ขายขนม

[ ทราบแล้วขอรับ ] ระบบตอบรับอย่างจริงจัง มันไม่รู้หรอกว่าเจ้านายต้องการแลกสิ่งใดจากมันบ้าง แต่อย่างน้อยการแลกเปลี่ยนลูกสนก็ทำให้มันมีแต้มเพิ่มขึ้นมาก

ทั้งสามกลับถึงบ้านก่อนพระอาทิตย์ตกดิน ถานเซียนเซียนให้พี่ชายช่วยยกไหเปล่าไปใส่ลูกสนที่ครอบครัวนางช่วยกันทำตอนไปขายของ ส่วนนางก็ถือของที่ซื้อมาและของที่แลกกับระบบเข้าครัวไป

[ ระบบ แลกน้ำสะอาดใส่ให้เต็มโอ่งทั้งหมด ] ถานเซียนเซียนเดินไปเห็นว่าน้ำใช้ของที่บ้านแทบจะไม่มีเหลือให้ตักแล้ว

[ น้ำสี่โอ่งใช้สองร้อยแต้ม แลกเปลี่ยนสำเร็จ ] เสียงระบบที่จัดการตามคำสั่งเอ่ยขึ้น

[ ขอบคุณมาก ] ถานเซียนเซียนรีบกล่าวขอบคุณ นางยังเดินไปเปิดโอ่งใบหนึ่งก็พบว่าน้ำที่แลกมาจากระบบใสสะอาดมากกว่าน้ำที่ครอบครัวนางเคยมีอยู่มากนัก

ถานเซียนเซียนรีบหุงข้าวและหั่นเนื้อที่แลกมาทันที กลิ่นหอมอบอวลของเนื้อลอยไปทั่วบ้านตระกูลถาน คนอื่น ๆ ที่กำลังช่วยกันทำงานอยู่ต่างหันมองหน้ากันอย่างอดไม่ได้ พวกเขาไม่รู้ว่าถานเซียนเซียนไปซื้อเนื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และเงินที่ขายของได้วันนี้เพียงพอให้ซื้อเนื้อมาด้วยหรืออย่างไร

“น้องสาวพวกเจ้าไปซื้อเนื้อมาหรือไร” ถานจื่อถามลูกชายซึ่งกำลังช่วยกันนำลูกสนเผาที่พวกเขาทำไว้เพิ่มใส่ลงในไห ส่วนลูกสนบดที่ทำไว้ก็ถูกเก็บเอาไว้ในไหตั้งแต่ทำเสร็จก่อนหน้านี้นานแล้ว

“ไม่รู้เหมือนกันขอรับท่านพ่อ พวกเรายุ่งกับการขายของเลยไม่ได้ดูน้องสาว” ถานจงหยางตอบ เขาไม่ได้สังเกตจริง ๆ จึงไม่รู้ว่านางไปซื้อเนื้อมาตั้งแต่เมื่อใด

“อืม… ช่างเถอะ ถ้าน้องสาวเจ้าอยากกินก็ปล่อยนาง” ถานจื่นไม่อยากคิดมากเรื่องเล็กน้อยพวกนี้อีก อย่างไรเสียหลานสาวของเขาก็ซื้อมาให้ทุกคนในบ้านกิน

ถานเซียนเซียนใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็ทำอาหารเสร็จ วันนี้บ้านนางจะได้กินข้าวขาวเป็นมื้อแรกหลังจากอดอยากมานานหลายปี ถานเซียนเซียนไม่ตระหนี่ที่จะหุงข้าวหม้อใหญ่เลยแม้แต่น้อย อาหารที่ทำจากเนื้อหนึ่งชั่งและผักที่แลกจากระบบถูกทำออกมาอย่างพิถีพิถัน ไข่เจียวหอม ๆ ที่ถานเซียนเซียนเจียวให้ทุกคนในบ้านคนละใบยังถูกวางซ้อนกันเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

“เซียนเซียน เจ้าเอาเงินที่ไหนไปซื้อของดีขนาดนี้มาน่ะ” ยี่ซินอดถามหลานสาวเมื่อนางเห็นอาหารหลายอย่างวางบนโต๊ะไม่ได้ หลายปีที่ผ่านมานี้ครอบครัวไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ มาก่อน

“ก็เงินที่ขายลูกสนยังไงเล่าเจ้าคะท่านป้า ข้าแอบพวกพี่ชายไปซื้อตอนเข้าห้องน้ำน่ะเจ้าค่ะ พวกท่านรีบกินเถอะ ข้ายังต้องทำขนมไว้ขายพรุ่งนี้อีก” ถานเซียนเซียนตัดสินใจจะนอนดึกกว่าปกติ นางต้องการลองตลาดดูว่าขนมจากลูกสนสามารถขายทำกำไรได้มากเพียงใดกันแน่ และขนมพวกนี้เหมาะที่จะทำขายต่อไปหรือไม่

“อ้อ ข้าก็นึกอยู่ว่าเจ้าไปซื้อตอนไหน ที่แท้ก็ตอนเจ้าไปห้องน้ำนี่เอง” ถานจงซิงเองก็เพิ่งนึกออกว่าน้องสาวแอบไปห้องน้ำอยู่พักใหญ่

“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อน้องสาวพวกเจ้าหาของดี ๆ มาให้ก็รีบกินเสีย พวกเจ้ายังต้องช่วยน้องทำขนมอีกนะ พ่อไม่อยากให้นอนกันดึกนัก” ถานจื่อเอ่ยบอกทุกคน เขารอให้พ่อของตนคีบก่อนจึงจะเริ่มลงมือกินอาหาร

ถานฟานได้ยินลูกพูดจบก็จับตะเกียบคีบอาหารมาลิ้มลองก่อนคนแรก รสชาติอาหารในมื้อนี้ทำเอาเขาอยากกินให้มากขึ้นกว่าปกติ แต่พอมองลูกหลานที่รูปร่างผอมจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ถานฟานก็ตัดสินใจจะกินให้น้อยลงสักหน่อยเพื่อที่ลูกหลานของเขาจะได้อิ่มท้องอีกมื้อหนึ่ง

ถานเซียนเซียนใช่ว่าจะไม่สังเกตคนในครอบครัว พอนางเห็นท่านปู่เลือกกินแค่เพียงไข่เจียวใบเดียวและปล่อยอาหารอย่างอื่นให้ลูกหลาน ถานเซียนเซียนก็อดที่จะคีบเนื้อชิ้นใหญ่ใส่ลงในถ้วยท่านปู่นางไม่ได้

“ท่านปู่กินเยอะ ๆ หน่อยเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะหาเงินให้มากขึ้นแล้วซื้อของดี ๆ มาทำให้พวกท่านกินอีกนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนยิ้มกว้างจนลักยิ้มบุ๋มลงไปข้างแก้ม

“ได้ ได้ ขอบใจเจ้ามากเซียนเซียน” ถานฟานพยักหน้ายิ้มรับคำหลานสาว เขาเห็นสายตามุ่งมั่นของนางเข้าก็ไม่กล้าอิดออดอีก ในเมื่อนี่เป็นความกตัญญูจากหลาน ๆ เขาเองก็ไม่อยากทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง

หลังมื้อค่ำ ถานจงหยาง ถานจงซิง ถานเหยาจื่อและถานเซียนเซียนพากันเข้าครัวทำขนมตามที่คุยกันเอาไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ก็พากันไปบดลูกสนให้เป็นผงเพิ่มที่หลังบ้าน มีเพียงถานฟานเท่านั้นที่เข้านอนไปก่อน

“หืม? ทำไมในโอ่งถึงมีน้ำเล่า ใครเป็นคนตักมา” ถานจงหยางถามขึ้นเมื่อเขาต้องใช้น้ำผสมผงลูกสนเพื่อนวดให้เป็นก้อน ตอนนี้น้องสาวเขากำลังต้มน้ำกานเฉ่าเพื่อเพิ่มความหวานให้กับแป้งลูกสนอยู่

“ข้าไปตักมาเองเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ท่านรีบตักมาใช้เถอะ อีกครู่ข้าจะผสมน้ำหวานให้พวกท่านช่วยกันปั้นเป็นก้อน” ถานเซียนเซียนไม่อยากให้คนอื่น ๆ สงสัยอีก นางจึงเร่งให้พวกเขาช่วยกันทำงานจะได้รีบนอน

“ได้ ๆ ข้าจะทำเดี๋ยวนี้แหละ” ถานจงหยางไม่อาจชักช้าอีกต่อไป พรุ่งนี้เช้าพวกเขายังต้องเดินทางเข้าไปขายของในเมืองอีก

เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่เลิกถามแล้ว ถานเซียนเซียนก็ลอบพรูลมหายใจออกอย่างโล่งอก นางจะบอกพวกเขาได้อย่างไรว่าน้ำพวกนี้นางแลกมาจากระบบ

ครอบครัวถานช่วยกันทำงานเป็นเวลากว่าค่อนคืน ก่อนที่ถานจื่อกับยี่ซินจะบอกให้ทุกคนเลิกทำงานแล้วกลับเข้าบ้านไปนอน อย่างไรเสียเด็ก ๆ ยังต้องเข้าไปขายของในเมืองอีก พวกเขาที่เป็นผู้ใหญ่ก็จะทำงานรออยู่ที่บ้านแทน ช่วงนี้ยี่ซินกับฟู่เหมยจะหยุดปักผ้าเช็ดหน้าก่อน เพราะพวกนางเห็นว่าขายลูกสนกำไรดีกว่า ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะช่วยงานสามีระหว่างที่เด็ก ๆ ไปขายของ

ขนมที่ถานเซียนเซียนให้ทุกคนช่วยกันทำนั้นเป็นแป้งลูกสนผสมน้ำหวานซึ่งนางขอแลกน้ำตาลเล็กน้อยกับระบบ ถานเซียนเซียนนำน้ำตาลผสมลงในน้ำต้มกานเฉ่าเพื่อเพิ่มรสหวานให้มากขึ้น น่าเสียดายที่นางไม่ได้ขึ้นเขาไปหาสีผสมอาหารตามธรรมชาติ ถานเซียนเซียนกลัวว่าถ้าใช้สีผสมอาหารจากระบบคนอื่นจะสงสัยขึ้นมาอีก อย่างน้อยการทำแป้งลูกสนครั้งนี้ก็มีรสชาติหวานมันอร่อยมากกว่าลูกสนย่างมากนัก ขนมนี้ยังมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มละมุนเคี้ยวง่ายกว่าลูกสนย่าง โชคดีที่บ้านตระกูลถานมีซึ้งนึ่งอันเก่าอยู่หลายอัน ถานเซียนเซียนจึงนึ่งอุ่นเอาไว้ไปขายตั้งแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ อาหารเช้านางจะแลกซาลาเปาไส้เนื้อมาให้ทุกคนกินเพื่อความรวดเร็วแทน ส่วนวัตถุดิบทำอาหารนางก็จะแลกเอาไว้ให้พ่อแม่ทำอาหารกินที่บ้านกับท่านปู่ระหว่างที่พวกนางเข้าไปขายของในเมือง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทุกคนถึงจะนอนดึกแค่ไหนแต่พวกเขาก็ยังคงตื่นตามเวลาปกติที่คุ้นเคย ถานจงหยางกับถานจงซิงช่วยกันยกเตาเล็กขึ้นรถเข็นพร้อมกับซึ้งนึ่งขนมแป้งลูกสน พวกเขาถูกน้องสาวกำชับมาแล้วว่าให้อุ่นร้อนตลอดเวลาที่ขายเพื่อไม่ให้แป้งลูกสนเย็นจนแข็ง นางอยากให้ลูกค้าได้ลิ้มรสชาตินุ่มละมุนลิ้น โดยถานเซียนเซียนยังกำหนดการขายขนมเอาไว้ที่สี่ลูกหนึ่งอีแปะด้วย

เมื่อพวกเขาเตรียมของเสร็จ ถานเซียนเซียนก็ร้องเรียกให้ทุกคนมากินซาลาเปาไส้เนื้อที่นางแอบแลกมาจากระบบทันที ถึงแม้พวกเขาจะสงสัยว่านางไปนำซาลาเปาพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทุกคนก็เลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และกินมันเข้าไปให้อิ่มท้องเสียก่อน ไม่นานนักเด็ก ๆ ก็เดินทางออกไปขายของในเมือง วันนี้ถานเหยาจื่อขอเข้าไปขายของในเมืองด้วย

เด็ก ๆ ทั้งสี่คนตั้งแผงไม่นานก็มีลูกค้าเข้ามา ถานเซียนเซียนกล่าวถึงขนมในซึ้งนึ่งใบใหญ่ด้านข้างพร้อมรอยยิ้มหวาน

“ท่านลุงลองชิมขนมดูก่อนไหมเจ้าคะ ข้าขายสี่ชิ้นหนึ่งอีแปะ รับรองว่าอร่อยกว่าขนมที่ท่านซื้อเมื่อวานหลายเท่าเลยเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนเปิดฝาที่ตอนนี้มีควันลอยกรุ่นออกมาพร้อมกลิ่นหอมหวานอ่อน ๆ จากขนมในซึ้ง

“โอ้ ข้าขอลองดูสักชิ้นนะแม่หนู” ลูกค้ารับขนมจากถานเซียนเซียนมาลองลิ้มชิมดู

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ท่านลุงสนใจจะซื้อหรือไม่” ถานเซียนเซียนถามอย่างลุ้น ๆ

“อ่า… อร่อยมาก ข้าเอาขนมเจ้าห้าอีแปะ” ลูกค้าคนนี้คราแรกคิดจะซื้อของว่างเหมือนกับเมื่อวานกลับไปให้คนที่บ้านกินเท่านั้น แต่พอเขาได้กินขนมชนิดใหม่เข้าก็อดไม่ได้ที่จะซื้อมากหน่อยเพื่อนำกลับไปให้คนในครอบครัว

“ได้เจ้าค่ะ รอสักครู่นะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนหยิบกระดาษมาห่อขนมยี่สิบชิ้นให้กับลูกค้ารายแรกของนางอย่างอารมณ์ดี น้องชายอย่างถานเหยาจื่อรับเงินค่าขนมมาพร้อมรอยยิ้มกว้างเช่นเดียวกัน พวกเขาปล่อยให้พี่ชายทั้งสองขายลูกสนย่างอยู่ข้าง ๆ

ไม่ถึงหนึ่งเค่อ หน้าร้านของพวกเขาก็เต็มไปด้วยลูกค้ามากมายเสียแล้ว เด็กทั้งสี่คนช่วยกันขายมือเป็นระวิง ยังดีที่วันนี้ถานเหยาจื่อมาช่วยด้วย ทำให้พวกเขามีคนวิ่งไปซื้อกระดาษห่อมาขายของได้โดยไม่ขาดช่วง

เสียงพูดคุยของลูกค้าดังไปทั่วบริเวณ พวกเขาเพิ่งเคยกินขนมที่ถานเซียนเซียนทำเป็นครั้งแรก ด้วยรสชาติที่แปลกใหม่และหวานอร่อย ทำให้ใช้เวลาไม่นานขนมในซึ้งก็หมดลงเสียแล้ว ลูกค้าที่ไม่ได้ซื้อต่างบ่นเป็นเสียงเดียวกันอย่างเสียดาย