รู้จนได้

“พ่อรู้แล้วน่า นี่เป็นหนทางทำมาหากินอย่างเดียวที่เรามีอยู่ พ่อจะกล้าปากมากได้ยังไงกันเล่า พวกเจ้าขึ้นเขาไปอย่างสบายใจเถอะ” ถานฟานกล่าวยืนยัน เขามีหรือจะกล้าทำให้ลูกหลานต้องลำบากอีก

“เช่นนั้นพวกเรารีบไปก่อนนะขอรับ” ถานม่อจือบอกและชวนฟู่เหวยออกจากบ้านไปพร้อมกับพี่ชายพี่สะใภ้ของเขาซึ่งกำลังเดินนำหน้าอยู่

ทั้งสี่คนเดินตามกันไปโดยมีชาวบ้านสองสามคนพบเห็นและเอ่ยทักทายพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น เพราะในหมู่บ้านมีเพียงคนบ้านถานเท่านั้นที่ขึ้นเขาบ่อย ๆ ทั้งที่บนภูเขาก็ไม่มีสิ่งใดให้พวกเขาเก็บมากินได้นานแล้ว

“พวกเจ้าขึ้นเขากันอีกแล้วหรือ? ข้าไม่เห็นว่าพวกเจ้าจะได้อะไรดี ๆ ติดไม้ติดมือมาเลยสักครั้ง หรือว่าพวกเจ้ามีเรื่องปิดบังพวกเราอยู่” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้นเสียงดัง

“จะมีอะไรเล่า พวกข้าขึ้นเขาไปเก็บฟืนเท่านั้นแหละ ขอตัวก่อนนะ นี่ก็สายมากแล้ว พวกเรายังต้องกลับบ้านมาทำงานอีก” ถานจื่อตอบอย่างขอไปที

ชาวบ้านอีกสองสามคนได้ยินเข้าก็อดซุบซิบกันด้วยความสงสัยไม่ได้ ฉ่งฉิงซึ่งแอบอยู่อีกด้านหนึ่งก็ได้ยินเช่นเดียวกัน เขามั่นใจว่าคนบ้านถานจะต้องมีเรื่องปิดบังอย่างแน่นอน ฉ่งฉิงจึงตัดสินใจจะแอบติดตามพวกเขาขึ้นเขา

พวกถานจื่อไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังแอบตามพวกเขาอยู่เพราะความเร่งรีบที่จะเก็บลูกสนและนำกลับไปเผาบดเพื่อให้ถานเซียนเซียนเอาไว้ทำขนม หนึ่งชั่วยามกว่าที่พวกเขาจะพากันไปถึงดงสนขนาดใหญ่บนภูเขาสูง ทั้งสี่คนช่วยกันเก็บลูกสนใส่รถเข็นที่นำมาก่อนเป็นอันดับแรก ฉ่งฉิงที่แอบดูอยู่ปากทางเข้าดงสนอดสงสัยไม่ได้ว่าคนพวกนี้จะนำลูกสนไปทำอันใด ถึงเขาจะรู้จักดงสนนี้มานานแล้ว แต่ใครไม่รู้กันบ้างเล่าว่ามันนำไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลย ด้วยความสงสัย ฉ่งฉิงแอบเดินขึ้นไปบนเขาอีกระยะทางหนึ่งและเก็บลูกสนใส่อกเสื้อไว้หลายลูก

“ลองเอากลับไปดูก่อนดีกว่าว่าลูกสนพวกนี้ทำอะไรได้” ฉ่งฉิงพึมพำเบา ๆ และเลือกที่จะเดินลงจากเขาไปก่อนคนบ้านถาน

พวกถานจื่อใช้เวลาเก็บลูกสนจนเต็มรถเข็นและตะกร้าสะพายหลังในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม พวกเขายังใช้ไม้ฟืนบดบังลูกสนที่อยู่ในตะกร้าและรถเข็นด้วย ก่อนที่จะพากันเดินลงจากเขาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เพราะทุกคนต่างกลัวว่าลูกสนจะหล่นลงมาจากรถเข็นและตะกร้าสะพายหลัง

ด้านฉ่งฉิงที่กลับถึงบ้านพักใหญ่แล้วก็นำลูกสนออกมานั่งดูอยู่นาน เขาตัดสินใจลองเอามีดมาฟันผ่าลูกสนออกอย่างสงสัยใคร่รู้ ปรากฏว่าภายในลูกสนที่ถูกผ่าออกมานั้นมีเนื้อในสีขาวนวลซ่อนอยู่ ฉ่งฉิงใช้มีดแงะเนื้อออกมาลองชิมดูก็พบว่ารสชาติพอใช้ได้ เขาไม่รู้วิธีการกินที่ง่ายกว่านี้ เมื่อเห็นว่าลูกสนนี้กินได้ ฉ่งฉิงก็ใช้มีดผ่าเอาเนื้อด้านในออกมาทั้งหมด เรื่องนี้เขาต้องเก็บเป็นความลับเพราะกลัวว่าถ้าชาวบ้านคนอื่นรู้เข้าแล้ว ลูกสนบนภูเขาอาจจะถูกเก็บไปจนหมดก็ได้ ฉ่งฉิงตั้งใจจะลอบขึ้นเขาคนเดียวเพื่อเก็บลูกสนในยามค่ำคืน เขารู้ดีว่าไม่มีใครกล้าขึ้นเขาในช่วงนั้นอย่างแน่นอน และเมื่อเขามีลูกสนพวกนี้แล้ว เขาก็ไม่ต้องไปขออาหารจากชาวบ้านคนอื่นให้เสียเวลาอีกต่อไป

ถานจื่อกับคนอื่น ๆ กลับถึงบ้านแล้วก็รีบแยกย้ายกันทำงานทันที พวกเขาก่อไฟในเตาหลุมทั้งหมดและนำลูกสนมาเผาเพื่อนำไปบดเป็นแป้งทำขนม

พวกถานเซียนเซียนที่เข้าเมืองไปขายขนมและลูกสนเผานั้นก็ยังคงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเช่นวันก่อน ๆ ยิ่งวันนี้ถานเซียนเซียนทำขนมมาขายมากกว่าเมื่อวานก็ยิ่งทำให้รายได้ของพวกเขาเพิ่มมากขึ้นถึงสองเท่า ส่วนลูกสนเผาที่นำมาจำนวนน้อยกว่าที่เคยก็ถูกขายหมดไปในเวลาไล่เลี่ยกัน

“น้องสาว วันนี้เจ้าจะซื้ออะไรกลับบ้านบ้าง” ถานจงหยางถามระหว่างเก็บข้าวของเพื่อเดินทางกลับบ้าน วันนี้พวกเขาไปยืมรถเข็นจากชาวบ้านมาใช้งานแทนหนึ่งวัน

“ข้าออกไปซื้อมาไว้แล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ พวกเรากลับบ้านกันได้เลย” ถานเซียนเซียนใช้เวลาที่ทุกคนกำลังยุ่งแลกเปลี่ยนของจากระบบออกมาไว้เป็นจำนวนมากแล้ว นางจึงใช้ข้ออ้างว่าไปห้องน้ำเพื่อนำของเหล่านั้นกลับมาให้ทุกคน ถานเซียนเซียนไม่ต้องการใช้เงินที่หาได้อย่างยากลำบากอีก นางอยากให้ครอบครัวใช้หนี้สินหมดโดยเร็วที่สุดเพื่อหลังจากนี้ชีวิตพวกนางจะได้ดีขึ้นบ้าง

“อืม… เช่นนั้นพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ” ถานจงหยางกับถานจงซิงช่วยกันยกของที่ถานเซียนเซียนชี้บอกขึ้นรถเข็นหลังพูดจบ พวกเขาไม่คิดว่าน้องสาวจะแอบไปซื้อของมามากมายถึงเพียงนี้ พวกเขายังเห็นผ้าใหม่มากถึงสี่พับด้วย

“พี่สาว ข้าอยากกินขนมขอรับ” ถานเหยาจื่ออดพูดไม่ได้เมื่อเขาขายขนมช่วยพี่สาวตั้งแต่เช้าแล้วแต่ยังไม่ได้กินเลยสักชิ้น ขนมกลับหมดเสียแล้ว

“เจ้ารอถึงบ้านก่อน พี่สาวจะทำให้เจ้ากินดีหรือไม่” ถานเซียนเซียนลูบหัวน้องชายที่ตัวเล็กกว่านางหนึ่งช่วงศรีษะ ต้องโทษที่บ้านนางยากจน ร่างกายของทุกคนจึงดูเล็กบางกว่าเด็กปกติทั่วไปหลายเท่านัก หากคนไม่รู้คงคิดว่าพวกนางอายุไม่ถึงสิบสาม

“ตกลงขอรับ ข้าจะช่วยพี่สาวทำด้วย” ถานเหยาจื่อยิ้มกว้างออกมา เขาไม่กล้ากินขนมพวกนั้นตอนพี่สาวทำแต่แรก พอได้รับอนุญาต เขาจึงรู้สึกดีใจมากเป็นพิเศษ

เด็ก ๆ ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็กลับถึงบ้าน พวกเขาช่วยกันขนของลงจากรถเข็นเสร็จก็แยกย้ายกันไปช่วยงานในบ้าน มีเพียงถานจงซิงที่นำรถเข็นไปคืนชาวบ้านเท่านั้นที่ไม่อยู่ พวกเขายังใช้ลูกสนเผาที่มีอยู่ในบ้านไปให้เจ้าของรถเข็นเพื่อตอบแทนที่เขาให้ยืมรถเข็นในวันนี้ด้วย แน่นอนว่าถานจงซิงจะบอกว่าเขาซื้อมันมาจากในเมืองแทนการบอกว่าบ้านพวกเขาทำมันออกมาเอง

การทำขนมวันนี้ถานเซียนเซียนมีป้าสะใภ้กับแม่ของนางมาช่วยทำด้วย ทำให้พวกเขาสามารถทำขนมได้มากกว่าที่เคยเกือบสามเท่าเลยทีเดียว เด็กผู้ชายในบ้านเองก็เปลี่ยนจากช่วยนางทำขนมเป็นไปช่วยกันบดลูกสนเผา แป้งที่ได้จากลูกสนเผาในวันนี้จึงมีมากกว่าทุกวันด้วย

“เซียนเซียน เย็นนี้ลูกจะทำอะไรให้พวกเรากิน แม่กับป้าช่วยทำด้วยดีไหม” ฟู่เหมยสงสารลูกสาวที่ต้องไปขายของแล้วยังต้องกลับมาทำงานที่บ้านอีก

“อืม… ท่านแม่ไปดูวัตถุดิบบนโต๊ะก่อนก็ได้เจ้าค่ะ ข้าซื้อของมาเยอะเลย ท่านกับท่านป้าค่อยเลือกดูว่าจะทำอะไรกินเป็นมื้อเย็น” ถานเซียนเซียนที่ทำอาหารมาหลายวันชักจะคิดไม่ออกว่าจะทำเมนูไหนให้พวกเขากินเหมือนกัน

“ตกลง แม่ไปดูก่อนนะ” ฟู่เหมยพยักหน้ารับคำและหันหลังเดินไปยังโต๊ะในห้องครัวซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง นางเห็นเนื้อ ปลา ผักและเครื่องปรุงหลายอย่างวางอยู่ก็อดทอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่ากี่ปีแล้วที่นางไม่ได้เห็นของดี ๆ แบบนี้

“โอ้โห เซียนเซียนซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินไปเท่าไหร่” ยี่ซินที่เดินมาดูอีกคนอดอุทานออกมาเสียงดังไม่ได้ บ้านนางยังต้องใช้หนี้ให้พ่อสามีอีก นางจึงกลัวว่าเงินที่หามาได้จะไม่พอตัดเงินต้นที่ค้างอยู่ถึงสามตำลึงเงิน

“พี่สะใภ้อย่าเสียงดังไปสิเจ้าคะ ข้ากลัวพวกชาวบ้านจะได้ยิน” ฟู่เหมยส่ายหัวและหันไปมองนอกรั้วบ้านอย่างระแวดระวัง

“อ่า… ข้าขอโทษ ข้าแค่ตกใจมากไปหน่อยน่ะ” ยี่ซินกล่าวเสียงเบาลงทันที

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ รอให้ลูกเอาเงินมาให้เราก็รู้แล้วว่านางเหลือเงินกลับบ้านมาเท่าไหร่ ท่านพี่ไม่ต้องกังวลไปมากหรอกนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าเซียนเซียนต้องรู้ดีว่าครอบครัวเรายังต้องมีเรื่องใช้เงินอีกมาก” ฟู่เหมยยิ้มบางเมื่อเอ่ยถึงลูกสาว

“อืม… ข้าเข้าใจแล้ว ผ้าสี่พับนั่นเราค่อยช่วยกันตัดเย็บเสื้อผ้าให้ทุกคนยามว่างก็แล้วกันนะ รอให้ใช้หนี้สินหมดเสียก่อน เสื้อผ้าพวกนี้ถึงจะนำออกมาใส่ได้” ยี่ซินเห็นผ้าทั้งสี่พับที่ลูกชายนำเข้าไปเก็บในบ้านก่อนหน้านี้แล้ว

“เจ้าค่ะพี่สะใภ้ เรามาช่วยกันทำกับข้าวดีกว่าเจ้าค่ะ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว” ฟู่เหมยชวนเสียงเบา นางไม่อยากให้ลูกสาวต้องมาวุ่นวายทำอาหารให้คนทั้งบ้านอีก

ยี่ซินพยักหน้ารับคำและไปนำหม้อมาตักข้าวสารขาวมากกว่าครึ่งหม้อ ก่อนจะนำไปใส่น้ำเพื่อหุงสำหรับให้คนทั้งบ้านได้กินในมื้อค่ำนี้ จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันทำอาหารคนละไม้คนละมืออย่างรวดเร็ว

ถานเซียนเซียนที่ยังคงทำขนมเพิ่มอยู่มองแม่กับป้าสะใภ้พร้อมรอยยิ้ม นางยังหวังว่าวันพรุ่งนี้จะมีรายได้มากขึ้นจากขนมที่นำไปขาย โชคดีที่นางแลกเปลี่ยนของกับระบบ ทำให้ไม่ต้องแวะซื้อกานเฉ่าจากในเมืองอีก ถานเซียนเซียนต้องการประหยัดเงินให้มากที่สุด เป้าหมายแรกของนางคือการปลอดหนี้

ถานฟานมองดูลูกหลานช่วยกันทำงานอยู่ข้างหน้าต่างในบ้าน เขาเองก็อดยิ้มที่เห็นทุกคนสามัคคีกันทำงานไม่ได้ ถานฟานคิดว่าครอบครัวเขาคงต้องตายจากความอดอยากก่อนหน้านี้เสียแล้ว โชคดีที่หลานสาวเขาฉลาดเลยทำให้ตอนนี้ทุกคนได้กินอิ่มทุกวัน อีกทั้งการค้าของบ้านเขายังเป็นไปด้วยดี ถานฟานยังหวังว่าพวกเขาจะสามารถใช้หนี้ทั้งหมดคืนได้ในเร็ววัน เพื่อที่หลานชายทั้งสองของเขาซึ่งถึงวัยออกเรือนจะได้เก็บเงินเพื่อสู่ขอหญิงสาวเข้าบ้านได้เสียที

ถานจงหยางกับถานจงซางไม่รู้ความคิดปู่ของพวกเขา จริงอยู่ว่าพวกเขานั้นถึงวัยออกเรือนแล้ว แต่ทั้งสองคนรู้ดีว่าที่บ้านยากจน การจะรับคนนอกเข้ามาในบ้านย่อมเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ และหญิงสาวบ้านอื่นก็รังเกียจว่าบ้านพวกเขาจน