อยากหาเงิน

“ผู้มีพระคุณของเจ้าช่างจิตใจดีนักเซียนเซียน คราวหน้าหากเขาต้องการความช่วยเหลือก็ให้มาบอกพวกเราได้นะลูก” ถานม่อจือยิ้มบอกลูกสาว เขาเองก็รู้สึกว่าน้ำที่กินเข้าไปช่วยให้ร่างกายที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับมามีพลังมากขึ้น

“ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ อืม… ทุกคนคิดว่าถ้าเรานำลูกสนไปขายจะดีไหมเจ้าคะ ข้าเห็นว่าบนเขายังมีลูกสนอีกเป็นจำนวนมาก เผื่อว่าจะมีคนสนใจซื้อไปกินน่ะเจ้าค่ะ บ้านเราจะได้มีเงินเพิ่มขึ้น พี่ใหญ่กับพี่รองก็ไม่ต้องเหนื่อยทำงานแบกหามอีกด้วยนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนคิดมาสักพักแล้วเรื่องหาเงิน นางจึงเลือกจะถามความคิดเห็นกับคนในครอบครัวดูก่อน อย่างไรเสียนี่ก็เป็นช่วงภัยพิบัติ ตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าจะมีคนมาซื้อของพวกนี้กินหรือไม่

“ลุงว่าลองดูก็ไม่เลวนะ อย่างไรเสียเราก็ไม่ได้ลงทุนอะไรอยู่แล้วนี่นา เพียงแต่ลุงกลัวว่าพวกชาวบ้านจะรู้เข้าน่ะสิ” ถานจื่อกังวลเรื่องชาวบ้านมาก เขาคิดว่าถ้ามีคนมาทำตามวิธีของพวกเขา การค้าขายครั้งนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้แน่

“นั่นสิ ป้าก็กลัวพวกชาวบ้านจะรู้เหมือนกัน” ยี่ซินป้าสะใภ้ของถานเซียนเซียนเอ่ยขึ้นมาบ้าง นางคิดว่าการขายลูกสนย่างคงทำได้ไม่นาน พวกชาวบ้านที่นี่หากเห็นว่าบ้านนางค้าขายได้เงิน พวกเขาต้องหาวิธีนำลูกสนมาขายด้วยเช่นกัน

“ท่านลุงท่านป้าไม่ต้องกังวลไปนะเจ้าคะ ช่วงแรกเราแค่ขายลูกสนย่างเพื่อหาเงินก่อนเจ้าค่ะ หากมีคนล่วงรู้เข้าและทำตาม ข้าก็จะให้ทุกคนมาช่วยทำขนมจากลูกสนแล้วค่อยนำไปขายดีไหมเจ้าคะ อย่างไรเสียขนมก็ต้องใช้น้ำตาลหรือไม่ก็หญ้าหวานมาเป็นส่วนผสมน่ะเจ้าค่ะ วิธีทำขนมจากลูกสนข้ายังพอรู้อยู่บ้าง” ถานเซียนเซียนเองก็ไม่คิดว่าลูกสนย่างจะขายได้นานนัก แต่อย่างน้อยในช่วงแรกนางก็ต้องทำเงินจากมันให้ได้มากที่สุดเสียก่อน

“ลูกสนพวกนี้ยังนำมาทำอย่างอื่นได้ด้วยหรือเซียนเซียน ลูกพอจะบอกแม่ได้ไหมว่าพวกเราจะใช้มันมาทำอย่างไร” ฟู่เหมยอดอยากรู้ขึ้นมาไม่ได้ นางเองก็ชอบทำอาหารตั้งแต่สมัยที่ยังไม่เกิดภัยพิบัติ

“ทำได้เจ้าค่ะท่านแม่ แค่เอาลูกสนมาบดให้ละเอียดแล้วนำมาผสมกับน้ำตาลเล็กน้อยเพื่อให้มีรสหวาน จากนั้นก็ปั้นเป็นก้อนแล้วนึ่งออกมาก็กินได้เจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนบอกวิธีการทำขนมง่าย ๆ ออกมา ความจริงแล้วถานเซียนเซียนมีอีกหลายวิธีที่จะทำให้ลูกสนมีมูลค่าเพิ่มขึ้น เพียงแต่นางเองก็ไม่มั่นใจว่าจะมีคนยอมซื้อของกินเล่นพวกนี้ในยุคสมัยที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้บ้างหรือไม่

“เอาล่ะ ๆ ในเมื่อเซียนเซียนมีวิธีทำก็ลองดูเถอะ ไม่ว่าหลังจากนี้จะมีคนเลียนแบบลูกสนที่เราขายหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยพวกเราก็ได้พยายามกันเต็มที่แล้ว ปู่เองก็ไม่อยากให้จงหยางกับจงซิงทำงานหนักมากเกินไป บ้านเราไม่มีเงินมากพอจะให้พวกเขาหาหมอเวลาเจ็บป่วยหรอกนะ” ถานฟานตัดสินใจเชื่อหลานสาว เขาเข้าใจแล้วว่าก่อนหน้าที่คิดจะบอกชาวบ้านนั้นเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเลย ตอนนี้บ้านเขายังติดหนี้เป็นจำนวนมากถึงสามตำลึงเงิน เขาเองก็ไม่อยากให้ลูกหลานต้องมาทนลำบาก

คนทั้งครอบครัวต่างออกความคิดเห็นและวางแผนการขึ้นเขาไปเก็บลูกสนกันต่ออย่างออกรส พวกเขาต้องทำทุกอย่างโดยไม่ให้ชาวบ้านสงสัย อย่างไรเสียการหาเงินก็เป็นเป้าหมายหลักของพวกเขาแต่แรก หากการค้าขายเป็นไปได้ด้วยดี พวกเขาก็สามารถหาเงินมาซื้อของใช้จำเป็นได้บ้าง

[ เจ้านาย ลูกสนสามารถแลกแต้มได้มากเลยนะขอรับ ในยุคที่ท่านจากมา ราคาของลูกสนมีมูลค่าสูงมาก เจ้านายอยากลองนำมาแลกไหมขอรับ ] ระบบอดเอ่ยขึ้นมาในความคิดของถานเซียนเซียนไม่ได้ มันเองก็ต้องการผลประโยชน์ในการแลกเปลี่ยนไม่ต่างจากถานเซียนเซียนเจ้านายของมันเช่นกัน

[ หืม? ได้แต้มเท่าไหร่กันล่ะ ลองบอกมาฟังดูก่อน ] ถานเซียนเซียนไม่คาดคิดว่าลูกสนในยุคนี้จะมีค่ามากในอนาคต

[ หนึ่งลูกได้หนึ่งแต้มเลยขอรับ บนภูเขามีลูกสนเป็นจำนวนมาก เจ้านายจะได้มีแต้มเอาไว้แลกของใช้จำเป็นอย่างไรเล่าขอรับ ] ระบบอดโลภขึ้นมาไม่ได้ หากมันสามารถนำลูกสนในยุคนี้แลกเปลี่ยนกับส่วนกลางแล้วล่ะก็ การอัพเกรดระบบของมันจะต้องมาถึงในไม่ช้าอย่างแน่นอน อย่างไรเสียตัวมันก็ต้องผูกติดกับเจ้านายคนนี้ไปจนตายแต่แรก มันจึงต้องการผลประโยชน์มากเช่นเดียวกัน

[ อืม… ก็จริงอย่างที่เจ้าว่าล่ะนะ รอให้พรุ่งนี้ขึ้นเขาก่อน ข้าจะแลกเปลี่ยนกับเจ้าทีหลังก็แล้วกันนะ นี่ก็ดึกมาแล้ว ข้าจะพักผ่อน ] ถานเซียนเซียนที่จัดการครัวเสร็จก็เอ่ยขึ้นภายในความคิดของตนเอง นางกลัวว่าระบบจะชวนคุยจนตื่นสาย

[ ทราบแล้วขอรับ เจ้านายรีบพักผ่อนเถิด ] ระบบอดดีใจไม่ได้ที่เจ้านายของมันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมจากการแลกเปลี่ยนลูกสน ที่จริงมันสามารถนำลูกสนเหล่านี้แลกไปยังส่วนกลางแล้วได้รับคะแนนสะสมมากขึ้นถึงสามเท่าเลยทีเดียว

ถานเซียนเซียนเห็นว่าระบบเงียบไปแล้ว นางจึงรีบเดินไปเอนตัวลงนอนบนเตียงที่ครอบครัวนางต้องนอนร่วมกันอย่างคุ้นชิน ไม่นานคนในบ้านต่างก็พากันหลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย อย่างไรเสียพวกเขาก็เพิ่งได้กินอิ่มครั้งแรก แต่ละคนต่างก็ไม่รู้ว่ามื้อถัดไปที่จะได้กินอิ่มนอนหลับจะมาถึงอีกตอนไหน

ก่อนฟ้าสรางวันต่อมา ทุกคนในตระกูลถานต่างลุกขึ้นพร้อม ๆ กัน ถานเซียนเซียนรีบไปที่ครัวเพื่ออุ่นซาลาเปาที่เหลืออีกสิบลูกให้ทุกคนก่อนจะพากันขึ้นเขาหลังจากอิ่มท้อง ตอนนี้น้ำสะอาดในบ้านยังเหลืออยู่เล็กน้อย ถานเซียนเซียนไม่ลืมที่จะเตรียมแลกน้ำมาไว้กินใช้ในบ้านทีหลัง ส่วนข้าวสารขาวที่แลกมานั้น ถานเซียนเซียนยังไม่รู้จะนำมาทำอะไรกินดี เพราะที่บ้านไม่มีเครื่องปรุงหรือน้ำมากพอให้นางหุงข้าวหรือต้มโจ๊กสำหรับทุกคนในบ้าน

“เอารถเข็นขึ้นเขาด้วยดีไหมจะได้ไม่ต้องเสียเวลานำลูกสนกลับมาเก็บ” ถานจื่อถามขณะที่ทุกคนนั่งกินซาลาเปาด้วยกันบนโต๊ะอาหารก่อนรุ่งสาง

“ก็ดีนะพี่ใหญ่ ตะกร้าสานเราคงเก็บได้ไม่มากนัก หากหลังจากนี้ชาวบ้านเห็นเราทำเงินจากลูกสนได้ อย่างน้อยพวกเราก็ไม่ต้องแย่งกับพวกเขาเก็บมัน” ถานม่อจือพยักหน้ารับคำพี่ชาย เขาเองก็อยากทำเงินให้ที่บ้านไม่ต่างจากคนอื่น ๆ

“พวกเรายังมีผ้าหยาบเหลืออยู่ไหมเจ้าคะ ก่อนลงเขาจะได้ปิดตะกร้ากับรถเข็นไม่ให้ชาวบ้านเห็นว่าเราขนสิ่งใดกลับมา” ถานเซียนเซียนอยากป้องกันเอาไว้ก่อน

“เฮ้อ บ้านเราจะมีผ้าได้ยังไงล่ะลูก ทุกวันนี้เสื้อผ้าของพวกเรายังต้องปะชุนและซ่อมไว้เปลี่ยนใส่กันอยู่เลย” ฟู่เหมยส่ายหัวอย่างจนใจ หลายปีมานี้ทุกคนต่างไม่มีเสื้อผ้าใหม่เลยแม้แต่ตัวเดียว ถึงแม้นางกับพี่สะใภ้จะเย็บผ้าเช็ดหน้าไปแลกเงินบ้างแต่ก็ยังไม่เพียงพอให้พวกเขาซื้อผ้ามาทำชุดให้ทุกคนได้

“ถ้าอย่างนั้นเราค่อยหาใบไม้บนเขามาปิดไว้ก็ได้เจ้าค่ะ รีบกินกันดีกว่า ข้ากลัวว่าจะมีชาวบ้านเห็นพวกเราตอนขึ้นเขาเสียก่อน” ถานเซียนเซียนมองออกไปด้านนอกก็พบว่าท้องฟ้ายังคงมืดมิดอยู่ นางไม่อยากให้ใครเห็นพวกนางจริง ๆ ว่ากำลังทำอะไร

คนอื่น ๆ ต่างพากันพยักหน้ารับคำ วันนี้ถานจงหยางกับถานจงซิงจะไม่เข้าไปทำงานในเมือง แต่พวกเขาจะช่วยกันทำลูกสนย่างแล้วค่อยนำไปขายแทน โดยทุกคนในครอบครัวต่างแบ่งหน้าที่กันเอาไว้ตั้งแต่ก่อนนอนเมื่อคืนนี้แล้ว

ไม่นานหลังจากอิ่มท้อง คนทั้งหกรีบขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว บ้านเรือนของชาวบ้านต่างมีแสงไฟลอดออกมาอยู่บ้าง ดีที่ไม่มีใครออกมาเดินด้านนอกแล้วเห็นพวกเขากำลังเดินผ่านหน้าบ้าน นับว่าสิ่งที่พวกเขาวางแผนเอาไว้เป็นไปด้วยดี

ทั้งหกใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วยามก็ขึ้นไปถึงดงสนขนาดใหญ่ ต่างคนต่างช่วยกันเก็บลูกสนใส่ตะกร้าคนละไม้คนละมือ ถานเซียนเซียนเห็นว่าบริเวณนี้มีคนอยู่มากเกินไป นางจึงเดินเลี่ยงเข้าไปด้านในป่าสนเพื่อแลกเปลี่ยนลูกสนกับระบบ

[ ระบบ เจ้าสามารถเก็บลูกสนเข้าไปเองได้หรือไม่ ข้าคงเก็บแล้วนำมาแลกทีละตะกร้าไม่ไหวหรอก เจ้าก็เห็นว่าตรงนี้มีลูกสนมากแค่ไหน ] ถานเซียนเซียนเอ่ยถามขึ้นในความคิดของนาง ตรงหน้าของถานเซียนเซียนเต็มไปด้วยลูกสนกระจายอยู่ทั่ว

[ ข้าสามารถเก็บได้ขอรับ ไม่ทราบเจ้านายต้องการแลกลูกสนมากแค่ไหน ] ระบบจำเป็นต้องถามความเห็นก่อนตามระเบียบ มันไม่สามารถเก็บทั้งหมดโดยพละการ

[ อืม… ข้าต้องการแลกสักสามพันลูก เจ้าจัดการให้ที ] ถานเซียนเซียนกลัวว่าถ้านางแลกมากเกินไปอาจทำให้คนอื่น ๆ ผิดสังเกตได้ว่าทำไมแถวนี้จึงไม่มีลูกสน

พรึ่บ… วาบ

[ แลกเปลี่ยนสำเร็จ เจ้านายมีแต้มสะสมสามพันแต้ม ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่ ]

[ ตอนนี้ยังก่อน รอข้ากลับบ้านจึงจะแลกของกับเจ้า ] ถานเซียนเซียนพูดจบก็รีบก้มลงเก็บลูกสนที่มีอยู่อีกด้านหนึ่งใส่ตะกร้า นางกลัวว่าทุกคนจะเป็นห่วง

ทั้งหกคนต่างช่วยกันเก็บลูกสนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามรถเข็นของบ้านก็เต็มไปด้วยลูกสน รวมถึงในตระกร้าสะพายหลังของทุกคนด้วย

“รีบหาใบไม้มาปิดก่อนเถอะจะได้ลงเขา” ถานจื่อเอ่ยปากบอกทุกคนเมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีที่จะใส่ลูกสนอีกแล้วในตอนนี้

“ขอรับ” เด็ก ๆ และถานม่อจือรับคำพร้อมกัน

ไม่นานพวกเขาก็นำใบไม้มาปิดตะกร้าลูกสนและรถเข็นจนไม่สามารถมองเห็นว่าด้านในพวกเขาใส่อะไรอยู่ จากนั้นพวกเขาต่างรีบพากันเดินลงจากภูเขา