17. Part : ของขวัญหลังจากลา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ของขวัญหลังจากลา

--------------------------------------------------------------------------

ห้องนอนของละลา...

สภาพหลับน็อคของละลาเวลานี้ ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะการดื่มเหล้าเกินขนาดของเธอ เพราะในแก้วทุกแก้วที่เธอดื่มเข้าไป มันไม่มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่เลย ถึงแม้ว่าหนุ่มบาร์เทนเดอร์จะเทมันผสมลงแก้วก็จริง แต่ซานก็กำจัดมันก่อนที่ละลาจะดื่มมันเข้าไป

ซึ่งเขามีเหตุผลที่ไม่อยากให้ร่างกายของเธอได้รับสิ่งไม่ดีพวกนั้น อาจเพราะเด็กน้อยที่ย่าของละลาเคยบอกว่าเขาจะมาในช่วงที่เธอจากโลกนี้ไป และละลาจะต้องเลี้ยงดูเด็กคนนั้นให้เหมือนกับลูกหลาน เวลานี้เด็กน้อยคนนั้นกำลังค่อย ๆ เติบโตทีละเล็กทีละน้อยอยู่ภายในท้องของเธอ

“คงโกรธฉันมากเลยสินะ...” เขาเข้าใจในความรู้สึกที่เธอเป็น และก็ไม่ได้คิดจะทำให้เธอหายโกรธเขาในช่วงข้ามคืน เพราะการบังคับจิตใจของเธอในช่วงนี้ จิตอีกดวงที่บริสุทธิ์ก็จะถูกบังคับไปด้วย

แม้จะรู้ว่าละลาไม่ถูกใจตนเหมือนก่อนหน้า หรือเรียกว่าเหม็นขี้หน้าเลยก็ว่าได้ แต่ในทุกคืนที่เธอนอนหลับ เขาก็มักจะมานอนสวมกอดเธอจากด้านหลัง ในท่าทางที่ปกป้องและให้ความอบอุ่นกับเธอรวมถึงลูกน้อย

เด็กที่เขาตั้งใจฝากไว้ในท้องของละลา เพื่อเป็นของขวัญหลังจากที่เธอสูญเสียย่าผู้เป็นที่รักไป แต่ด้วยระยะเวลาที่ไม่นานนัก เจ้าตัวจึงยังไม่รู้ว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นกับร่างกายของเธอ และคงต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ ซานถึงจะกลับมาเข้าหน้าเธอติดเหมือนเคย เวลานี้คงต้องแอบปกป้องดูแลเธออยู่ห่าง ๆ แบบนี้ไปก่อน...

สองอาทิตย์แห่งการจากลาผ่านไป ละลาเริ่มเปลี่ยนการนอนอุดอู้อยู่แต่ภายในห้องนอน เป็นการออกมาใช้ชีวิตอย่างที่เธอเคยทำ แม้ตอนนี้จะเป็นการใช้ชีวิตลำพังก็คงต้องทำมันให้ชิน

โดมห้องสมุดกลางสวนดอกไม้เป็นสถานที่ที่เธอนึกถึง และอยากจะออกมานั่งเล่นรับแสงรับลม และเมื่อได้อยู่ภายในนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความสบายใจขึ้น อาจเพราะบรรยากาศที่เย็นสบายต้อนรับเธอตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เธอก้าวขาออกจากบ้าน และเดินมาจนถึงที่นี่...

“ฉันไม่ได้สั่งนมนะ เอามาทำไม?” ละลาเห็นว่าแม่บ้านที่นำของว่างมาเสิร์ฟ ถือสิ่งอื่นที่เธอไม่ได้สั่งมาด้วย

“เอ่อ ก็คุณซานสั่งให้เอามาให้ไม่ใช่เหรอคะ...” เธอได้รับคำสั่งจากซาน แฟนหนุ่มของละลาที่เดินวนเวียนอยู่ภายในบ้านตลอด เขาไม่เคยหายไปไหนแม้ในตอนที่สาวสวยเจ้าของบ้านไม่เห็น แต่ซานก็ยังปรากฏตัวให้คนใช้ภายในบ้านเห็นอยู่เสมอ เพราะต้องการจัดแจงหน้าที่ต่าง ๆ แทนละลา

เขายังอยู่ที่นี่งั้นเหรอ “...ฉันไม่กิน เอาไปเททิ้ง”

“ค่ะ” เธอหยิบนมกลับเข้าถาดและเดินถือออกจากพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าบ้านไป

สาวสวยกวาดสายตามองไปรอบห้อง ซึ่งเธอก็ไม่เห็นใครนอกจากความว่างเปล่า ทว่าความรู้สึกของเธอนั้นบอกว่ามีใครคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย “อย่ามายุ่งกับฉันนะ จะไปไหนก็ไป...”

เธอพูดไปกับลมกับอากาศ เพราะคิดว่าเขาคงจะได้ยินประโยคที่เธอพูดออกไปนี้ แม้เธอจะมองไม่เห็นว่าเขาอยู่ไหน ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้น เขาอยู่ใกล้เธอเกินกว่าที่เธอคิด

พื้นที่ว่างบนโซฟาด้านข้างของเธอ เขานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบสงบ ไม่เปิดเผยตัวเอง เพราะต้องการเฝ้ามองผู้เป็นเมียทำกิจกรรมยามว่างของเธอ เช่นการอ่านหนังสือผ่อนคลายสมอง ซึ่งเขามองเห็นแล้วว่าเธอหยิบหนังสือรักเรื่องโปรดมาวางกองไว้สองสามเล่ม

อึก! “เอ๊ะ? รสชาตินี้มัน...” แก้วน้ำส้มคั้นที่เธอดื่มลงคอเมื่อครู่มันเป็นรสชาติของนมอย่างน่าประหลาดใจ ทั้งที่ภาพลักษณ์ของมันเป็นน้ำส้มแท้ ๆ แต่รสชาติกลับเป็นอื่น

“เฮ้อ บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉันไง! ฉันจะกินน้ำส้ม!” ละลาฝากความหงุดหงิดไปกับอากาศธาตุ เพราะเธอรู้ว่าเรื่องเหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่ฝีมือของใครอื่นนอกจากเขา

(เข้าใจแล้ว)

เธอชิมรสชาติของน้ำในแก้วที่เธอถืออยู่อีกหน เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้เสียสติ หรือคิดไปเอง อึก! “เอ๊ะ?” นี่มันก็น้ำส้มหนิ ฉันเพี้ยนไปเองหรือว่าเขาแกล้งฉันกันแน่

(ฉันไม่ได้แกล้งนะ แต่ละลาควรดื่มนม)

อึก! “เอ๊ะ? นมอีกแล้ว” อึก! “อ๊ะ น้ำส้ม อะไรกันเนี่ย ฉันหลอนไปแล้วเหรอ...” หนึ่งอึกเป็นน้ำส้ม อีกอึกเป็นนม มันทำให้เธอสับสน จนคิดโทษใครไม่ได้นอกจากเขา เขาแน่ ๆ

“ไม่กินแล้ว!” ตึง! เธอวางแก้วลงที่โต๊ะกลางอย่างใส่อารมณ์ และเอนหลังลงนอนไปบนโซฟาตัวยาว เพื่อใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือนิยายเรื่องโปรด

ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่กำลังหนุนอยู่เป็นขายาวของซาน เขาไม่เพียงใช้ตักเป็นหมอนให้เธอหนุนหัว แต่ยังทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายด้วยการลูบผมเธอเบา ๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกผ่อนคลายไปให้เธอกับลูกน้อยในท้อง

แม้ว่าสายตาของเธอจะโฟกัสไปที่ตัวหนังสือและใจความของเนื้อเรื่อง ทว่าหัวของเธอมันกลับคิดถึงภาพของชายคนรัก จนเกิดภาวะความรู้สึกหนึ่งขึ้นภายในใจจนห้ามความคิดที่ล่องลอยไม่อยู่

“...” คิดถึงเขาจัง “ไม่! ไม่! ห้ามคิดอะไรแบบนั้นนะ!”

ละลานึกได้ว่าคนรักของเธอมีความสามารถอ่านใจเธอออก เธอจึงรีบหยุดคำที่พูดออกมาผ่านทางความคิดนั้นไว้ เพราะกลัวว่าคนที่หลบซ่อนอยู่จะได้ยินเสียงความคิดของเธอ

(หายโกรธฉันเถอะละลา อย่าทรมานตัวเองเลย...ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน)

แม้ว่าเขาจะอยู่ใกล้เธอมากขนาดนี้ ได้สัมผัสเธอเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่มันก็ยังมีความรู้สึกขาดอยู่ดี อาจเพราะความรักความชอบที่เขาไม่ได้รับจากเธอเหมือนก่อน รวมถึงทุกการกระทำทุกการออดอ้อนที่เธอเคยแสดงออกต่อเขา นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดถึงมันมากที่สุด…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds