ログイン[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : หนูเกลียดคุณ! -------------------------------------------------------------------------- ละลาจมอยู่กับความเศร้าใจ ตั้งแต่วินาทีแรกของการจากลาจนผ่านมาเป็นสัปดาห์เธอก็ยังไม่หลุดออกจากเรื่องนี้ ละลาย้ายเข้ามานอนอยู่ภายในห้องของคุณย่าตั้งแต่คืนแรกของการสูญเสีย เธอร้องไห้อ้อนวอนให้คนที่จากไปนั้นกลับมา หัวของเธอมันคิดถึงแต่เรื่องน่าเศร้าที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น กินไม่ได้นอนไม่หลับ จมดิ่งอยู่กับความจริงที่เธอรับไม่ไหว ส่วนคนรักของละลาก็ดูแลจัดการทุกอย่างแทนเธอแทบจะทั้งหมด ทั้งเรื่องการฝังร่างของย่าละลาไว้ในพื้นที่โล่งภายในรั้วบ้าน สถานที่สุดพิเศษที่ย่าของละลาจัดทำขึ้นอย่างลับ ๆ โดยไม่บอกให้หลานสาวได้รับรู้ บริเวณนั้นใกล้กับสระบัวมุมสุดโปรดที่เธอชอบ ซึ่งซานก็ไม่ปล่อยให้ละลาเศร้าใจอยู่ลำพัง แม้รู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่ก็ยังทำหน้าที่ในส่วนที่เขาต้องทำ เช่นการอยู่เคียงข้างเธอ เพราะทุกอย่างทุกเหตุการณ์ยังต้องดำเนินไปเพื่อพบกับจุดลงตัวอย่างที่มันควรจะเป็น แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่พร้อมเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเธอผ่านช่วงมืดมน ใจของเธอก็จะเปิดกว้าง รับฟังเหตุผลความเป็นไปได้ง่ายขึ้นและเข้าใจทุกสิ่งอย่างถ่องแท้ ตอนนี้เขาจึงยังไม่อธิบายอะไรให้เธอได้รับรู้ เพราะยังไม่สมควรแก่เวลา พูดไปอาจเปลืองน้ำลายเปล่า เพราะเธอยังปิดใจไม่พร้อมรับฟังคำพูดใดจากเขา คนที่เพิ่งทำให้เธอขาดความเชื่อมั่น... “ฮึก ออกไป” “...” เขาหยุดเท้าไว้แค่ที่ปลายเตียง เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวเจ้าของเสียงสะอื้น พูดบอกประโยคเมื่อครู่กับเขา “หนูบอกให้ออกไปไง” “ละลา...” “ทำไมคุณถึงไม่ยอมช่วยคุณย่า!?” นั่นเป็นคำถามที่เธอถามเขามาตลอดในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอรู้ว่าเขามีอำนาจเหนือคนธรรมดา สามารถสั่งฟ้าสั่งฝนได้ แต่เอาย่าของเธอกลับมาไม่ได้ ซึ่งเขารู้ดีว่าการที่จะทำให้เธอเข้าใจในเรื่องนี้ได้มันต้องใช้เวลา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากที่จะบังคับใจเธอด้วยการใช้พลังพิเศษที่มี แม้ทำได้เขาก็เลือกที่จะไม่ทำมัน และเข้าใจได้ดีว่าที่เธอจะเป็นแบบนี้ ส่วนหนึ่งก็มาจากการเลี้ยงดูอย่างตามใจของเขาเอง ซึ่งอีกไม่นานนี้ เขาและเธอจะเป็นหนึ่งเดียวกันมากยิ่งขึ้น นั่นหมายความว่าละลาจะมีเขาเป็นครอบครัวโดยสมบูรณ์ เพราะทุกสิ่งกำลังดำเนินไปในเส้นทางที่มันควรจะเป็น แม้ว่าเธอจะปฏิเสธเขายังไงก็ไม่อาจทำได้นาน... “รีบนอนได้แล้ว เธอกำลัง...” เขาพูดไม่ทันจบละลาก็พูดแทรกขึ้นน้ำเสียงไร้เยื่อใยปนความโกรธ “ไม่ต้องมาสั่งหนู หนูไม่อยากเห็นหน้าคุณ” “...” “หนูเกลียดคุณ! ออกไป!” ฟิ้ว~ “...” เขาหายเข้าความมืดไป ก่อนหมอนที่ละลาปามาจะถูกร่างของเขา ต่อให้เธอคลั่งรักเขามากแค่ไหนในก่อนหน้านี้ ทว่ามันเทียบกับความรักที่ละลามีให้กับย่าของเธอไม่ได้เลย และมันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะโยนความผิดของการสูญเสียนี้ไปให้เขา เพราะหลังจากที่เขาปรากฏตัวให้เธอเห็นไม่นาน เธอก็ต้องสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป จากที่เคยคิดว่าเขาเป็นผู้นำโชคดีมาสู่ ตอนนี้ความคิดนั้นกลับจางหายไปไม่เหลือ อาจเพราะว่าเธอมองภาพความจริงได้ชัดเจนขึ้น ภาพที่ว่าเขาเป็นซาตานไม่ใช่เทพเจ้า หากไม่มีการแลกเปลี่ยนก็คงไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการมา ร้านเหล้าในคืนวันรุ่งขึ้น... ละลาตัดสินใจที่จะออกมาดื่มนอกบ้าน เพราะคิดว่านี่คงทำให้เธอหลีกหนีบางอย่างและช่วยให้เธอเบาความเศร้าใจที่มีลงไปได้ เพราะนอกจากเรื่องของย่าผู้เป็นที่รักแล้ว เธอก็ยังเสียใจกับเรื่องคนรัก เพราะเขาทำลายความหวังเดียวของเธอลง เธอเลือกมานั่งอยู่หน้าบาร์ ภายในร้านเหล้าหรูมีระดับ ซึ่งโซนนี้เหมาะมากที่จะนั่งดื่มคนเดียว แต่ก็ไม่ได้เหงาเกินไป เพราะยังมีบาร์เทนเดอร์เป็นเพื่อนคุย คอยถามลูกค้าสาวสวยถึงความต้องการของเธอ… “รับเครื่องดื่มอะไรดีครับคุณลูกค้า?” “อะไรก็ได้ค่ะ ขอแรง ๆ” ละลาวางกระเป๋าใบหรูลงที่เคาน์เตอร์ในจังหวะที่ทิ้งก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงด้านหน้าบาร์ “นี่ครับ” เขาวางแก้วเหล้าที่เธอสั่งไว้ด้านหน้า สีของมันดูจะทั้งแรงและอันตรายอย่างที่เธอต้องการ อึก อึก! “อ๊า ขอที่แรงกว่านี้...” ละลารู้สึกว่ารสชาติของมันทั้งหวานและนุ่มคอเกินไป ซึ่งบาร์เทนเดอร์ก็จัดให้ตามคำขอของลูกค้าสาว เขาเลือกชนิดเหล้าที่แรงยิ่งขึ้นมาให้เธอทดลองดื่ม ละลาทดลองดื่มเหล้าหลายแบบหลายสัญชาติ แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงความเมา มันยิ่งน่าหงุดหงิดเพราะเธอรับรู้ได้แต่รสชาติหวาน ๆ หรือจืดคล้ายน้ำเปล่า และนี่ก็เป็นความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่เธอดื่มเหล้าอยู่ที่บ้าน ไม่ว่าเธอจะดื่มเหล้าหมดไปกี่สิบขวด เธอก็เมาไม่ได้อย่างที่ต้องการ นั่นเป็นเหตุผลที่เธออยากออกมาหาเหล้าดื่มนอกบ้านเพื่อหลีกหนีสิ่งที่เธอก็รู้ว่าคืออะไร แต่มันก็ไม่ช่วยให้เธอได้รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น อาจเพราะมีใครปกป้องเธออยู่ด้วยเหตุผลบางอย่าง “บ้าเอ๊ย!” ละลากลายเป็นเป้าของชายหนุ่มที่ออกล่าในยามค่ำคืน เธอไม่เพียงแค่มาคนเดียวแต่ยังดื่มหนักจนทำให้ผู้ที่มองมาเห็นคิดว่าเธอคงจะภาพตัดในอีกไม่ถึงชั่วโมง และมันคงดีหากว่าพวกเขาได้รับหน้าที่ไปส่งเธอถึงบนเตียง “ออกมาดื่มคนเดียวเหรอครับ?” “อย่ามายุ่งกับฉัน” ละลาตอบชายแปลกหน้าที่พูดถามเธอด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร แม้ใบหน้าของเขา เธอก็ไม่คิดจะหันไปมอง เธอสนใจเพียงแค่แก้ว เหล้าที่ไม่มีรสชาติของเหล้าตรงหน้านี้มากกว่า มันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนเหมือนจะเป็นบ้าให้ได้ อึก! “ขับรถกลับเอง หรือว่า มีคนขับรถมารอรับเหรอครับ?” “มีผัวมารอรับ...” ฟุบ! “...” สิ้นประโยคพูดเมื่อครู่ ละลายังไม่ทันได้หันไปมองเจ้าของเสียง เธอก็ฟุบหลับไปกับบาร์ และแน่นอนว่านั่นเป็นเสียงของซาน ชายผู้ที่เป็นเจ้าของของเธอ “ถ้ารักชีวิตของแก อย่ามายุ่งกับเมียของฉัน” ซานพูดขู่ชายแปลกหน้าก่อนจะช้อนร่างของละลาอุ้มออกจากร้าน โดยวางทิ้งเงินปึกใหญ่ไว้เป็นทิปพิเศษให้กับหนุ่มบาร์เทนเดอร์ -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~ sds[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : THE END.--------------------------------------------------------------------------หกปีต่อมา...ชีวิตของละลาที่ผ่านมาจนถึงเวลานี้เธอเติบโตขึ้นมาก อาจจะเพราะความเป็นแม่ที่เธอได้รับหน้าที่ ทว่าความสวยสง่าของเธอยังดูเป็นเช่นเดิม เหมือนว่าอายุของเธอถูกสตาฟไว้เพียงแค่วัยยี่สิบห้าปี แม้ว่าอายุจริงจะเข้าเลขสามเต็มตัวแล้วแต่เธอก็ยังดูงดงามไม่เปลี่ยนส่วนท่านซาตานเอง เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเสมอ อย่างที่ละลาไม่เคยต้องระแวงหรือไม่ไว้ใจอะไรในตัวของผู้เป็นสามีเลย เขายังคงความหล่อเหลาไว้เช่นเดิมแรงก็ดีไม่มีตก คงมีเพียงแค่ลูกชายวัยหกขวบ ที่มีพัฒนาการโตวันโตคืนให้น่าตื่นเต้นตามอยู่เสมอเซนต์มีส่วนสูงถึงร้อยสามสิบเซนติเมตร เมื่อเทียบกับเพื่อนในชั้นเรียนแล้วเขามีส่วนสูงที่มากกว่าใคร อาจเพราะดีเอ็นเอที่สืบทอดระหว่างพ่อมาสู่ลูก และนอกจากร่างกายที่โตกว่าเด็กรุ่นเดียวกันแล้ว ความคิดของเขาก็โตกว่าวัยด้วยเช่นกัน เซนต์เป็นเด็กที่ฉลาดแต่ไม่ทะนงตน แม้จะรู้ว่าตัวเขาเป็นเด็กที่พิเศษกว่าคนทั่ว ๆ ไป เขาก็ยังอ่อนโยนและเข้มแข็งในแบบที่เป็นเขา แต่ถึงอย่างนั้
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คุณแม่โคตรฮอต Nc🔞--------------------------------------------------------------------------⚠️18+ เนื้อหานิยายในตอนนี้ มีฉากเกี่ยวกับการรวมเพศ ความรุนแรงและพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะที่รัก♡----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------เส้นทางการเป็นแม่คนของละลาได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มตัว เพราะในเวลานี้เธอได้คลอดลูกชายออกมาแล้ว และเขาก็มีวันเกิดที่ตรงกันกับทั้งตัวของเธอผู้เป็นแม่และคุณย่าทวดผู้ล่วงลับ ซึ่งเกิดในวันที่หกเหมือนกันทั้งสามคน และเมื่อนำเลขวันเกิดของทั้งสามมาเรียงกันก็จะเป็นเลข 666 เลขประจำตัวซาตาน คนที่นำพาทั้งสามคนให้มาเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันทุกอย่างเชื่อมโยงกันมาตั้งแต่เริ่มแรก นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องเป็นหญิงเร่ร่อนคนนั้น ทำไมต้องเป็นเด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งอย่างละลา เพราะหากไม่ใช่ทั้งสองคนนี้ เขาอาจจะไม่ได้สิ่งล้ำค่าที่สุดนี้มาแอ้ แอ้~ เสียงหนุ่มน้อยวัยสองเดือนเศษ เล่นหยอกล้ออยู่กับเจ้าของกล้ามแขนใหญ่เป็นมัด ผู้ที่อุ้มเขาอยู่ในอ้อมอกเวลานี้“น่าแปลกจัง เมื่อวานรอยตรง
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : แก้วตาดวงใจ--------------------------------------------------------------------------ในเช้าวันนี้ ละลาตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำบางสิ่ง สิ่งที่เธอควรจะทำตั้งแต่วันแรกที่เธอเกิดความสูญเสีย แต่กลับไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่เท่าที่ควร เพราะมัวแต่ปิดหูปิดตาจมดิ่งอยู่กับความเศร้า...“คุณย่าอยู่ที่นั่น สบายดีใช่ไหมคะ?” ละลาที่ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของผู้เป็นย่า เอ่ยถามไปกับความว่างเปล่า ซึ่งหากว่าย่าของเธอตอบได้ ท่านคงจะบอกว่าที่นั่นทั้งสงบและสบายใจเกินกว่าจะหาอะไรมาเปรียบ“เธอสบายดี ละลาไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ”“ละลาไปเยี่ยมคุณย่าที่นั่นได้ไหมคะ?”“ไม่ได้แล้วล่ะ ฉันพาละลาไปที่นั่นได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...”สถานที่นั้นไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวที่ใครจะไปเยือนเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เป็นสถานที่เฉพาะ ที่ท่านซาตานสร้างไว้ให้แค่สำหรับบุคคลหนึ่งเท่านั้น และที่แห่งนั้นจะหายสาปสูญไปตลอดการหลังจากหญิงแก่ผู้พักอาศัย เดินทางไปสู่เส้นทางใหม่ที่เธอควรจะไป“เฮ้อ เสียดายจัง ละลาอยากพูดอะไรบอกคุณย่าหลายอย่างเลย ถ้ารู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ละลาคงจะทำหน้า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ยอมเข้าใจ--------------------------------------------------------------------------หากไม่ใช่ย่าของละลาที่ได้เลี้ยงดูเธอและเจอเธอในกองขยะวันนั้นแต่เป็นคนเร่ร่อนคนอื่น ทุกอย่างอาจจะไม่เป็นอย่างตอนนี้ แต่เพราะว่าทุกการตัดสินใจของซาตาน เขาเลือกมาแล้วว่าใครคือคนที่คู่ควร และเหมาะสมที่จะได้ทำในหน้าที่นั้น ๆซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา ย่าของละลาก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีจนวินาทีสุดท้าย แล้วก็เป็นไปอย่างภาพในอนาคตที่เขามองเห็น ว่าละลาผู้ที่จะมาเป็นเมียและแม่ของลูกให้กับเขา เธอจะยังมีชีวิตอยู่ต่อบนโลกใบนี้ เพื่อคลอดบุตรให้กับเขาสิ่งสำคัญคือ ลูกที่จะเกิดโดยเขาและละลา จะต้องเป็นบุคคลที่มีความเชื่อมโยงกับทั้งตัวเขาที่เป็นพ่อผู้ให้กำเนิด และตัวของแม่ผู้ให้กำเนิดด้วยเช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุเป็นผลที่ทุกอย่างถูกจัดวางให้เป็นเช่นนั้นตั้งแต่แรกมา...“ฮึก คุณพูดจริงใช่ไหมคะ ไม่ใช่แค่โกหกให้ละลาสบายใจแล้วหายโกรธคุณใช่ไหมคะ ฮืออ”“ฉันโกหกไม่เป็นหรอก แล้วฉันก็เกลียดการโกหก ละลาเชื่อใจฉันได้ ว่าเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องจริง…”“แล้วทำไม คุณย่าต้องบอกให้ละลา
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความรักของซาตาน--------------------------------------------------------------------------“...” เธอไม่พูดอะไร เดินกลับขึ้นห้องนอนชั้นบนไปเฉย ๆ เหมือนว่าเธอจะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองควรจะวางฟอร์มงอนเขาต่อ เนื่องด้วยมีอำนาจถือไพ่เหนือกว่าเขา เพราะสิ่งล้ำค่าที่อยู่ภายในท้องของเธอ“ขี้งอนจริง ๆ เลย เมียใครเนี่ย...” เขายกยิ้มชอบใจก่อนจะเดินตามเธอไปติด ๆใบหน้าของเขาเริ่มแสดงความรู้สึกออกมามากขึ้น เวลาที่กลุ้มใจเรื่องเมีย หรือในตอนที่รู้สึกพอใจกับความน่ารักของเธอที่เขามองเห็น แม้จะเป็นผู้มากอำนาจแค่ไหน แต่ก็ไม่คิดจะใช้อำนาจนั้นกับเธอเลย อาจเพราะเวลานี้ละลาได้รับหน้าที่เมียของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว และก็กำลังจะกลายเป็นแม่ของลูกของเขาในอีกไม่ช้านี้ภายในห้องนอนของละลา...ละลาที่เดินขึ้นห้องมายังรู้สึกสับสนกับเรื่องการตั้งครรภ์ของตัวเอง หนึ่งคำถามแรกในหัวชวนให้มีคำถามที่สอง สาม และสี่ตามมา ซึ่งเธออยากจะเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องฟังคำอธิบายจากปากของชายคนที่เธอไม่อยากคุยด้วย ทว่าการหาคำตอบด้วยตัวเองก็คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะค้นพบความจร
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เตรียมตัวเป็นแม่คน--------------------------------------------------------------------------เธอจ้องตาเขม็งใส่เขา แววตาคู่สวยบอกให้รู้ว่าเธอทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และคิดถึงเขาในเวลาเดียวกัน แม้จะรับรู้ว่าเขาไม่เคยหายไปไหน แต่เพียงแค่ไม่มาให้เห็นหน้าในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ทำเธอน้อยใจจนคิดว่าจะไม่ยอมให้อภัยเขาง่าย ๆ“ออกไปนะ” ละลาดันตัวลุกขึ้น และพยายามผลักดันร่างชายที่เกาะติดอยู่กับร่างของเธอให้หลุดออก ทว่าเขาดูเหมือนจะยังอยากอยู่ในท่านี้นานขึ้น ด้วยเหตุผลเดียวคือคิดถึงเธอ“ไหน ๆ ก็ยอมให้ฉันเอาจนเสร็จแล้ว ขอฉันนอนกอดละลาแป๊บนึงนะ...” เขาพูดจบก็สลับลงไปนอน และย้ายร่างของละลามานอนทับอยู่บนตัวของเขา“ปล่อย”“...” เขาเงียบนิ่ง ตอนนั้นก็ใช้มือเพียงข้างกอดรัดร่างของเธอแนบสนิทกับร่างของเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยกอดออกการที่เห็นว่าเธอใจอ่อนให้เขาลงมาเล็กน้อย แม้จะเป็นการปล่อยเลยตามเลยของจิตใจชั่ววูบ แต่มันก็มีช่องว่างให้เขาได้ทำสิ่งที่เหมาะสม เช่นการพูดอธิบายเรื่องนั้นให้เธอเข้าใจ“บอกให้ปล่อยไง”“ละลากำลังจะเป็นแม่คน” เขาหยุดเธอที่







