ログイン共有
บทที่ 124
最新チャプター
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 408
"นายบ้าไปแล้วเหรอ บัญญัติ?! การคุ้มกันรอบห้องนั้นต้องแน่นหนามากแน่ๆ!" ลลิตาคัดค้านพลางจับแขนฉันไว้แน่น"นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ บัญญัติ! พ่อฉันต้องพาบอดี้การ์ดส่วนตัวที่มีปืนไปโรงแรมนั้นแน่" อัญชัญเองก็เสริมขึ้นมา คัดค้านแผนของผมเหมือนกัน"ผมรู้ว่าความเสี่ยงมันสูงมาก ปฏิบัติการลอบเข้าไปครั้งนี้ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบขั้นสุดตั้งแต่ต้นจนจบ"ผมมองตาลลิตากับอัญชัญสลับกันเพื่อทำให้พวกเธอมั่นใจ ผมต้องทำเรื่องนี้ เพื่อให้พ่อของพวกเธอพังพินาศจนไม่เหลืออะไร"ผมต้องหลบการตรวจจับหลายชั้นจากทีมรักษาความปลอดภัยของเขาให้ได้ ถ้าผมแฮกมือถือส่วนตัวของเขาจากระยะใกล้สำเร็จ ผมก็จะโอนเงินทุจริตทั้งหมดของเขาไปเข้าบัญชีการกุศลได้""แต่นายกำลังใช้ชีวิตนายเป็นเดิมพันนะ บัญญัติ ฉันไม่อยากเสียนายไปอีกคน หลังจากที่เราเสียพ่อของนายไปเมื่อบ่ายนี้" ลลิตาพูดด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ผมสัญญาว่าจะระวังตัว ลลิตา ผมเตรียมอุปกรณ์พิเศษสำหรับงานนี้ไว้นานแล้ว"ผมดึงกระเป๋าอุปกรณ์ยุทธวิธีของตัวเองขึ้นมาวางบนตัก แล้วค่อยๆ รูดซิปเปิดกระเป๋า มือของผมล้วงลงไปที่ก้นกระเป๋าแล้วหยิบกล่องสีดำขนาดเล็กออกมา"นี่คืออุปกรณ์แฮกแบบ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 407
รถตู้มินิบัสคันนี้ในที่สุดก็หยุดลงหน้าบ้านแถวหลังหนึ่งที่มีรั้วเหล็กขึ้นสนิม คนขับหันกลับมามองด้านหลังแล้วพยักหน้าให้ผมเป็นสัญญาณ พวกเราห้าคนรีบทยอยลงจากรถทันทีคนขับรับจ้างคนนั้นเหยียบคันเร่งออกจากบริเวณบ้านไปทันทีโดยแทบไม่พูดอะไร ผมรีบหยิบกุญแจสำรองจากกระเป๋ากางเกงคาร์โกมาเปิดแม่กุญแจรั้วพวกเรารีบเข้าไปในบ้านหลังเล็กนั้น กลิ่นอับปะทะจมูกพวกเราทันที เพราะบ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว แต่ตอนนี้ความปลอดภัยสำคัญกว่าความสบายมาก"สาบานเลย ฉันทนกลิ่นตัวเองไม่ไหวแล้วจริงๆ! ฉันขออาบน้ำก่อนนะ!" อัญชัญตะโกนพลางวิ่งไปหาว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน"อืม คุณไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวหลังจากนั้นให้แม่กับดาราอาบต่อ" ผมตอบพลางวางกระเป๋าอุปกรณ์ยุทธวิธีลงบนโต๊ะ"นายไม่อาบก่อนเหรอ บัญญัติ? เสื้อผ้านายเปียกโชกเพราะน้ำท่อแล้วนะ" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"ผมยังไงก็ได้ ลลิตา ให้พวกคุณอาบก่อนเถอะ จะได้ไม่คันตัว"สุดท้ายทุกคนในครอบครัวของผมก็ผลัดกันล้างคราบสกปรกจากท่อระบายน้ำออกจากตัว ผมเป็นคนสุดท้ายที่อาบน้ำเย็นชำระร่างกาย ความคิดของผมยังวนอยู่กับการวางแผนขั้นต่อไป ขณะที่สายน้ำชะล้างสิ่งสกปรกบนผิวออกไปสามสิ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 406
ผมยืนกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อดูสถานการณ์บริเวณลานจอดรถแห่งนี้ บรรยากาศในลานจอดรถเงียบมาก ไม่มีคนอื่นอยู่เลยในตอนกลางคืน ไฟถนนที่กะพริบสลัวๆ อยู่ไกลๆ เป็นแหล่งแสงสว่างเพียงอย่างเดียวของพวกเราผมไม่เสียเวลา ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงคาร์โก้ที่สกปรก ผมหยิบโทรศัพท์มือถือสำรองเครื่องเล็กออกมาจากในนั้น โชคดีที่โทรศัพท์รุ่นเก่าเครื่องนี้ผมห่อไว้ด้วยพลาสติกกันน้ำแล้ว"นายจะโทรหาใครด้วยมือถือรุ่นเก่าแบบนั้น บัญญัติ?" อัญชัญถามพลางชี้มาที่ของในมือผม"ผมจะติดต่อคนในเครือข่ายใต้ดินที่ผมไว้ใจได้ เราต้องการรถที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุดเพื่อหนีออกจากแถวนี้" ผมอธิบายพลางกดหมายเลขบนหน้าจอ"นายมีคนรู้จักเป็นพวกแก๊งในจาการ์ตาด้วยเหรอ บัญญัติ?" ลลิตาถามด้วยสีหน้าอยากรู้"มี ลลิตา ผมนัดจุดพบกับกลุ่มรักษาความปลอดภัยรับจ้างที่เคยช่วยผมมาก่อนไว้แล้ว"ผมแนบโทรศัพท์เข้ากับหูขวาแล้วรอสัญญาณสาย ปลายสายรับทันทีตอนเสียงดังครั้งที่สาม"ฮัลโหล ผมเอง ผมต้องการให้มารับฉุกเฉินคืนนี้เลย" ผมพูดด้วยเสียงเบาแต่ชัดเจนมาก"ตำแหน่งอยู่ที่ลานจอดรถด้านหลังห้างเก่าแถวชานเมือง เอารถที่ไม่สะดุดตามา แล้วเอาอุปกรณ์มาให้ครบด้วย"ผ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 405
เสียงน้ำเสียไหลก้องสะท้อนกับผนังคอนกรีตโค้งตลอดทางเดินระบายน้ำ แอ่งน้ำสกปรกลึกถึงข้อเท้าท่วมรองเท้าหนังของพวกเราทุกครั้งที่ก้าวไปข้างหน้า"น้ำเย็นมากเลย พี่บัญญัติ ขยะแขยงชะมัด มันซึมเข้าไปในถุงเท้าแล้ว" ดาราบ่นพลางเดินกะเผลกตามหลังแม่ไป"อดทนอีกนิดนะ ดารา เดี๋ยวพอออกจากที่เหม็นๆ นี่ได้แล้ว เราจะรีบหาน้ำสะอาดล้างเท้ากัน" ผมปลอบ พยายามให้กำลังใจน้องสาวคนเล็กที่ขี้อ้อนของผม"เรายังต้องเดินอีกไกลแค่ไหนเนี่ย บัญญัติ? ขาฉันเริ่มปวดมากแล้วที่ต้องลุยโคลนหนาๆ แบบนี้" ลลิตาบ่นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าสุดๆ"ยังอีกประมาณสองกิโลเมตรไปทางเหนือ ลลิตา ปลายท่อระบายน้ำของเมืองนี้จะไปโผล่ตรงแม่น้ำใหญ่แถบชานเมืองนอกย่านธุรกิจพอดี""งั้นตำรวจพวกนั้นก็คงตามมาแล้วหาเราเจอที่ปากแม่น้ำไม่ได้ใช่ไหม?""ไม่มีทางหรอก ลลิตา พวกเขาคงกำลังยุ่งกับการค้นทุกห้องในสำนักงานข้างบน เพื่อหาพวกเราห้าคนที่จู่ๆ ก็หายไป"พวกเราห้าคนกลับมาเงียบอีกครั้ง และตั้งใจมองทุกย่างก้าวในที่ลื่นๆ แห่งนี้ เป้าหมายเดียวของพวกเราตอนนี้คือออกจากพื้นที่เสี่ยงสูงนี้ให้ได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ถูกจับพวกเราห้าคนยังคงเดินหน้าต่อไปให้ห่างจากขอบเขต
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 404
"เราจะหนีไปไหนได้อีก? ห้องนี้มันตัน ไม่มีทางออกเลยนะ!" ลลิตาบ่นพร้อมหอบหายใจแรง"ตามผมมาเดี๋ยวนี้! เราจะไปทางอุโมงค์หลบหนีสำรองตรงมุมห้องนั่น" ผมสั่งพลางวิ่งไปหลังชั้นวางเซิร์ฟเวอร์แถวในสุด"ในห้องตันแบบนี้ยังมีทางหนีฉุกเฉินอีกจริงเหรอ?" อัญชัญถามด้วยน้ำเสียงกึ่งไม่อยากเชื่อ"มี พ่อทำทางใต้ดินไว้อีกทาง เผื่ออาคารนี้ถูกศัตรูโจมตี รีบวิ่งไปที่มุมกำแพงฝั่งนั้นเร็ว!"พวกเราทั้งห้าคนวิ่งก้มตัวผ่านช่องว่างระหว่างตู้เซิร์ฟเวอร์สูงใหญ่ ประตูเหล็กของห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์ถูกพังจากด้านนอกด้วยเครื่องกระแทกขนาดใหญ่ เสียงบานพับเหล็กบิดงอฉีกอากาศดังน่ากลัวมากในหูของพวกเราตรงมุมที่มืดที่สุดของห้องนี้ ผมคลำหาคันโยกเหล็กอันหนึ่งในร่องพื้นกระเบื้อง ผมดึงคันโยกนั้นสุดแรงจนแผ่นพื้นเลื่อนเปิดออก แยกพื้นออกเป็นช่องหลุมมืดพร้อมบันไดเหล็กวนปรากฏขึ้นตรงใต้เท้าพวกเรา"แม่ลงไปในหลุมนี้ก่อน! ดาราตามแม่ลงไปทันที ห้ามเถียง!" ผมพูดสั่งการอพยพพร้อมโบกมืออย่างรวดเร็ว"ได้ บัญญัติ! แม่จะค่อยๆ ลงไปเดี๋ยวนี้" แม่ของผมตอบอย่างเชื่อฟัง แล้วเริ่มลงบันไดเหล็กฉุกเฉินนั้นดารารีบตามแม่เข้าไปในหลุมมืดนั้นทันทีโดยไม่บ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 403
ผมเหลือบมองหน้าจอกล้องวงจรปิดที่ฉายภาพความวุ่นวายโหดร้ายบนชั้นบน พวกเจ้าหน้าที่กระจายกำลังกันอย่างดุดันเพื่อยึดเอกสารกระดาษไปแบบบังคับ"ปล่อยให้พวกมันขนกระดาษไร้ประโยชน์พวกนั้นไปเถอะ อีกแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ข้อมูลต้นฉบับก็จะส่งออกไปต่างประเทศสำเร็จแล้ว" ผมพยายามทำให้บรรยากาศสงบลง"เร็วอีกนิดสิ บัญญัติ! ฉันกลัวพวกมันจะหาทางลงมาห้องใต้ดินนี้เจอ!" อัญชัญเร่งพลางกัดเล็บตัวเอง"รู้แล้ว ระบบมันกำลังทำงานเต็มที่อยู่ อดทนอีกแป๊บเดียว" ผมตอบกลับ หน้าผากเริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาแต่สถานการณ์กลับกลายเป็นฝันร้ายในชั่วพริบตา เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารดังลั่นขึ้นมาอย่างแสบแก้วหู ทะลุผ่านผนังห้องเข้ามา"ตายแล้ว เสียงอะไรเนี่ย บัญญัติ?! หูฉันจะพังอยู่แล้ว!" อัญชัญกรีดร้องพลางเอามือปิดหูทั้งสองข้างแน่น"สัญญาณเตือนหลักมันดังเพราะตรวจพบการแฮกระบบจำนวนมากจากห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่แหลมบาดแก้วหู"งั้นพวกตำรวจข้างบนก็จะรู้สิว่ามีคนบุกรุกอยู่ข้างล่างนี้?!" ลลิตาถามพร้อมกับกำไหล่ผมแน่น"ใช่ ลลิตา! ระบบรักษาความปลอดภัยมันส่งตำแหน่งเราไปขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพวกมันที่ล็อบ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
