หัวขโมยตัวน้อย

“กรี๊ด...ขโมย!”

“เอ๊ะ นั่นเสียงยัยตรีนี่ครับ สงสัยอาละวาดอีกแล้ว” ความคิดของคุณพงศ์เอกไม่เกินจริงเลย ภาพที่ปรากฏคือร่างหนูน้อยหลับหูหลับตากระทืบเท้าเร่าๆ ร้องกรี๊ดๆ

“มีอะไรกันน่ะ เอะอะโวยวายอะไรกันลูก”

“ขโมยค่ะ คุณพ่อ ขโมยขึ้นบ้านเรา ดูสิคะเขาแอบเอาชุดหนูไปใส่ด้วย”

“ไหน ขโมยที่ไหนขึ้นบ้านเรา มันอยู่ไหนลูก” หญิงสูงวัยเงื้อมือหราตั้งท่าลุยมาแต่ไกล

“นั่นใจคอคุณแม่จะเอาสากกะเบือมาตีหัวขโมยเลยเหรอครับ” คุณพงศ์เอกกระเซ้า ทำเอาคนเงื้อสากค้างเกิดอาการเก้อ

 “ก็แม่ได้ยินเสียงยัยตรีร้อง ว่าแต่ขโมยอยู่ไหนล่ะ”

“นั่นไงครับ หัวขโมยของยัยตรี ยืนจ๋องอยู่นั่นไง”

“อ้าว...พุทโธ่เอ๊ย หนูทรายเองเหรอลูก” แล้วคุณฝนทองก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง คนอื่นๆ ก็พลอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นเด็กน้อยในชุดสีชมพูหวานยืนหน้าเด๋ออยู่กลางห้อง

กฎข้อหนึ่งของบ้านวรรณยุกต์คือห้ามหัวเราะหรือพูดคุยระหว่างที่เคี้ยวข้าวเต็มปาก ทว่าวันนี้บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะลั่น หัวข้อที่ถูกหยิบยกมาสนทนาก็หนีไม่พ้นความเข้าใจผิดที่มีต่อแขกตัวน้อยนั่นเอง คุณฝนทองถึงกับค้อนควักเมื่อถูกลูกชายของตนแซวไม่ขาดปาก แม้คุณอรดาแม่ของสองศรีพี่น้องยิ่งให้ความกันเองกับศุภิสราไม่ต่างกับลูกสาวอีกคนของเธอทีเดียว ทำเอาเด็กที่ร้างราต่อการเอาใจใส่อย่างศุภิสรารู้สึกอบอุ่นเป็นกันเองไปด้วย

“หนูทรายลูก ลองชิมไข่ลูกเขยฝีมือยายสิจ๊ะ”

“ทำไมถึงเรียกว่าไข่ลูกเขยคะคุณย่า ทำไมไม่เรียกไข่ลูกสาว หรือไม่ก็ไข่หลานชาย” คนช่างซักช่างถามและช่างเจรจาคือแม่หนูตรีรักษ์

“ก็แล้วทำไมตัวถึงชื่อถูกตี เพราะขี้ลักล่ะ” คนช่างขัดได้ทุกเรื่องก็ไม่พ้นพี่ชายของหนูน้อยนั่นเอง

“คุณย่าขา ดูสิคะ พี่โทหาเรื่องว่าหนูขี้ลัก หนูไม่ยอมนะ” ศุภิสราแอบยิ้มขบขันไปด้วยไม่ได้

“เอ๊ะ สวยนี่”

“อะไรจ๊ะลูก” คุณอรดาถามลูกสาวอย่างเอ็นดู

 “ก็ตาเขาสิคะแม่” คนพูดพยักเพยิดไปทางเด็กหญิงอีกคน “โต๊โต ขนตาก็ย้าวยาว ตาสวยเหมือนน้องบลายธ์ของหนูเลย”

“น้องบลายธ์? ใครเหรอคะ”

“อะไรกัน! ไม่รู้จักน้องบลายธ์เหรอ น้องบลายธ์ก็ตุ๊กตาบลายธ์ไง เรามีตั้งสองตัว คุณพ่อซื้อให้ตอนสอบได้ที่สาม” คนพูดโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ “ตัวล่ะ มีตุ๊กตาบลายธ์ไหม”

คนถูกถามส่ายหน้า อย่าว่าแต่ตุ๊กตาบลายธ์เลย ตั้งแต่เกิดมาของเล่นที่มีล้วนต้องประดิษฐ์เอาเองทั้งสิ้น แถมตอนนี้มันก็กลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมกับบ้านและ... แม่!

“อะไร ทำไมตัวไม่ขอให้พ่อแม่ซื้อให้ล่ะ” คนถูกถามสะอึก คำตอบมาจุกที่ลำคอ “ว่าไงล่ะ พ่อแม่ตัวไปไหน”

“แม่เรา... ตายแล้ว ส่วนพ่อก็ไม่รู้อยู่ไหน มีแต่คุณลุงไกร” น้ำเสียงเครือตอบเบาๆ ดวงตากลมโตหลุบมองแค่จานข้าวมีรอยชื้น

“ไม่ต้องไปสนใจหรอก เราก็ไม่เคยเล่นไอ้ตุ๊กตานั่นเหมือนกัน ไว้คราวหน้าจะปั้นวัวปั้นควายให้เล่นสนุกกว่าเล่นตุ๊กตาใบ้นั่นเป็นกอง” เด็กชายกลับแอบหันไปกระซิบเบาๆ ทำให้คนฟังยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ หลังจากทานอาหารเสร็จ คุณไกรภพจึงขอตัวกลับ หากกว่าจะถึงบ้านก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืน

เสียงรถคุ้นหูทำให้เงาตะคุ่มของใครคนหนึ่งขยับลุกจากโซฟาในห้องรับแขกอันสลัวไปที่ประตูบ้านโดยพลัน

“คุณพ่อกลับมาแล้ว” พีรภัทรยิ้มค้าง เมื่อเห็นบิดาอุ้มร่างเล็กจ้อยลงมาจากรถ ริมฝีปากหยักเม้มแน่น ก่อนก้าวถอยหลังกลับเข้าบ้านเงียบๆ ขอบตาคมกริบร้อนผ่าว

ในขณะที่โต๊ะอาหารของบ้านวรรณยุกต์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ใครเลยจะรู้ว่าโต๊ะอาหารของอีกบ้านนั้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง โต๊ะอาหารยาวเหยียดนั่งได้เกือบสิบคนที่เคยพร้อมหน้าครอบครัว กลับเหลือเพียงเด็กชายผู้เป็นนายน้อยของบ้านนั่งเพียงลำพัง

เหงา...เด็กชายผู้มีหน้าตาคมคายเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำนี้ ทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยรู้สึก หากเพียงแค่เด็กหญิงนิรนามผู้นั้นเหยียบย่างเข้ามาในบ้านไม่กี่วัน ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมด บ้านที่เคยพร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก อบอุ่น กลับว่างเปล่า ความสุขที่เคยมีหายไป

ทีแรกนึกดีใจว่าคุณไกรภพคงจะพาเด็กนั่นไปคืน ที่ไหนได้... ผู้เป็นพ่อกลับอุ้มชูยัยเด็กนั่นกลับมาทำร้ายหัวใจเขาอีกจนได้ นายน้อยแห่งบ้านบุรณากรณ์เม้มปาก ทิฐิอันแรงกล้าหล่อหลอมให้หัวใจที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นเย็นชา และเก็บกด