บทที่ 1 บทเรียนแรกกลางลานช้าง 3

“อ๊าาา!”

หนูนาร้องออกมาพร้อมกับหัวเราะเมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นเจ้าจุ่นยืนชูงวงอยู่กลางลำธาร ใบหน้ามีแววซุกซนเต็มที่ คีรียกมือเช็ดน้ำออกจากหน้าตัวเอง พลางหันไปมองมันแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“แกนี่มัน...รู้เวลาพอดีเลยนะ”

“มันหวงพี่คีรีหรือเปล่าเนี่ย?” หนูนาเอ่ยด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ พลางจับผ้าขาวม้าไว้แน่น เขาเองก็นับได้ว่าเป็นชายฉกรรจ์รูปร่างแข็งแรงกำยำ ผิวกายสีทองแดงชวนเร้าใจ รูปโฉมก็นับว่าหล่อเหลาคมเข้มเสียขนาดนี้

“หรือไม่ก็อาจจะหวงหนูนา...” คีรีพูดพลางเหลือบตามามองเธอ ก่อนที่ใบหูของเขาจะแดงระเรื่อ หนูนาแอบอมยิ้ม

“พี่คีรีหน้าแดงนะคะ” หนูนาว่าพลางยกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่แก้มของเขา ใบหน้าที่เคยนิ่งขรึมตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ ร้อนวูบวาบยิ่งกว่าตอนโดนเจ้าจุ่นพ่นน้ำใส่เสียอีก

“แดดมันแรง...” เขาตอบกลับเสียงเรียบ แต่อย่างไรเสีย ก็ยังไม่ยอมสบตาเธออยู่ดี แต่มือที่ยกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองนั่น บอกชัดว่าเขากำลังหาทางหนีความเขินอย่างเต็มที่

หนูนายิ่งเห็นเขาแบบนั้นก็ยิ่งอดไม่ได้จะหยอก “พี่คีรีลามก มาจูบหนูนาทำไมล่ะคะ” น้ำเสียงออดอ้อนปนขำ ดวงตาแพรวระยับเหมือนรู้ทันว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง คีรีชะงัก ราวกับสมองหยุดประมวลผลไปชั่วครู่

“พะ...พี่ขอโทษ...” เขาเผลอหลุดเสียงตะกุกตะกักออกมาเองโดยไม่ทันคิด

“พี่...ไม่ได้ตั้งใจ...คือ...พี่แค่...มันเหมือน...บรรยากาศมันพาไป...”

“บรรยากาศ?” หนูนาเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเอ็นดูจนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “แล้วบรรยากาศพาให้จูบหนูนาอีกกี่ครั้งคะเนี่ย?”

คีรีนิ่งไปอย่างจนมุม เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นเสือป่าผู้แสนสุขุมกลายเป็นลูกแมวขี้อายไปในพริบตา

หนูนาหัวเราะคิก แล้วก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกนิด ยกมือขึ้นแตะปลายนิ้วลงบนริมฝีปากของเขาเบาๆ พร้อมรอยยิ้มซุกซน

“หนูนาไม่ได้รังเกียจพี่คีรีหรอกค่ะ”

คำพูดนั้นเบาหวิว...แต่กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงดั่งเสียงกลองช้างกำลังย่ำเท้าบนพื้นป่า ดวงตาคมสบกับดวงตาใสของเธอ แล้วหัวใจเขาก็เหมือนถูกสั่นไหวด้วยสายลมเบาๆ ที่พัดผ่านกลางป่าเขียวครึ้ม

“อยากจูบเพิ่มมั้ยล่ะคะ” เธอขยิบตาให้เขาหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปยังต้นไม้ใหญ่ด้านข้างโดยไม่หันกลับมา ทิ้งให้คีรีนกลืนน้ำลายไปหลายอึกขณะจ้องมองบั้นท้ายกลมกลึงน่าขย่มของเด็กสาวอยู่ตรงนั้น ใบหูแดงจัด ขณะที่มองตามเธออย่างละสายตาไม่ได้

เขาฝากควาญอีกคนให้ช่วยดูเจ้าจุ่น และก้าวตามเธอไป