เด็กหญิงก่อเกิด...(1)

“มามี้ขา”

เสียงแจ้วลากยาวทำให้ปีกุนซึ่งกำลังยืนกอดอกทอดมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าออกมาจากห้วงความคิดและความทรงจำในวันนั้น

“คะ หนูก่อ”

ร่างเล็กของหนูน้อยวัยห้าขวบกว่าวิ่งนำหน้าตวิศาเข้ามาโผกอดคน

เป็นแม่ หนูน้อยไม่ลืมทำหน้าที่ด้วยการหอมแก้มซ้ายแก้มขวา

“วันนี้แก้มมามี้หอมจังเลยค่ะ” เจ้าตัวเล็กทำจมูกฟุตฟิต

“เอ้า แล้วปกติแก้มมามี้ไม่หอมเหรอคะ” เลิกคิ้วขึ้นสูงดวงตาเป็นประกาย

“หอมค่ะ แต่ว่าวันนี้หอมกว่าทุกวัน” หนูน้อยยิ้มจนตาหยี

“ไม่ใช่ล่ะ ชมออกนอกหน้าอย่างนี้น้าตาลว่าหนูก่อต้องอยากได้อะไรแน่ ๆ เลย ใช่ไหม” ตวิศารู้ทันเลยเอ่ยดักไว้ก่อน

ก่อเกิดหันมาทำหน้ายู่ที่คนเป็นน้ารู้ทัน ก่อนจะยกแขนคล้องคอปีกุนแล้วซบหน้าลงเนินอก ซึ่งหนูน้อยจะทำเป็นประจำเมื่ออยากจะอ้อนเอาอะไรสักอย่าง

“น้าตาลทำไมรู้ว่าหนูก่ออยากได้อะไร”

“ก็น้าตาลเป็นน้าหนูก่อยังไงล่ะ เลยรู้ใจหลานน้าดีที่สุด ไหนบอกมาสิว่าคราวนี้อยากได้อะไรอกี” ยกมือขึ้นไปเขี่ยปลายจมูกเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

ตอนนั่งรถกลับมาด้วยกันก่อเกิดเอาแต่นั่งกอดอกไม่พูดไม่จามาตลอดทาง ปกติแล้วเจ้าตัวเล็กจะเอาแต่พูดจ้อทั้งวัน ทว่าวันนี้มาแปลกและเธอก็เพิ่งมารู้นี่แหละว่าเจ้าตัวนิ่งเงียบเพื่อมาออดอ้อนแม่เอาอะไรสักอย่าง

“ก่ออยากได้ชุดเจ้าหญิงเอลซ่าสีชมพูตัวใหม่”

“ชุดเดิมมามี้ก็เพิ่งซื้อให้นี่คะ ทำไมถึงอยากได้ใหม่แล้วล่ะ”

ปกติแล้วก่อเกิดเป็นเด็กน่ารักไม่เคยงอแงเอาของเล่นเลย แม้ว่าเพื่อนร่วมชั้นเรียนจะได้อะไรใหม่ ๆ หนูน้อยก็ไม่เคยงอแงทว่าวันนี้กลับมาแปลก

“ก็วันนี้น้ำขิงใส่ชุดเอลซ่าไปโรงเรียน น้ำขิงบอกว่าพ่อซื้อให้ ก่อคงไม่ได้ใส่หรอกเพราะน้ำขิงบอกว่าหนูไม่ไม่มีพ่อ”

เสียงแจ้วเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นหงอยเหงาลงทันที ปีกุนหันมองหน้าเพื่อนรักแล้วสะท้อนในอกอยู่ไม่น้อย

“ก่อมีพ่อนะลูกแต่ว่าพ่อของหนูเขาไปทำงานที่ไกล ๆ”

“แล้วเมื่อไรคุณพ่อจะกลับมาคะ”

เป็นคำถามที่หาคำตอบไม่ได้เพราะเธอเองก็เลือกโกหกลูกเรื่องพ่อของเขามาโดยตลอดตั้งแต่เด็กจนเริ่มรู้ความ หญิงสาวได้แต่อ้ำอึ้งจนตวิศาต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

“เอาอย่างนี้ดีไหมหนูก่อ ถ้าวันไหนคุณพ่อกลับมาแม่กุนกับน้าตาลจะรีบบอกหนูก่อทันทีเลยดีไหมคะ ส่วนเรื่องชุดเอลซ่าน้าตาลจะซื้อให้เองซื้อให้ครบเจ็ดสีเจ็ดวันไปเลยดีไหมคะ”

“จริงเหรอคะ”

หนูน้อยตาลุกวาวลืมเรื่องพ่อไปเสียสนิทแล้วกระโดดโล้ดเต้นด้วยความดีใจ

ปีกุนระบายยิ้มออกมาแล้วฝากก่อเกิดเอาไว้เพื่อรีบกลับไปทำงานเพราะหมดเวลาพักเบรกแล้ว

กว่าก่อเกิดจะสิ้นฤทธิ์แล้วหลับปุ๋ยอยู่หลังรถก็กินเวลาไปเกือบสองทุ่มซึ่งเป็นเวลาเลิกงานของปีกุนพอดี เธอรีบปิดร้านในห้างฯ ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงย่านพัทยากลางในจังหวัดชลบุรีแล้วตรงดิ่งมายังลานจอดรถทันที

“ฉันกวนแกเลี้ยงหนูก่ออีกแล้ว ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดแกแท้ ๆ”

“เอาน่าเรื่องแค่นี้สบายมาก ยังไงก่อเกิดก็เป็นหลานฉันนะ อีกอย่างเรามีกันอยู่แค่สองคน ลูกแกก็เหมือนลูกฉันนั่นแหละ”

ปีกุนมองหน้าเพื่อนน้ำตารื้น มันก็จริงอย่างที่ตวิศาพูดชีวิตเธอมีแค่แม่ครูและตวิศามาตลอดและเพิ่มเติมคือแก้วตาดวงใจอีกหนึ่งที่ก่อเกิดขึ้นมาเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเธอเมื่อหกปีก่อน

“เอาอีกล่ะ พูดแค่นี้ก็จะร้องไห้ขึ้นรถ จะได้กลับบ้านฉันหิวข้าวจนจะกินวัวกินควายได้ทั้งตัวแล้ว”

ตวิศากวักมือเรียกเพื่อนขึ้นรถเธอจึงรีบก้าวเท้าขึ้นอย่างไวเพราะกลัวว่าเพื่อนรักจะเปลี่ยนจากกินวัวกินควายมากินหัวเธอแทน

“อาทิตย์หน้าหนูก่อก็จะปิดเทอมแล้ว ฉันว่าจะจ้างพี่เลี้ยงมาดูแล

ดีไหม”

ขณะเก็บจานชามมื้อค่ำเพื่อนำไปล้างปีกุนก็หันไปถามความคิดเห็นจากตวิศาซึ่งกำลังกวาดเศษอาหารลงถังขยะ

“มีเงินเหรอจะไปจ้างคนอื่นเลี้ยง”

“ไม่มีหรอก” หญิงสาวส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ก็ต้องหาให้มากกว่าเดิม มันจำเป็นนี่”

“แค่งานขายของในห้างแกก็แทบจะไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นแล้ว เอาอย่างนี้ดีไหมเดี๋ยวฉันไปคุยกับหัวหน้าแผนกแกให้เอาหนูก่อไปทำงานด้วย เพราะแผนกแกมันอยู่ใกล้กับสวนสนุกเด็กเล่น เอาไปฝากไว้บ้านลมก็ได้”

ตวิศาออกความคิดเห็นเพราะบ้านลมเป็นศูนย์ของเล่นเด็กที่ผู้ปกครองส่วนใหญ่มักจะพาเด็ก ๆ มาเที่ยวเล่นในวันหยุด อย่างน้อยก็มีพนักงานคอยดูแลซึ่งส่วนใหญ่ก็รู้จักกันแทบทั้งห้างฯ

“เออ จริงด้วย ทำไมฉันลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ไงเนี่ย”

“คงคิดได้อยู่หรอก เพราะสมองแกห่วงแต่คิดเรื่องหาเงิน เงิน และเงิน” ตวิศาจิ้มไปยังหน้าผากมนทำเอาคนเจ้าเนื้อแทบหงายหลัง