ท่านประมุขปล่อยข้าไปเถอะ...ข้าแก่แล้ว

ท่านประมุขปล่อยข้าไปเถอะ...ข้าแก่แล้ว

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-16
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
35Bab
1.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หนึ่งคนต้องการแก้แค้นให้สหายรักที่ถูกฆ่าล้างตระกูลอย่างไม่เป็นธรรม อีกหนึ่งคนต้องการเพียงความจริงที่ตนถูกกระทำจากคนที่ไว้ใจ... เมื่อทั้งสองต้องมาร่วมมือกัน เรื่องราวมากมาย นำพามาซึ่งความเห็นใจ ก่อเกิดเป็นความรักระหว่างกัน จนยากที่จะถอนตัว...

Lihat lebih banyak

Bab 1

อารัมภบท

Cahaya dari lampu taman di luar menembus tirai tipis kamar Zivanya, menyinari punggung Ariyan yang sedang bergerak liar di atasnya. Suara napas mereka beradu, berat dan memburu. Zivanya mencengkeram punggung Ariyan. Kukunya sedikit menekan kulit pria itu, mencoba menahan dirinya agar tidak melayang terlalu jauh dalam sensasi panas yang mendominasi kamar ini.

​Malam ini Ariyan yang baru pulang kerja terlihat lelah. Dan Zivanya tahu pria itu hanya butuh pelarian. Zivanya dengan bodohnya selalu bersedia menjadi pelarian baginya.

Sambil terus bergerak, Ariyan mencumbu dan mengecup leher Zivanya, menciptakan tanda kepemilikan yang besok akan disesali Zivanya, tapi sekarang terasa begitu memabukkan.

Ariyan bergerak semakin cepat. Zivanya hanya bisa mengikuti, membiarkan tubuhnya diambil alih.

​Saat Ariyan mengangkat sedikit tubuhnya untuk mengganti posisi, kemeja pria itu yang tadi hanya terbuka kancingnya kini tersingkap lebar sebelum ia jatuhkan ke lantai.

​Di situlah Zivanya melihatnya. Jelas, di bawah temaram cahaya.

​Tepat di dada kiri Ariyan, di atas jantungnya, terukir sebuah tato permanen dengan huruf cursive yang rapi.

​Aira.

Ini bukanlah yang pertama. Sudah ratusan malam Zivanya melihatnya. Tapi efeknya tidak pernah berbeda.

Darah Zivanya rasanya berhenti mengalir. Jantungnya berpacu liar. Bukan karena gairah, melainkan karena rasa sakit yang menghantam ulu hatinya.

Ariyan menandai tubuhnya dengan nama wanita lain. Wanita yang selalu dia sebut sebagai masa lalu yang rumit, tapi jelas masih menguasai masa kininya.

​Zivanya merasa sangat sakit. Di saat Ariyan sedang menyatukan tubuh dengannya, nama wanita lain melekat di kulitnya, ikut bergesekan dengan kulit Zivanya.

Seketika, seluruh hasratnya sirna.

​“Ari...” Zivanya mencoba mendorong bahu pria itu.

​Ariyan tidak peduli. Ia sedang berada di ambang puncaknya. Ia terus memacu dirinya, mengabaikan perlawanan kecil Zivanya.

​Zivanya memalingkan wajah ke samping, memandang dinding kosong. Sudut-sudut matanya terasa panas. Setiap sentuhan Ariyan sekarang terasa menjijikkan. Ia merasa seperti benda mati yang sedang digunakan untuk memuaskan syahwat pria yang hatinya sepenuhnya adalah milik orang lain.

​Tepat di saat Ariyan mengerang karena mencapai pelepasannya, ponsel di atas nakas bergetar hebat. Getarannya terasa hingga ke tempat tidur.

​Drrrt… ​Drrrt…​ Drrrt…

​Ariyan rebah di atas tubuh Zivanna bersama napasnya yang tersengal-sengal di telinga wanita itu.

​Ponsel berwarna hitam tersebut tidak berhenti bergetar.

​Ariyan mengesah kesal, lalu menarik diri dari Zivanya. Ia duduk di tepi tempat tidur membelakangi istrinya dan mengambil ponsel.

​“Halo.”

​​Zivanya duduk perlahan. Ia menarik selimut untuk menutupi tubuhnya yang telanjang.

​“Sakit? Sejak kapan? Kamu sudah minum obatnya?” suara Ariyan kini berubah panik. Ia langsung berdiri, mengabaikan fakta bahwa ia baru saja selesai bercinta dan tidak berpakaian.

​“Oke, oke, tenang. Jangan panik. Aku ke sana sekarang.”

​Panggilan ditutup dengan tergesa. Mata pria itu bergerak liar mencari pakaiannya di lantai. Ia tidak menatap Zivanya sedikit pun.

​“Aira sakit. Aku harus pergi,” ujarnya singkat sambil menarik celananya. Ia bahkan tidak perlu repot-repot memakai celana dalam.

​Zivanya memandangnya dengan pandangan kosong. Rasa sakit di hatinya sudah sampai di titik di mana ia tidak bisa lagi marah.

​“Dia sakit apa?” tanya Zivanya pelan, datar tanpa emosi.

​Ariyan mengancingkan celananya dengan gerakan yang semakin panik. “Aku nggak tahu. Dia Cuma bilang perutnya sakit. Mungkin maagnya kambuh lagi. Dia sendirian. Aku harus ke sana sekarang.”

Zivanya memang tidak ingin marah. Ia sudah terlalu lelah untuk itu. Ia sudah menerima sejak lama bahwa dirinya bukan prioritas. Tapi melihat Ariyan yang begitu panik demi wanita lain tepat saat mereka selesai bercinta, kalimat itu keluar begitu saja tanpa bisa ia tahan.

​“Dia selalu sakit di saat kamu bersamaku. Apa kamu nggak sadar?”

Tangan ​Ariyan yang sedang memasang kancing kemeja sontak terhenti. Ia menatap Zivanya untuk pertama kalinya sejak ponselnya berdering. Sorot matanya terlihat begitu dingin.

​“Ini bukan waktunya untuk cemburu. Dia butuh aku.”

​“Dan aku? Apa aku nggak butuh kamu?”

Ucapan istrinya membuat Ariyan memberikan wanita itu tatapan tajam.

“Kamu lupa aku nggak pernah menginginkan pernikahan ini? Kalau bukan karena orang tua kita, bukan kamu yang menjadi istriku. Tapi Aira!”

Zivanya terpaku. Jawaban suaminya membuat hatinya tersayat-sayat. Ia sadar betul akan hal tersebut. Ia sudah menghafalnya di luar kepala, namun mendengarnya langsung dari mulut Ariyan di saat keringat mereka bahkan belum kering, rasanya seperti dikuliti hidup-hidup.

​“Aku tahu,” jawab Zivanya lirih. “Aku tahu kamu nggak pernah menginginkanku. Tapi setidaknya, hargai aku sebagai istrimu.”

“Jangan terlalu banyak menuntut,” jawab lelaki itu tidak suka. Ia sudah berhasil memasang kemejanya lalu menyambar kunci mobil di atas nakas. Tidak ada kecupan pamit atau tatapan menyesal. Yang ada hanya punggung pria itu yang menjauh dengan tergesa, mengejar wanita yang ia sebut sebagai cinta sejati.

​“Jangan menungguku. Aku mungkin menginap di sana kalau kondisinya parah,” ucap lelaki itu sebelum menghilang di balik pintu dan menutupnya dengan sedikit bantingan.

Zivanya tetap duduk di tempat tidur yang berantakan. Bau maskulin Ariyan masih tertinggal di bantal, namun pemiliknya sudah lari mengejar wanita lain.

Aira adalah anak angkat orang tua Ariyan yang diadopsi sejak berumur tiga tahun. Setelah dewasa, keduanya saling jatuh cinta. Orang tua Ariyan yang tidak setuju pada hubungan mereka, menjodohkan Ariyan dengan anak sahabatnya, yaitu Zivanya. Zivanya menerima perjodohan itu karena sejak Sekolah Menengah Pertama ia sudah jatuh cinta pada laki-laki itu. Perasaan Zivanya sangat bahagia dinikahkan dengan Ariyan sebelum ia tahu Ariyan sudah memiliki wanita lain di hatinya.

​Lamunan Zivanya buyar karena listrik yang tiba-tiba mati. Ia mengambil napas dalam-dalam, menelan pahitnya kenyataan bahwa malam ini, sekali lagi, ia kalah untuk ke sekian kalinya.

***

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
35 Bab
อารัมภบท
ตระกูลเฟย ตระกูลหมอที่ช่วยเหลือผู้คนมามากมายกลับถูกฆ่าล้างตระกูลภายในคืนเดียวลานบ้านภายในจวนที่เต็มไปด้วยกระจาดสมุนไพรมากมาย บัดนี้ ทุกอย่างกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด กลุ่มคนชุดดำที่ยืนถือดาบ จ่อดาบไปที่คอของชายชราผู้หนึ่งอยู่นั้นไม่เอ่ยสิ่งใด ก่อนจะกระทำการลงดาบอย่างเลือดเย็นต่อหน้าหลานสาวและภรรยาของเขาที่ตอนนี้ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง ก่อนที่ร่างของเด็กสาวจะหมดสติไปด้วยความตกใจกลัว“นี้คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องได้รับ” เสียงเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น“พวกเราทำผิดอะไร ทำไมถึงทำกับพวกเราเช่นนี้”หญิงชราแผดเสียงร้องด้วยความคับแค้นใจ ทั้งสะอื้นไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เมื่อผู้เป็นสามีถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา“ความผิดของพวกเจ้า คือช่วยคนที่ไม่สมควรช่วย”น้ำเสียงเหี้ยมเอ่ยขึ้นอย่างเลือดเย็น“พวกเราเป็นหมอ ตระกูลของพวกเราช่วยเหลือผู้คนมามากมาย เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้”หญิงชราเอ่ยอย่างหมดแรง ความอัดอั้นไม่อาจระบายออกมาได้ นางหอบหายใจอย่างรุนแรง ก่อนจะหมดสติล้มลงดวงตาเบิกกว้าง แล้วจากไปอย่างไม่เป็นธรรม เหตุใดการที่พวกเขาช่วยเหลือผู้คน ถึงกลายเป็นความผิดด้วยเล่า“แล้วเด็กนี้เล่า” ชายชุดดำผู้หน
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 1
หลังจากจักการทุกอย่างแล้ว ทุกคนก็กลับมาที่จวนตระกูลเฟยเพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำกัน นั้นก็คือการปรุงยารักษาอาการบาดเจ็บ(เกิดขึ้นจากการต่อสู้เมื่อครั้งอยู่ในยุทภพ)ให้กับจางหยวนเพ่ยที่ท่านหมอเฟยอี้เคยรับปากไว้แต่ไม่มีโอกาสได้ทำ หน้าที่นี่จึงตกเป็นของหลี่อิงและเฟยเทียน“ผู้อาวุโสพอจะทราบสูตรยาที่ท่านหมอเฟยอี้ใช้รักษาไหมเจ้าคะ”หลี่อิงเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้ปัญหาของพวกเขาคือไม่ทราบสูตรยาที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บ“ข้าก็ไม่ทราบ ปกติแล้วเขาจะใช้ยาอีกตัวหนึ่งประคองอาการของข้าเอาไว้เพื่อรอสมุนไพรสำคัญที่จะใช้ปรุงยารักษา”จางหยวนเพ่ยเอ่ยบอก สีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกัน อยู่ที่ห้องปรุงยาเพื่อช่วยกันหาสูตรยา จากตำราการรักษามากมายที่อยู่ในห้องนี้ ที่จะรักษาอาการบาดเจ็บ เนื่องจากไม่มีใครทราบสูตรยานั้นเลย“บันทึกการรักษาในห้องของท่านปู่น่าจะมีขอรับ ท่านจะเขียนเอาไว้ทุก ตอนที่มีการรักษาคนป่วย ข้าจะไปเอามาให้”เฟยเทียนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ก่อนจะเอ่ยบอกกับทุกคน แล้วรีบออกไปทันที และไม่นานก็กลับมาพร้อมกับบันทึกเล่มหนึ่ง“นี้เป็นบันทึกการรักษาของท่านอาจางขอรับ ในนี้มีระบุอาการและตัวยาที่
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 2
ทางฝั่งของหลงฝูหยางที่ได้บาดเจ็บจากการถูกลอบสังหาร หลังจากฟื้นขึ้นมาก็รีบออกไปจากจวนตระกูลเฟยทันทีเพราะกลัวว่าตนเองจะนำภัยอันตรายมาให้“ท่านประมุข” จางหลินที่เห็นสภาพของผู้เป็นนายก็ตกใจยิ่ง รีบเข้าไปประคองร่างสูงมาที่เตียงทันที“เกิดอะไรขึ้นขอรับ” จางเฉินที่พึ่งเข้ามาเห็นผู้เป็นนายก็รีบถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“จางเฉิน มาดูท่านประมุขข้าจะไปตามผู้อาวุโสอิน”จางหลินเอ่ยบอกสหายอย่างร้อนใจ ก่อนะรีบไปตามอินจางเหว่ยทันที ผ่านไปเพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาพร้อมชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีสีหน้าร้อนใจไม่แพ้กัน“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” อินจางเหว่ยรีบเข้าไปดูหลานชายทันที“ข้าไม่เป็นไรมากแล้วขอรับ โชคดีที่ได้คนช่วยเอาไว้”หลงฝูหยางเอ่ยอย่างอ่อนแรง“ข้าจะไปเตรียมมาให้ พวกเจ้าดูแลท่านประมุขให้ดี”อินจางเหว่ยรีบออกไปนำยามาให้ชายหนุ่ม ก่อนจะกลับมาพร้อมยาและผ้าพันแผลมากมาย ทุกคนช่วยกันทำแผลให้ชายหนุ่มอย่างรีบร้อนก่อนที่อินจางเหว่ยจะยืนถ้วยยาให้กับผู้เป็นหลานชาย หลงฝูหยางรับมาดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะส่งคืนให้ผู้เป็นอา“ข้าจะช่วยเจ้าปรับกำลังภายใน” อินจางเหว่ยบอกก่อนจะพยุงชายหนุ่มขึ้นโดยมีจางหลินคอยช่วย“ขอบคุณท
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 3
สองปีต่อมาเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นระหว่างสองปีมานี้ มีทั้งที่ดีและไม่ดี แต่ทุกคนก็ผ่านกันมาได้ รวมถึงสองพี่น้องตระกูลเฟยที่ตอนนี้อยู่ในความดูแลของเซียวหลี่อิงในส่วนของจางหยวนเพ่ยเองนั้น ก็อาศัยอยู่ที่เรือนไม้ในส่วนลึกของตระกูลเซียว เรือนไม้ขนาดกลางตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าไผ่เรียงราย ด้านข้างมีลำธารสายหนึ่งไหลผ่านให้ความรู้สึกเย็นสบาย ไม่ไกลกันนักยังมีเรือนเล็กอีกสามเรือนสำหรับเหล่าลูกศิษย์ ทางเดินและรอบเรือนพัก มีดอกไม้นานาพันธุ์ ปลูกประดับเอาไว้งดงามยิ่ง“หือ เจ้าเด็กนี่กตัญญูดีจริง มาถึงก็มีน้ำชาวางไว้ให้เลย”จางหยวนเพ่ยที่ไม่คิดอะไรมากยกถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ในห้องของตนเองขึ้นดื่มทันทีหลังจากกลับมา เมื่อฝึกเหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายเสร็จ ก่อนที่เฟยเทียนจะเดินเข้ามา“ท่านอา! นั่นไม่ใช่น้ำชา มันคือยาขอรับ” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่า ที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่ ยกมือขึ้นห้ามผู้ที่เป็นทั้งอาจารย์และท่านอาของตน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว“ยาหรือ ทำไมกลิ่นกับรสชาติไม่เหมือนยาเลยเล่า มันคือยาอะไร” หลังจากที่ดื่มเข้าไปแล้วทั้งรสชาติและกลิ่นคล้ายชาดอกไม้เป็นอย่างมากไม่เหมือนยาสักนิด“เป็นยาเพิ่มกำลังภายในขอ
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 4
เมื่อได้ยินว่าจางหยวนเพ่ยต้องการสืบเรื่องราวเมื่อสองปีก่อนหวังชิงเฟิงจึงหยิบบางอย่างออกมาให้“หากมีอะไรให้ช่วยท่านสามารถเรียกพวกเขาได้ทันที”มือหนายืนแท่งหยกดำยาวราวสองข้อนิ้วผูกด้วยไหมถักสีดำยาวสามารถคล้องคอได้ให้ร่างเล็ก“นกหวีดหรือ” มือเล็กขาวผ่องเอื้อมหยิกขึ้นมาดูอย่างสนใจก่อนจะคล้องเข้าไว้ที่คอตนเอง“ขอรับ แต่เสียงของมัน จะมีเพียงเหล่าเงาของข้า ที่ถูกฝึกเอาไว้เท่านั้นที่ได้ยิน คนทั่วไปหรือผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นจะไม่ได้ยินเสียงของมัน แต่ระยะที่ได้ยินจำกัดที่ร้อยลี้เท่านั้น” หวังชิงเฟิงเอ่ยอธิบายเกี่ยวกับเจ้าสิ่งนี้“หมิงอี้ได้ยินหรือไม่” หลี่อิงเอ่ยถามอย่างสงสัยเพราะชายหนุ่มเองก็เป็นเงาเช่นกัน“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้าให้กับคำถามของคนรัก“อือ ถ้าอย่างนั้น” หญิงสาวยกแขนขวาขึ้นมาก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้น “ข้าให้เซียวไป๋ไปเป็นเพื่อนท่านดีหรือกว่า”“ข้าไม่เอา!” เด็กน้อยรีบลุกขึ้นถอนหนีทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่บนข้อมือของหญิงสาว“ได้อย่างไรเล่า ท่านพี่มีของให้ท่าน ข้าก็ต้องมีสิ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ อย่างหยอกเย้าเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกคนไม่ชอบงู จางหยวนเพ่ยไม่ได้กลัวแต่ไม่ชอบงู“ข้าขอรับไว้แค่น้ำใจพอ
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 5
“ข้าให้โอกาสพวกเจ้าในสิบลมหายใจ ใครที่หนีรอดไปได้ ข้าจะปล่อยไป และก็ฝากไปบอกนายเหนือหัวของพวกเจ้าด้วยว่า เมื่อสองปีก่อนก่อกรรมทำชั่วกับใครเอาไว้ เตรียมตัวรอรับผลของมันได้เลย”เพียงสิ้นเสียงนั้นทั่วสรรพางค์กายก็เย็นเยือกขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้ขยับเลยแม้เพียงนิด พวกมันก็ตกตายอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงหันมองคนตรงหน้าอย่างเต็มตาทันที ก่อนจะหรี่ตาพิจารณาร่างเล็กอย่างถี่ถ้วน“มีอะไรจะถามก็เอ่ยมาเถอะ” จางหยวนเพ่ยเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันความคิดของคนตรงหน้า“เจ้าเป็นใครกันแน่” เสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นอย่างระแวง ตาคมจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่วางตา“ท่านไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าเป็นใคร รู้เพียงแค่ว่าพวกเรามีศัตรูคนเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มนักฆ่าเหล่านี้ หรือแม้แต่น้องชายของท่านเอง”จางหยวนเพ่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้พึ่งจะฆ่าคนไปอย่างเลือดเย็น“นี่เจ้า…. แค่ก แค่ก อึก!” ยังไม่ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ร่างสูงก็ไอหอบอย่างหนัก ทั้งยังกระอักออกมาเป็นเลือดจนเด็กน้อยตาโต รีบเข้าไปประคองทันที“เฮ้ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ไหวหรือไม่” เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างร้อนรน เมื่อชายหนุ่มยังคงไอออกมาไม่ห
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 6
เช้าวันใหม่มาเยือน ร่างสูงโปร่งยืนมองดูหนึ่งร่างเล็กหนึ่งร่างใหญ่ที่ตอนนี้นอนกอดกันกลมอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี จะปลุกก็กลัวโดนอาจารย์ด่า ไม่ปลุกก็กลัวคนเจ็บจะซ้ำในเสียก่อนเพราะโดยทับอยู่ดวงตาคมลืมขึ้นมามองคนที่จ้องตนเองอยู่ทันที ทำเอาเฟยเทียนถึงกับสะดุ้งกับนัยน์ตาคมดุที่มองมา“เอ่อ ท่านตื่นแล้วหรือ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างหนักหรือไม่”เฟยเทียนเอ่ยถามขึ้นหน้าตาเหลอหลายิ่ง“มันต้องถามว่าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ไม่ใช่หรือ” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นพร้อมกับตากลมโตใส่แป๋ว ที่มองไปยังลูกศิษย์ของตนเองอย่างเอาเรื่องนั้น ไม่ได้มีแววง่วงงุนอยู่เลยสักนิด“อ้าว ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อไรขอรับ” เฟยเทียนเอ่ยขึ้นทั้งยังส่งยิ้มแห้งไปให้อาจารย์ของตน“ตั้งแต่ที่โดนเจ้าจ้องแล้ว” ร่างเล็กตอบก่อนจะดันตัวเองขึ้นนั่งคร่อมเอวสอบของคนเจ็บ มือเล็กขยี้ตาตนเองเบา ๆ ช่างเป็นภาพที่น่ารักเสียจริงในสายตาคนมอง แต่อย่าได้ขยับพูดเชียว“หืม เหตุใดถึงอยู่ในท่านั้นเหล่าเจ้าคะ” เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง“อ้าว เหตุใดเจ้าก็มาด้วยเล่า” จางหยวนเพ่ยเอ่ยถามขึ้น ก่อนจะไถลลงจากร่างคนเจ็บแล้วปีนลงจากเตี
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 7
“ยาถอนพิษมีดอกพลับพลึงแมงมุมดำพันปี บัวหยกหิมะพันปี เห็ดหลินจือเลือด เลือดของอสรพิษเกล็ดเหมันต์เก้าหยด ตอนนี้สิ่งที่ขาดไปคือ ดอกพลับพลึงแมงมุมดำพันปีกับบัวหยกหิมะพันปีเจ้าค่ะ”หลี่อิงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับมองหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนี้ไปด้วย“ได้อย่างไร…” หลงฝูหยางเคล้นเสียงของตนเองออกมาได้ในที่สุด เมื่อฟังที่หญิงสาวเอ่ยมา“เหตุใดจึงไม่ได้เล่า” หลี่อิงถามขึ้นอย่างสงสัย ถึงแม้สิ่งของเหล่านี้จะหาได้ยากก็จริงแต่นางก็มีมันอยู่แล้ว“สิ่งที่หาได้ยากยิ่ง คือเลือดของอสรพิษเกล็ดเหมันต์ เจ้า…. มีมันอยู่หรือ”ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินว่าหญิงสาวจะสามารถหามันมาได้“ข้าจะมีมันหรือไม่ นั้นไม่สำคัญเท่ากับท่าน ยินดีเปิดเผยทุกอย่างที่ท่านรู้ ให้พวกเราฟังได้หรือไม่ ถือว่านี้เป็นของแลกเปลี่ยนก็ได้” หลี่อิงหันไปกล่าวกับชายหนุ่ม“ของแลกเปลี่ยนนี้ข้าคงไม่กล้ารับ หากทุกอย่างเป็นเพียงคำลวง ข้าไม่ยินดีที่จะเสี่ยงกับอะไรทั้งนั้น”ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเย็นชา ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าสัตว์ร้ายตนนั้น ไม่สามารถหามันได้ง่าย ๆ เพียงแค่ได้สบตากับมัน คนผู้นั้นก็ได้ก้าวเท้าเข้าสู้ปรโลกแล้ว“ข้าไม่ขอให้ท่านเชื่อ
Baca selengkapnya
ประมุขตัวร้าย ตอนที่ 8
“สองปี ท่านหมอเฟยรู้ว่าท่านถูกพิษหรือไม่” หลี่อิงเอ่ยถามขึ้นทันที ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนถามอย่างนิ่งงัน จางหยวนเพ่ยเองก็เช่นกัน หากสหายเขารู้เรื่องพิษย่อมมีทางช่วยแน่“หรือว่า” จางหยวนเพ่ยพอจะรู้แล้ว ว่าเหตุใดสหายรักถึงถูกฆ่า“เพราะพิษนี้” หลงฝูหยางเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว“หากท่านหมอเฟยอี้รู้ว่าท่านถูกพิษ เขาย่อมมีทางช่วยแน่ อีกทั้งตอนนั้น ที่ตัวเขายังมีบัวหยกหิมะพันปีอยู่ด้วย” หลี่อิงเอ่ยขึ้นก่อนจะนิ่งงันไป“เช่นนั้นก็รู้แล้วว่าเหตุใด ท่านเฟยอี้ถึงถูกฆ่า เป้าหมายของคนผู้นั้น คือไม่ต้องการให้ท่านได้รับการรักษาพิษเพราะถึงแม้จะยังไม่มียาถอน แต่ท่านหมอย่อมหาทางระงับพิษนี้เอาไว้ได้ นั้นจะช่วยซื้อเวลาให้ท่านได้ ไม่มากก็น้อย” หวังชิงเฟิงกล่าวเสริมคนรักของตนทันที เมื่อลองพิจารณาดูความเป็นไปได้แล้วนั้น“แล้วเหตุใดพิษยังไม่ถูกระงับ” จางหยวนเพ่ยมองคนเจ็บอย่างพิจารณา“พอพื้นคืนสติก็รีบจากมาทันทีไม่ได้เจอผู้ใด ทำได้เพียงทิ้งข้อความขอบคุณเอาไว้เท่านั้น เพราะข้าเองก็กลัวจะนำภัยไปให้พวกเขาเช่นกัน”หลงฝูหยางเอ่ยบอก ในตอนนั้นที่เจ้าตัวฟื้นขึ้นมาไม่มีผู้ใดเฝ้าอยู่ ด้วยกลัวว่าคนที่ช่วยจะมีภัย จึงรีบออกมา ทิ้งไว
Baca selengkapnya
ประมุขตังร้าย ตอนที่ 9
เช้าวันใหม่มาเยือน ดวงตาคมดุลืมขึ้นมาอย่างงุนงง จำได้เพียงว่า เมื่อคืนตนราวกับอยู่ในฝันอันหน้าสะพึงกลัวแต่ไม่นานก็ถูกดึงเข้าไปในแสงสว่างที่ทำให้รู้สึกผ่อนคาย ก่อนที่สติจะเลือนหายไป“ตื่นแล้วหรือขอรับ รู้สึกอย่างไรบ้าง” เสียงทุ้มต่ำของเฟยเทียนเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นร่างสูงบนเตียงลืมตาขึ้นมาแล้ว“รู้สึกร้อนรุ่มอยู่ภายใน ราวกับคนไม่สบาย” หลงฝูหยางเอ่ยบอก ความร้อนที่สัมผัสได้ไม่ทรมานอย่างที่เคยเป็นมา เพียงแค่รู้สึกร้อนและอึดอัดในอกราวกับคนเป็นไข้เท่านั้น“อืม มันถอนพิษไม่ได้ แต่ก็ช่วยให้บรรเทาลงได้บ้างไม่ทรมานมากใช่หรือไม่ขอรับ” เฟยเทียนเอ่ยถาม เขายังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน เพื่อรอดูอาการต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้น ใบหน้างดงามคมคาย เลยมีความอ่อนล้าให้เห็นอย่างชัดเจน“อืม ช่วยได้มากเลยละ” ร่างสูงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอก มันไม่เพียงแต่ช่วยได้บ้าง แต่มันช่วยได้มากเลยทีเดียว จากที่ต้องทรมานราวกับถูกไฟเผาทั้งเป็น ยาวนานถึงเก้าชั่วยาม กับเหลือเพียงอาการร้อนรุ่มเท่านั้น“อืม” เสียงครางแผ่วดังขึ้น ก่อนที่หลงฝูหยางจะรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับมาที่ช่วงเอว เมื่อมองดูก็พบว่าเป็นขาเรียวเล็ก ก่อนจะเห็นผู้ที่เ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status