ANMELDENติ่ง…ค่าความโปรดปราน +1
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง หลินเหย่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ เพียงแค่นี้ก็ได้คะแนนเพิ่มหากอยู่กับเขาทั้งวันคะแนนค่าความโปรดปรานต้องเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แน่ ๆ
‘คิดไม่ผิดเลยที่มาหาเขาในเช้าวันนี้ เอาล่ะต่อจากนี้คือการกินอาหาร หลังจากกินอาหารคงต้องพาเดินออกไปเที่ยวเล่นที่ตลาดเสียหน่อย หากได้กินของอร่อย ๆ ได้ออกไปเจอโลกภายนอกเขาคงมีความสุข’ หลินเหย่คิดในใจพลางใส่เสื้อผ้าให้เขา นางมองซ้ายมองขวาดูเหมือนว่าใส่เสร็จแล้วจึงจับมือของเซียวหนานให้เดินออกไปพร้อม ๆ กัน
“ตอนนี้ถึงเวลาอาหารแล้ว รีบเดินตามมาเถอะไปกินข้าวเช้าด้วยกัน” นางหันมายิ้มให้เขาครู่หนึ่งและหันกลับไป ร่างสูงจ้องมองนางที่ตัวต่ำเทียบหน้าอกของเขา หน้าของเขาร้อนผ่านขึ้นมาเพียงมือเล็ก ๆ ที่จับมือของเขาอยู่ยามนี้หรือว่าจะเป็นรอยยิ้มของนางที่เขาแทบไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นางกลับยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ยิ่งได้ยินว่านางต้องการกินอาหารพร้อมกับเขา เขายิ่งแปลกใจเพราะเมื่อก่อนยามที่แต่งเข้าจวนเขาแสร้งทำเป็นกินอาหารมูมมามจนนางกินอาหารไม่ลง ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่เคยร่วมกินอาหารกับเขาอีกเลย
สาวใช้ทั้งสองเดินตามหลังมาติด ๆ มีถังหลินคอยเฝ้าเดินตามด้วยเช่นกัน สาวใช้ในจวนต้องพากันสงสัยในการกระทำของพระชายาบางคนก็พากันซุบซิบนินทา คิดว่าพระชายาต้องมีแผนอันใดแน่นอน
บนโต๊ะอาหารมีของน่ากินมากมายกลิ่นหอมคละคลุ้ง มาถึงหลินเหย่ให้เขานั่งลงใกล้ ๆ กับนาง พยักหน้าให้จูเก่อหลิง นางรีบตักข้าวร้อน ๆ ใส่ชามใบเล็กให้ทั้งคู่ หลินเหย่จับตะเกียบมาคีบเป็ดพะโล้ที่เคี่ยวมาเป็นเวลานานจนเนื้อมันนุ่ม
“ท่านกินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ กินเยอะจะได้โตเร็ว ๆ คนอื่นจะได้รังแกท่านไม่ได้อีก” ถังหลินแทบกลั่นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้เมื่อได้ยินพระชายาเอ่ยคำพูดนี้กับบุรุษร่างกำยำตัวสูงกว่านางและยังแข็งแกร่ง ฝีมือเทียบกับแม่ทัพใหญ่ของเมืองหลวงเลยด้วยซ้ำแต่นางกลับมองเขาเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อยน่าทะนุถนอนและเอ็นดู
‘เฮอะ! นี่นางยังสติดีอยู่มั้ย ข้าตัวสูงกว่านางตั้งกี่เท่ายังเอ่ยราวกับว่าข้าเป็นเด็กชายตัวน้อย เลอะเลือนจริง ๆ ทำตัวแปลกไปทุกวัน เอาละในเมื่อเจ้าต้องการให้ข้ากินข้าก็จะกิน’ เซียวหนานคิดเพียงในใจก่อนจะใช้มือล้วงเข้าไปในชามข้าว กินคำโต ๆ อย่างมูมมาม เลอะเต็มโต๊ะและใบหน้าของเขา อยากรู้จริง ๆ ว่านางจะทำอย่างไรต่อ
"ไม่ได้นะ! เอามือท่านมานี่เดี๋ยวนี้เพคะ ผู้ใดสอนให้ท่านกินอาหารเช่นนี้เพคะ หากร่วมโต๊ะกับผู้อื่นต้องมีมารยาทบนโต๊ะอาหาร เสิ่นอันหนิงหยิบผ้ามาให้ข้าที "คิ้วของนางขมวดเข้าหากัน แสดงความไม่พอใจออกทางสีหน้าจับมือของเซียวหนานเอาไว้ เสิ่นอันหนิงหยิบผ้ามาให้หลินเหย่ตามคำสั่ง นางค่อย ๆ เช็ดที่ริมฝีปากและใบหน้าจนสะอาดก่อนจะเช็ดมือให้แก่เขา
“หากจะให้ข้าป้อน ข้าย่อมทำได้ทว่าวันหนึ่งหากวันใดข้าไม่อยู่ท่านต้องกินเองเป็น เพราะฉะนั้นข้าจะสอนท่านกินอาหารเองเพคะ นี่เพคะตะเกียบ ส่วนนี้ช้อน ดูนะเพคะ” หลินเหย่ค่อย ๆ ทำให้ดูและให้เขาทำตาม เซียวหนานแสร้งทำไม่เป็นและเหมือนค่อยๆ เรียนรู้กับนาง ทว่าในใจของเขาแทบอยากสั่งให้นางหุบปากเสียในยามนี้ การมีนางมาร่วมโต๊ะอาหารช่างทำให้ชีวิตและการกินอาหารเช้าของเขาเปลี่ยนไปจนน่ารำคาญใจ
หลังจากกินอาหารเสร็จ เซียวหนานคิดว่านางจะปล่อยเขาไปเพียงเท่านี้ ทว่านางกลับลากตัวเขาออกจากจวนมาเดินในที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน สายตาของชาวบ้านที่จ้องมองเขาอย่างประหลาดใจและยังมีเสียงครหาต่อว่าเขากับหลินเหย่อีกด้วย
“ช่างเข้ากันจริง ๆ อีกคนสติไม่ดีแถมยังใบ้ อีกคนก็ร้ายกาจน่ารังเกียจ ช่างต่างจากผู้เป็นบิดา”
“แต่ข้าว่าน่าเสียดายออก เจ้าไม่เห็นหรือว่าพระชายาของอ๋องเซียวหนานใบหน้างดงามเพียงใด หากนางไม่ไร้วาสนาคงไม่ได้แต่งเข้าจวนท่านอ๋องเจ็ด นางคงตรอมใจจนทำให้เสียสตินิสัยร้ายกาจก็เป็นได้” เสียงของชาวบ้านต่างพากันซุบซิบนินทาจนหลินเหย่ร้อนหูไปหมด
“จิ จิ ...! เสียงยุงหรือแมลงหวี่ที่เกาะอยู่กับควายกันนะ!! น่ารำคาญเสียจริง วัน ๆ เอาแต่เอ่ยเรื่องผู้อื่นทั้ง ๆ ที่ตนเองยังหาเช้ากินค่ำ ส่วนข้ากับสวามีสุขสบายอยู่บนกองเงินกองทอง ไม่รู้จักเกรงกลัวสักนิดคงลืมไปแล้วสินะว่าท่านอ๋องเจ็ดก็คือราชวงศ์ ลบหลู่เบื้องบนไร้ความเกรงกลัว ถังหลินช่วยจัดการแมลงเหล่านี้ให้ข้าที หากข้าได้ยินผู้ใดกล่าวไม่ดีเกี่ยวกับข้าและท่านอ๋องเซียวหนานอีก ครั้งหน้าข้าจะไม่เพียงตักเตือนแต่จะจับบั่นคอเสียให้หมดทุกคน ไม่สิบั่นคอมันไม่ทรมานเท่าไหร่ คงต้องตัดลิ้นให้ขาด และมอบน้ำแกงเผ็ดร้อนให้กินคงจะดีไม่น้อย ท่านเห็นด้วยหรือไม่เพคะท่านอ๋อง” หลินเหย่ออกคำสั่งถังหลินก่อนจะหันมามองหน้าของเซียวหนาน ครั้นก่อนที่นางจะหันมา ถังหลินได้มองหน้าของท่านอ๋องเพื่อรอคำสั่ง เขาขยิบตาเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่าให้ลงมือทำตามคำสั่งของพระชายาได้เลย เซียวหนานพยักหน้ายิ้มหัวเราะออกมาราวกับคิดว่าเรื่องที่หลินเหย่เอ่ยออกมาคือเรื่องสนุก อีกทั้งยังตบมือรัว ๆ ชาวบ้านที่เห็นทั้งสองคนที่พูดซุบซิบนินทาเมื่อครู่ถูกโบยตีที่หลังอยู่สามสี่ครั้ง ผู้คนต่างพากันก้มหน้าไม่กล้าแม้จะปริเปิดเอ่ยเพียงคำ เดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงร้องของทั้งสองโหยหวน
“เป็นพระมหากรุณาของท่านอ๋องและพระชายาที่ไว้ชีวิตกระหม่อม กระหม่อมสำนึกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แทนที่จะอ้อนวอนขอชีวิตทว่ากลับเป็นคำพูดที่เยินยอความดีความมีเมตตาของหลินเหย่ เพราะอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้ถูกบั่นคอในคราวเดียว กล่าวมาเช่นนี้ย่อมเป็นการดีกว่า
‘เป้าหมายไม่ได้โง่อย่างที่เห็น’ จู่ ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลินเหย่คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยอะไรกันคือเป้าหมายไม่ได้โง่ ก่อนที่นางจะสลัดความคิดและพาเขาเดินต่อไป
ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใส บัดนี้มืดมนเหมือนชีวิตของเซียวเหยี่ยนเขาพาแม่เดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายจนมาถึงศาลารับลมริมแม่น้ำ แววตาของเขาเหม่อลอย“เซียวเหยี่ยน กินสิ กินหน่อยนะ” แม่ของเขายื่นก้อนหินอยู่ที่พื้นขึ้นให้ลูกชาย สายตาของเธอคิดว่านี่คือมันเผาแสนอร่อย“ดูสิร้อน ๆ น่ากินมากเลย กินซ่ะนะจะได้เติบโตแข็งแรงและเป็นคนดี มีหน้าที่การงานที่ดี” เซียวเหยี่ยนมองมารดาที่เสียสติแต่ความรักของแม่ยังคงมีอยู่ไม่จางหาย ยิ่งทำให้เขาเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้เป็นแม่เพราะผู้หญิงคนเดียว เพราะความโง่บ้าตัณหา ของเขาที่ทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างน้ำตาแห่งความเจ็บปวดขมขื่นและสมเพชตนเองหลั่งไหลออกมา รับก้อนหินจากแม่มาถือเอาไว้“แม่ ฉันขอโทษ …..ฉันขอโทษ” “ร้องไห้ทำไม อย่าร้องเลยนะหรือมีใครมารังแกบอกแม่มาเร็วแม่จะไปจัดการให้” ราวกับว่าสายตาของหยุนเฟยมองเซียวเหยี่ยนเป็นเด็กชายตัวน้อย ที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตรงหน้า เธอดึงตัวลูกชายเข้ามากอดลูบหลังเบา ๆ พลางปลอบให้เซียวเหยี่ยนหยุดร้อง“อย่าร้องเลยนะคนดี แม่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำอะไรลูกได้ แม่จะปกป้อ
ตอนที่ 24 สูญเสียทุกอย่าง หยุนเฟยหมดเรี่ยวหมดแรงหอบแรงทั้งหมดที่มีไปแจ้งเรื่องที่อำเภอ ส่วนเซียวเหยี่ยนรีบไปที่ทำงาน ทว่าเมื่อมาถึงกลับพบว่าวันนี้โม่ชิงเหมยยังไม่มาทำงาน เขาจึงไปสอบถามที่ห้องทะเบียนเกี่ยวกับประวัติของโม่ชิงเหมย หลังจากที่รู้เรื่องของเธอใจของเซียวเหยี่ยยเย็นเยือกไปทั้งใจ โม่ชิงเหมยไม่ใช่คนร่ำรวยและยังมาจากชนบทที่ยากจนเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย ประวัติของเธอด่างพร้อยชอบโกหกสร้างเรื่อง จนแทบจะโดนไล่ออกหลายครั้งเพราะไปยุ่งกับสามีชาวบ้านผิดศีลธรรม สมองของเซียวเหยี่ยนว่างเปล่า ใบหูอื้ออึงแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด มีเพียงภาพเหตุการณ์มากมายที่พรุ่งพรูเข้ามาเกี่ยวกับโม่ชิงเหมย โลกของเขาแทบพังทลายลงตรงหน้า ครอบครัวแตกร้าวสมบัติชิ้นสุดท้ายถูกขโมยไม่ใช่คนอื่นใดที่ทำร้ายครอบครัวเขา แต่เป็นเขาเอง ที่ทำลายครอบครัวที่ดี ภรรยาที่ดี ลูกสาวที่น่ารักและเขายังทำตัวไม่ดีกับแม่อีก ความเสียใจประดังประเดเข้ามาไม่รู้จบ ดวงตาแดงก่ำร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด เดินกลับบ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อมาถึงบ้านตระกูลอู๋ ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ เข้ามาช่วยหยุนเฟยหาเอกสารอาจจะไม่ได้หายไปที่ใด หยุนเฟยเห็นลูก
ตอนที่ 23 แผนร้ายของโม่ชิงเหมย หลายวันต่อมาชีวิตของเสี่ยวผิงเริ่มดีขึ้นเมื่อมาอยู่กับซูเหย่ เธอได้รับความรักการเอาใจใส่ได้กินอาหารดี ๆ ได้เสื้อผ้ารองเท้าและได้เข้าโรงเรียนใหม่ เสี่ยวผิงกลับมายิ้มสดใสร่าเริงตามวัยเช่นเคยเป็น โรงเรียนของเสี่ยวผิงอยู่ใกล้ที่ทำงานจึงเป็นเรื่องง่ายที่เธอไปรับไปส่ง ความสัมพันธ์ระหว่างซูเหย่เหมือนจะเริ่มพัฒนา เขาเข้ามาหาเสี่ยวผิงบ่อยครั้ง มาทุกครั้งก็มีของติดไม้ติดมือมาเสมอ จนทำให้เสี่ยวผิงบ่นอยากเจอลุงหานจื้ออวี่ทุกวัน ฝั่งด้านบ้านตระกูลอู๋ ตั้งแต่วันที่ซูเหย่มาพาตัวเสี่ยวผิงออกไป หยุนเฟยยังคงทำงานเหมือนเดิมแต่ทำเพียงแค่ร้านส่งผัก เท่านั้นเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ส่วนเซียวเหยี่ยนไม่ค่อยกลับบ้านตรงเวลา หลังเลิกงานมักจะไปดื่มกับเพื่อร่วมงานเสมอ จะมีแต่โม่ชิงเหมยที่กลับมาก่อน“บ้านหลังนี้น่าเบื่อจริง ๆ เซียวเหยี่ยนที่เหมือนจะดีตอนนี้เริ่มกลายเป็นอีกคน ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้ว อุตส่าห์หลอกว่าท้องคิดว่าแม่สามีจะหลงรัก สามีจะใส่ใจมากกว่าเดิม ในเมื่อเมินฉันแบบนี้คิดหรือว่าฉันจะทน ฮึ ฮึ อุตส่าห์แต่งงานเข้ามาในบ้านตระกูลอู๋คิดว่าจะร่ำรวยที่แท้ก็แทบจะเป็นยาจก การที่ฉัน
ตอนที่ 22 คุณลุงใจดี พลั่ก !!“ผู้หญิงไม่ต้องการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ซูเหย่คุณเป็นอะไรมั้ย” ชายปริศนาใบหน้าเข้มขรึมคิ้วผูกโบว์ด้วยความโมโห เอ่ยถามพลางสำรวจร่างกายของซูเหย่ ใจของเธอเต้นแรงระรัวเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย“คุณหานจื้ออวี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”“นี่ ! ไอ้นี่มันเป็นใครหรือว่าเธอเองก็แอบมีชู้ ที่หนีออกจากบ้านตระกูลอู๋เพราะไปอยู่กับผู้ชายคนนี้” เซียวเหยี่ยนลุกขึ้นปาดเลือดที่ไหลซึมออกมาจากริมฝีปากที่ถูกหานจื้ออวี่ต่อยเมื่อครู่“ฉันไม่ได้ชาติชั่วเหมือนแก อย่ามาคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนตัวเอง ในเมื่อพูดไม่รู้เรื่องวันนี้ฉันจะไม่พูดอีก ฉันจะพาเสี่ยวผิงไปอยู่ด้วย ถ้าอยากฟ้องก็ยื่นเรื่องฟ้องได้เลยฉันพร้อมสู้เสมอ”“ส่วนฉันนะไม่ใช่ชู้ของคุณซูเหย่ แต่เป็นคนที่รู้ถึงคุณค่าของเธอ ถ้าจะแจ้งความเรื่องใช้ความรุนแรงก็เชิญ นี่นามบัตรของฉันแล้วให้ทนายติดต่อมา” หานจื้ออวี่ยื่นนามบัตรให้แก่เซียวเหยี่ยนก่อนจะพากันเดินจากไป เซียวเหยี่ยนโมโหจนแทบตั้งสติไม่อยู่แต่เมื่อเห็นชื่อบนนามบัตรดวงตาของเขาสั่นระริก ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาและยังเป็นท่านประธานโรงงานในเครือข่ายที่เซียวเหยี
ตอนที่ 21 ไม่ต้องการ “ไม่ใช่แค่เธอหรอกโม่ชิงเหมยที่เลือกผิด ฉันต่างหากที่ถูกเธอหลอกล่อ จนต้องทิ้งภรรยาแสนดีอย่างซูเหย่ไปคว้าเอาคนไม่เอาไหนอย่างเธอเข้ามาในบ้าน ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยซูเหย่ไปง่าย ๆ ยังไงซูเหย่ก็รักฉันอยู่ ฉันเชื่อว่าในใจของเธอลึก ๆ ยังมีฉันอยู่ ถ้าถือดอกไม้ไปขอโทษ ขอคืนดีมาร่วมใช้ชีวิตครอบครัวให้มีความสุขเหมือนเมื่อก่อนยังไงเธอก็ต้องยอม ความสุขของเสี่ยวผิงไม่ว่ายังไงซูเหย่ต้องกลับมาหาฉันแน่นอน และฉันจะหย่ากับโม่ชิงเหมย ดีไม่ดีเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของฉันก็ได้ ผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนั้นอาจจะใช้แผนนี้เข้าหาคนอื่นมั่วไปหมด” เซียวเหยี่ยนแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจเมื่อวางแผนในใจเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้จะไม่มีการฟ้องร้องเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเสี่ยวผิงแต่จะเป็นวันดี ๆที่เขาพร้อมจะกลับมาเป็นครอบครัวที่สุขสันต์กับซูเหย่และลูกสาว ฝั่งด้านซูเหย่ หลังมาถึงบ้านเสี่ยวลี่เธอเตรียมห้องรับรองแขกเอาไว้ให้ซูเหย่พักในคืนนี้ แถมยังทำอาหารต้อนรับเป็นอย่างดี สามีของเสี่ยวลี่จัดเตรียมเหล้ามาดื่มฉลองหลังจากไม่ได้เจอกันนานและยินดีที่ซูเหย่ประสบความสำเร็จจนโด่งดัง “มาแล้ว ๆ
ตอนที่ 20 ปะทะหน้ากันอีกครั้งซูเหย่ใช้เวลาเดินทางกลับพร้อมเสี่ยวลี่ไม่รอช้า เดินทางมาถึงท้องฟ้าก็มืดสลัวเสี่ยวลี่ให้ซูเหย่นำของไปไว้ที่บ้านของเธอเสียก่อนแล้วรุ่งเช้าค่อยไปที่บ้านตระกูลอู๋ ทว่ายามนี้ซูเหย่ไม่อาจจะใจเย็นเฝ้ารอจนถึงตอนเช้าได้ จึงไปที่บ้านตระกูลอู๋ ภาพที่เธอเห็นในสิ่งแรกที่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน คือภาพของหยุนเฟยกำลังหุงต้มอาหารให้เสี่ยวผิงได้กิน เสียงโหวกเหวกโวยวายของเซียวเหยี่ยนที่ดังจากด้านใน สถบด่าผู้เป็นมารดาไม่หยุดย่อน “จะทำให้มันได้อะไรนักหนา คนอื่นจะมองว่าฉันเป็นคนยังไง เรื่องที่เป็นลมหมดสติอยู่ที่ตลาด ผู้คนเอาไปพูดคุยกันสนุกปากว่าฉันไม่ดูแลแม่ของตัวเอง หยุดทำเรื่องโง่ ๆ สิ้นคิดเสียที เสี่ยวผิงแกเองก็เช่นกันอยากเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา โตขึ้นอีกหน่อยฉันจะขายให้ตระกูลร่ำรวยที่โง่เง่า เรียนไปก็ไร้ประโยชน์” ซูเหย่ได้ยินสั่นสะท้านไปทั้งตัว กำมือแน่นก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ และเปล่งเสียงดังเข้มขรึมออกไป“ลองดูสิ ลองเอามือสกปรกมาแตะต้องลูกสาวของฉันดูสิ ฉันจะทำให้แกรู้ว่านรกมันเป็นอย่างไร อยากรู้จริง ๆ ในสมองนั่นมีแต่สิ่งสกปรกและชั่วร้ายหรือไงกัน ถึงได้คิดแต่เรื่องเล







