บทที่ 31 เปิดร้าน

หลินเยี่ยนฟางใช้เวลาตกแต่งหน้าร้าน ซื้อของเข้าร้านว่าจ้างคนงานและวางระบบของร้านใหม่โดยใช้ระยะเวลาถึงสามเดือน หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอจึงได้เปิดร้านอย่างเป็นทางการ วันเปิดร้านเธอเชิญคนในหมู่บ้านและคนงานในฟาร์มของสามีมาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีเปิด แต่เพราะหลินเยี่ยนฟางไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของคนในหมู่บ้านเท่าใดนักคนที่มาร่วมงานจึงล้วนเป็นเพื่อนของคุณแม่หลินและคนงานในไร่ชาและคนงานในฟาร์มของสามีเพียงเท่านั้น

แม้ว่าคนมาเข้าร่วมพิธีเปิดไม่มาก แต่ความครึกครื้นของหน้าร้านกลับสามารถดึงดูดคนที่เดินไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี หลินเยี่ยนฟางจึงใช้โอกาสนี้แจกใบปลิวให้คนที่สนใจ สำหรับเธอแล้วแค่คนให้ความสนใจร้านของเธอ เธอก็พึงพอใจแล้ว ส่วนเรื่องลูกค้าที่จะเข้ามาใช้บริการเธอรู้ดีว่าต้องใช้เวลาในการพิสูจน์ฝีมือให้ลูกค้าเห็น เธอเชื่อว่าด้วยประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมาของเธอจะต้องสามารถทำให้ลูกค้าพึงพอใจการให้บริการในร้านของเธอได้แน่

“อาฟาง แม่ยินดีด้วยนะไม่คิดไม่ฝันเลยว่าลูกของแม่จะมีกิจการเป็นของตนเองเช่นนี้” คุณแม่หลินพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ หลินเยี่ยนฟางเองก็รู้สึกดีใจที่ร้านของเธอสามารถเปิดได้เสียทีเธอจึงได้โผเข้าไปโอบกอดคุณแม่หลินเอาไว้แล้วพูดกับคุณแม่หลินด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ

“หนูเองก็ดีใจและคิดไม่ถึงเหมือนกันค่ะว่าจะสามารถเปิดร้านได้เร็วเช่นนี้ ต่อไปแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องหนูแล้วนะคะ หนูจะพยายามทำให้ร้านนี้ประสบความสำเร็จ ถ้าหนูประสบความสำเร็จเมื่อไหร่หนูจะไม่ปล่อยให้แม่ต้องลำบากอีกอย่างแน่นอนค่ะ” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้คุณแม่หลินก็ส่ายหน้าในทันที

“แม่ไม่ได้ลำบากอะไร ลูกไม่ต้องเป็นห่วงแม่หรอก แค่ลูกสามารถดูแลตัวเองได้ แม่ก็ดีใจแล้ว” คำพูดของคุณแม่หลินทำให้หลินเยี่ยนฟางยิ้มออกมาพลางหันไปมองเซี่ยหยางชุนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ หากเขาไม่ช่วยเธอร้านตัดเสื้อแห่งนี้ก็คงยากที่จะเปิดได้

“วันนี้เปิดร้านวันแรกผมขอเป็นลูกค้าคนแรกของคุณก็แล้วกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้าในทันที

“ในเมื่อเถ้าแก่เซี่ยคิดจะอุดหนุนฉันก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้ค่ะ ในฐานะที่เป็นลูกค้าคนแรกฉันขอสอบถามความต้องการของคุณและขออนุญาตวัดตัวคุณหน่อยนะคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางเชื้อเชิญเขาไปยังบริเวณที่ใช้รับรองลูกค้า ซึ่งเซี่ยหยางชุนก็หัวเราะออกมาแล้วยินยอมเดินตามเธอเข้าไปเลือกผ้าและปล่อยให้เธอวัดตัวตามใจ

“จะไม่ถามพี่หน่อยหรือว่าอยากได้เสื้อผ้าแบบไหน” เมื่อเขาถามเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มให้เขาอีกครั้งแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพียงพอให้ได้ยินกันแค่เพียงสองคน

“ถ้าในฐานะเจ้าของร้านย่อมจะต้องสอบถามอย่างละเอียดอยู่แล้วค่ะ แต่ในฐานะภรรยาพี่จะต้องตามใจฉันสิคะ รับรองว่าเสื้อผ้าที่ฉันจะตัดให้พี่ย่อมจะต้องทำให้พี่ดูดีมากยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางร่างแบบเสื้อผ้าสำหรับสามีอย่างคร่าวๆ ถึงสี่ชุด เป็นเสื้อผ้าที่สามารถใช้ทำงานในไร่ได้สองชุด และเสื้อผ้าแบบทางการอีกสองสุด เธอรู้ดีว่าอีกไม่นานสกุลเสิ่นก็จะรู้แล้วว่าเกิดการสับเปลี่ยนเด็กทารกกับบ้านหลิน คุณแม่หลินและคนบ้านเสิ่นจะต้องอยากจะพบกับลูกแท้ๆ ของตนเอง แต่เมื่อเธอคิดถึงสายตาก่อนหน้านี้ของคุณแม่เสิ่นแล้ว เธอจึงอยากจะทำให้ตนเองและสามีดูดีในสายตาของพวกเขา แม้ว่าตอนนี้ฐานะของเธอและสามีจะเทียบเคียงกับคนบ้านเสิ่นไม่ได้แต่เธอก็ไม่อยากจะได้รับสายตาที่แสดงความดูแคลนจากคุณแม่เสิ่นอีก

“พอใจไหมคะ” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางยื่นแบบเสื้อผ้าที่เธอออกแบบให้เขาดู

“คิดไม่ถึงว่าเธอจะวาดรูปได้ดีเช่นนี้” เซี่ยหยางชุนรับไปดูแล้วก็ชมเชยออกมา

“แน่นอนค่ะว่าถ้าเป็นเรื่องออกแบบเสื้อผ้าฉันไม่แพ้ใคร ความทันสมัยของเสื้อผ้าก็ไม่ต้องพูดถึง ถ้าฉันไม่ยั้งฝีมือของตนเองเอาไว้รับรองว่าล้ำยุคล้ำสมัยมากกว่าใครอย่างแน่นอน” เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เซี่ยหยางชุนก็ส่ายหน้า

“พี่ชมเธอแค่ชมนิดเดียว เธอก็ยกยอตนเองเสียจนกลบคำชมของพี่ไปเสียหมด เอาเถอะพี่รู้แล้วว่าเธอเก่ง หลังจากนี้พี่หวังว่าร้านของเธอจะไปได้ดีไม่มีอุปสรรคอะไรมาขัดขวาง ขอให้ได้รับความนิยมและสามารถทำผลกำไรได้อย่างที่เธอคาดหวังนะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

“ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรและขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของพี่นะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ฉันก็คงจะเปิดร้านเช่นนี้ไม่ได้” หลินเยี่ยนฟางพูดออกมาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งทำให้เซี่ยหยางชุนต้องยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน

“พี่ก็แค่ช่วยสนับสนุนเธอเท่าที่พี่พอจะทำได้ แต่การที่เธอสามารถร้านเปิดได้เช่นนี้ล้วนเป็นเพราะความตั้งใจจริงและล้วนเกิดจากความสามารถของเธอเองด้วย” เขาพูดพลางจ้องมองแบบร่างเสื้อผ้าในมือของเขา ความสามารถเช่นนี้ของหลินเยี่ยนฟางทำให้เขาอดรู้สึกภาคภูมิใจไม่ได้

“เถ้าแก่ทั้งสอง วันนี้เป็นวันเปิดร้านแล้วแท้ๆ ยังแอบมานั่งพูดคุยความในใจกันสองต่อสองเช่นนี้อีก ช่วยเห็นใจคนโสดอย่างผมกันบ้างสิ” เสียงของโก่วต้านทำให้เซี่ยหยางชุนทอดถอนใจออกมาแล้วก็ขยับตัวลุกขึ้น

“เดี๋ยวพี่ออกไปดูแลแขกด้านนอกก่อนนะ” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็พยักหน้า

ฮวาเซียงคือชื่อร้านของเธอแม้ว่าเสื้อผ้าที่เธอออกแบบจะเป็นรูปแบบที่ทันสมัยตามชาติตะวันตกแต่ก็ไม่ละทิ้งกลิ่นอายของตะวันออกและยังคงรักษาเอกลักษณ์การแต่งกายแบบดั้งเดิมเอาไว้ แม้ว่าจะเข้ามาอยู่ในโลกแห่งนิยายแต่หลินเยี่ยนฟางก็ไม่คิดจะทิ้งเอกลักษณ์การออกแบบอันโดดเด่นของตนเอง เพราะเธอรู้ดีว่าต่อให้เป็นโลกอีกใบที่แตกต่างไปจากโลกที่เธอเคยอยู่แต่แนวทางการใช้ชีวิตและวิถีความเป็นอยู่ที่ไม่แตกต่างกันทำให้เธอเชื่อว่าต่อไปเสื้อผ้าที่เธอออกแบบจะต้องได้รับความนิยมเช่นเดียวกันกับโลกที่เธอจากมา

“ก็แค่ใช้เงินของเถ้าแก่เซี่ยเปิดร้าน ไม่เห็นจะเก่งกาจที่ตรงไหนเลย” เสียงของเด็กสาวทำให้หลินเยี่ยนฟางที่เดินออกไปทางด้านหลังร้านเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยต้องหยุดชะงักไปในทันที

“นั่นน่ะสิ พากันพูดจาชื่นชมเธอกันเสียเลิศเลอ สงสัยว่าจะลืมกันไปหมดแล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นคนเช่นไร ทุกวันนี้เวลาที่ฉันมองหน้าเถ้าแก่ทีไรก็ยังรู้สึกเสียดายฉันคิดว่าคนแบบเถ้าแก่น่าจะได้คู่ครองที่ดีกว่านี้”

“ทำอย่างไรได้ล่ะเสี่ยวหรู พวกเราไม่มีแม่ที่เคยมีบุญคุณกับเถ้าแก่อย่างคนอื่นเขานี่นา ไม่รู้ว่าชาติก่อนเจ้าหล่อนทำบุญมาด้วยอะไรชาตินี้จึงได้คว้าตัวเถ้าแก่ไปครอบครองเช่นนี้” เมื่อฟังจากคำพูดและน้ำเสียงแล้วไม่ต้องเดินออกไปดูหลินเยี่ยนฟางก็รู้แล้วว่าเป็นใครพูด

“ไม่ต้องทำบุญหรอกเสี่ยวเตี๋ย เธอก็แค่ต้องรอเวลาเพียงเท่านั้น ฉันว่าอีกไม่นานหรอกกิจการที่เจ้าหล่อนทำจะต้องไปไม่รอด ต่อให้เถ้าแก่เป็นคนมีเงินมากแต่ใครเขาจะโง่เอาเงินของตนเองมาอุดรูรั่วที่อุดเท่าไหร่ก็ไม่สามารถอุดได้กันบ้างเล่า พอมีปัญหาเรื่องเงินทองชีวิตคู่ก็จะต้องมีปัญหา ถึงยามนั้นเธอก็แค่ต้องคอยปลอบใจเถ้าแก่ให้ดีก็แล้วกัน คนที่ทั้งสวยทั้งเก่งอย่างเธอฉันไม่เชื่อหรอกว่าเถ้าแก่จะไม่มอง” คำพูดของเสี่ยวหรูทำให้หลินเยี่ยนฟางรีบก้าวเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ในทันที

“ทั้งที่มาร่วมแสดงความยินดีกับการเปิดร้านของฉันแท้ๆ ยังมานั่งนินทาลับหลังฉันที่ตรงนี้อีก” หลินเยี่ยนฟางพูดพลางจ้องมองพนักงานจากไร่ชาทั้งสองคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

“ไม่รู้จักการแสดงความยินดีจากใจจริงก็ช่างเถิด แต่นี่กลับมานั่งนินทาด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความสกปรก ทั้งสาปแช่งกิจการของฉันแถมยังเกินเลยไปถึงขั้นคิดจะแย่งชิงสามี พวกเธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างไรหรือทำไมถึงได้เติบโตขึ้นมาแล้วกลายเป็นคนเช่นนี้กันได้” คำพูดของหลินเยี่ยนฟางทำให้ทั้งเสี่ยวเตี๋ยและเสี่ยวหรูมีใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและความโกรธเคืองในทันที การที่พวกเธอมานั่งหลบอยู่ตรงนี้ก็เพราะทนเห็นคนอย่างหลินเยี่ยนฟางประสบความสำเร็จไม่ได้ พอเห็นว่าไม่มีใครพวกเธอก็เลยพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาตามตรง คิดไม่ถึงว่าเจ้าตัวจะเดินมาได้ยินคำพูดเมื่อครู่นี้เข้าเต็มเปาเช่นนี้