นางเปลี่ยนไป

หลังจากที่หลี่อวี้จิง หลี่เหมยหยุนในร่างใหม่ ได้จัดการอาบน้ำและเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของตัวเองจนดูสะอาดสะอ้านและสง่างามกว่าเดิม นางก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่นและมั่นใจมากขึ้น

"ถึงแม้ข้าจะอยู่ในร่างของหญิงที่ไม่มีใครรัก แต่ข้าก็จะไม่ปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่กับอดีต" นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปสำรวจภายในจวน

เมื่อเดินออกจากเรือนพัก นางก็สัมผัสได้ถึงอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ปลูกไว้รอบลาน แม้จวนของลู่เหรินเจ๋อจะดูโอ่อ่าและยิ่งใหญ่สมฐานะบุรุษผู้มีอำนาจ แต่บรรยากาศกลับเงียบสงบ ราวกับไร้ชีวิตชีวา

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ สองคู่ก็ดังขึ้นจากอีกฟากของทางเดิน

"นางปีศาจออกมาแล้ว!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างตกใจ นางหันไปมองตามเสียง ก่อนจะเห็นเด็กชายสองคนที่ยืนจับมือกันแน่น พวกเขาตัวเล็กกว่าวัยที่นางคาดไว้ หน้าตาของทั้งคู่มีเค้าโครงเดียวกับลู่เหรินเจ๋อโดยไม่ต้องสงสัย

"เจ้าสองคน..." นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ

แต่ไม่ทันที่นางจะพูดอะไรต่อ เด็กชายที่โตกว่าก็รีบยืนกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง "เจ้าอย่าคิดว่าอาบน้ำแล้วจะเปลี่ยนไปได้! พวกข้ารู้ว่าเจ้าชอบทุบตีพวกข้า!"

เด็กชายอีกคนที่ตัวเล็กกว่าหลบอยู่ข้างหลังพี่ชายของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลี่อวี้จิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจได้ทันที เด็กสองคนนี้เป็นลูกชายของลู่เหรินเจ๋อ และในความทรงจำของหลี่เหมยหยุนเดิม หญิงผู้นี้ชอบลงไม้ลงมือกับเด็ก ๆ ยามที่สามีของนางไม่อยู่

"ไม่น่าแปลกใจที่พวกเจ้าถึงกลัวข้า..." นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขา

"ข้าไม่ทำร้ายพวกเจ้าแล้ว" นางเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยน

"โกหก!" เด็กชายคนโตยังคงปกป้องน้องชายของเขา "เจ้าคิดจะหลอกพวกข้าอีกใช่ไหม!"

"ข้าไม่ได้โกหก" นางมองพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยน "ต่อไปนี้ ข้าจะไม่แตะต้องพวกเจ้า ไม่ดุ ไม่ตี และไม่ทำให้พวกเจ้ากลัวอีก ข้าสาบาน"

เด็กชายทั้งสองมองหน้านางอย่างลังเล สายตาสับสนราวกับไม่แน่ใจว่าควรเชื่อดีหรือไม่

หลี่อวี้จิงยิ้มบาง ๆ "เจ้าสองคนชื่ออะไรหรือ?"

"เจ้าคิดจะลืมพวกข้าแล้วหรือ?!" เด็กชายคนโตร้องเสียงดัง

"เปล่า ข้าแค่อยากได้ยินจากปากของพวกเจ้าเอง" นางตอบอย่างใจเย็น

เด็กชายตัวโตกว่าชักสีหน้า แต่ก็ตอบอย่างไม่เต็มใจ "ข้าชื่อลู่เหยียนเฟิง"

"ข้าชื่อลู่เหยียนหาน..." เด็กชายตัวเล็กกว่าพึมพำเสียงเบา

"ลู่เหยียนเฟิง... ลู่เหยียนหาน..." หลี่อวี้จิงพยักหน้าอย่างอ่อนโยน "พวกเจ้าสองคนเป็นเด็กดี ข้าสัญญาว่าต่อจากนี้ไป ข้าจะปฏิบัติกับพวกเจ้าให้ดีกว่าที่เคยเป็นมา"

"หึ! ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก!" ลู่เหยียนเฟิงตะโกน ก่อนจะคว้ามือน้องชายของเขาแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลี่อวี้จิงถอนหายใจ นางไม่แปลกใจเลยที่เด็กทั้งสองไม่ยอมรับนางในทันที หากเป็นตัวนางเองที่เคยถูกทำร้ายมาก่อน ก็คงจะไม่ยอมเชื่อคนที่เคยทำร้ายตนเช่นกัน

"ข้าจะพิสูจน์ให้พวกเจ้าดูเอง..." นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ

แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์จะง่าย แต่การเปลี่ยนใจของเด็กสองคนนี้คงต้องใช้เวลา...

 

ลู่เหยียนเฟิงและลู่เหยียนหานวิ่งมาตามทางเดินด้วยความรีบร้อน ใบหน้าของพวกเขายังเต็มไปด้วยความหวาดระแวงเมื่อครู่ พวกเขาไม่เคยเห็น นางปีศาจ เป็นแบบนั้นมาก่อน นางมักจะมีสีหน้าบึ้งตึงและจ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาเสมอ แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไป

"ท่านพ่อ!"

เสียงเรียกของลู่เหยียนเฟิงดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งกำลังเดินมาตามทางเดิน ลู่เหรินเจ๋อหยุดฝีเท้าพร้อมกับหันมามองลูกชายทั้งสองที่วิ่งมาหาเขา

"เกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงอำนาจ

ลู่เหยียนหานที่อยู่ด้านหลังพี่ชายเกาะแขนพี่ไว้แน่น ก่อนที่ลู่เหยียนเฟิงจะพูดขึ้นเสียงดัง "พวกข้าเจอนางปีศาจเมื่อครู่!"

คิ้วเข้มของลู่เหรินเจ๋อขมวดมุ่น "เจ้าหมายถึง... หลี่เหมยหยุน?"

"ใช่!" ลู่เหยียนเฟิงพูดอย่างไม่ลังเล "นางออกมาจากเรือนของตัวเอง แล้วจู่ ๆ ก็มาพูดอะไรแปลก ๆ กับพวกข้า นางบอกว่าจะไม่ทำร้ายพวกข้าอีก ข้าคิดว่านางต้องวางแผนอะไรบางอย่างแน่!"

ลู่เหรินเจ๋อยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนความคิดบางอย่างออกมา

"นาง... เปลี่ยนไป?"

"ใช่! วันนี้นางดูแปลกมาก!" ลู่เหยียนหานที่ปกติไม่ค่อยพูดก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ "นางอาบน้ำแล้วด้วย..."

ลู่เหรินเจ๋อมองลูกชายทั้งสองของตน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าหลี่เหมยหยุนดูแลตัวเอง นางมักปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย และเขาเองก็ไม่เคยสนใจจะมองนางจริง ๆ ด้วยซ้ำ

"ข้ารู้แล้ว" เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะมองไปยังเรือนของนาง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อย "ข้าจะไปดูเองว่าเกิดอะไรขึ้น"

พูดจบ เขาก็เดินไปยังเรือนของหลี่เหมยหยุน โดยมีสายตาของลูกชายทั้งสองมองตามไปอย่างคาดหวัง...