ตอนที่ 116 แม่สามีกับลูกสะใภ้สิ้นท่า

59 1-2

      ตอนที่ 116 แม่สามีกับลูกสะใภ้สิ้นท่า

      ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้ปริปากอธิบายสิ่งใด ก็มีเสียงเข้มขรึมของชายวัยกลางคนดังขึ้นช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน

                  “พวกเธอเต็มใจเซ็นสัญญาที่ไหนกันล่ะ? แทนที่จะได้อยู่ทำธุรกิจต่อไปสบายๆ กลับต้องมาได้บ้านซอมซ่อหลังหนึ่ง! บนโต๊ะอาหารวันนั้น ใครได้เห็นก็รู้ทั้งนั้นล่ะว่า เด็กคนนี้กับแม่ของเธอถูกอู๋ซิ่วเหลียนกับคุณอู๋บังคับ!”

                  ชายผู้นั้นก็คือสามีของจางหลานที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

                  ย้อนกลับไปในเหตุการณ์วันนั้น ในตอนที่ย่าอู๋มอบโฉนดบ้านให้กับติงเสวี่ยเหม่ย จางหลานและสามีก็ได้รับเชิญให้ไปร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วยเช่นกัน หรือหากจะให้พูดกันตรงๆก็คือถูกเชื้อเชิญให้ไปเป็นพยานนั่นล่ะ ดังนั้น จึงไม่มีใครเป็นพยานรู้เห็นได้ดีไปกว่าพวกเขาทั้งคู่แล้ว

                  อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ปฏิเสธเสียงแข็งคอเป็นเอ็น

                  “ไม่ เดี๋ยวก่อน! นี่เรากำลังคุยกันคนละประเด็นแล้ว! คุณเองก็เห็นไม่ใช่รึว่า สูตรชานมไข่มุกนั่นได้ถูกส่งมอบกับพวกเราแล้ว! แต่ทำไมเธอถึงยังสามารถขายมันให้กับร้านค้าอื่นอีกล่ะ? ความผิดอยู่ตรงนี้ต่างหาก!”

                  หลินจิงซูปิดปากเงียบไม่เอ่ยอธิบายแม้แต่คำเดียว และยังคงยื่นโฉนดบ้านพร้อมกับเอกสารสัญญาอีกหลายฉบับส่งให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจตรงหน้าไป

                  “คุณลุงตำรวจคะ ในเอกสารสัญญาก็ไม่มีตรงไหนระบุไว้เลยว่า หนูจะไม่สามารถขายสูตรชานมไข่มุกให้กับคนอื่นได้อีก ยิ่งไปกว่านั้น อีกอย่าง หนูเองก็ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการตามข้อประมวลกฎหมายโดยสมบูรณ์ เห็นชัดว่าอู๋ซิ่วเหลียนกับแม่เฒ่าอู๋มีเจตนาที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับเราสองแม่ลูก และยังพยายามที่จะเสาะหาทุกวิถีมาทำลายภาพลักษณ์ชื่อเสียงของเราให้เสื่อมเสียด้วย ถ้าแม้กระทั่งคุณตำรวจยังช่วยไม่ได้ เกรงว่าหนูคงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องลงมือใช้ความรุนแรงหยุดพวกเธอด้วยตัวเอง ชีวิตที่เหลือของหนูคงไม่พ้นต้องนอนคุกใช่มั้ยคะ?”

                  เจ้าหน้าที่ตำรวจนายนั้นรับเอกสารหลายฉบับมาจากสาวน้อย และทำการตรวจสอบอย่างละเอียดทันที เนื้อความทุกย่อหน้าบรรทัดก็ล้วนถูกต้องและเป็นไปตามที่เธอบอกทุกประการ ในส่วนลงนามตอนท้ายก็ได้เซ็นกันครบถ้วนดีทั้งสองฝ่าย

                  ไม่มีอะไรผิดปกติเลยจริงๆ

                  ยิ่งไปกว่านั้น ตำรวจทุกคนในที่นี้ล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิทของเจ้าหน้าที่โจว และพวกเขามักจะเคยได้ยินเจ้าหน้าที่โจวบ่นถึงวีรกรรมแย่ๆของคนตระกูลหลินให้ฟังอยู่เสมอ ยิ่งมาได้ทราบในตอนนี้อีกว่า ย่าอู๋กับอู๋ซิ่วเหลียนพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อฮุบกิจการชานมไข่มุกที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าของสองแม่ลูกแล้ว ทุกคนก็ยิ่งทิ้งน้ำหนักไปเข้าข้างฝ่ายติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูมากขึ้น

                  อีกด้าน ตำรวจทุกนายในสถานที่แห่งนี้ ต่างรู้สึกรังเกียจต่อพฤติกรรมที่แสนจะไร้ยางอายของครอบครัวตระกูลหลินอย่างมาก ที่มักปฏิบัติต่อคนอื่นราวกับทุกคนเป็นคนโง่!

                  ตำรวจพูดกับอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

                  “พวกคุณสองคนได้ยินชัดแล้วใช่มั้ยครับ? ถ้าพวกคุณสองคนยังไม่เลิกสร้างปัญหา และยังพยายามที่จะทำให้คนอื่นต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอีก รวมไปถึงการเที่ยวก่อกวนผู้อื่นถึงบ้านอย่างที่ทำในวันนี้ด้วย ถ้ามีครั้งที่สองอีกเมื่อไหร่ พวกคุณเตรียมเข้าคุกได้เลย”

                  ย่าอู๋ไม่กล้าวอแวหรือว่ากล่าวเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่แล้ว จึงได้ไปชี้หน้าตวาดด่าหลินจิงซูแทน

                  “นังสุนัขขี้ขลาดตาขาว! รู้อยู่แก่ใจว่าแกทำอะไรลงไป แต่กลับไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี! แกไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยรึไง? ทั้งที่ฉันเป็นย่าของแกแท้ๆ แต่ก็ยังทำกันได้ลงคอ! แกนี่มันสัตว์นรกมาเกิดแท้ๆ! แกกับฉันจากนี้ไป ต่อให้ตายก็ไม่ต้องมาเผาผีกัน!!”

                  สีหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจแปรเปลี่ยนเป็นมืดทมิฬในทันที พูดโพล่งแทรกขึ้นว่า

                  “ธุรกิจเรือนจำของพวกผมก็กำลังไปได้สวย สนใจจะเข้าไปใช้บริการหน่อยมั้ยครับคุณผู้หญิง? ไม่ต้องแลกเปลี่ยนกับบ้านหรืออะไรทั้งนั้น ผมอนุญาตให้เข้าไปอยู่ฟรีๆเลย!”

                  “คุณตำรวจ คุณอย่ามาลำเอียงเข้าข้างคนผิดเพียงเพราะเห็นแก่หน้าเจ้าหน้าที่โจวสิ! บ้านหลังนั้นเป็นทรัพย์สมบัติของบรรพบุรุตระกูลหลินของเรา มันก็ควรเป็นของเราสิ! คุณตำรวจคะ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับฉันด้วยเถอะค่ะ! ฮืออ…”

                  ย่าอู๋อดกลั้นความขมขื่นใจไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอระเบิดน้ำตาและเอาแต่พล่ามว่าตนเองเป็นเหยื่อ

                  อู๋ซิ่วเหลียนร่วมวงร้องไห้ประสานเสียงอย่างน่าเวทนาอีกคน เธอร้องตะโกนตัดพ้อกับย่าอู๋เสียงดังลั่นว่า

                  “ฮือออ…แม่คะ พวกเราก็แค่คนจนที่ไร้อำนาจอิทธิพลคนหนึ่ง! ไม่ได้มีเส้นสายมีคนรู้จักเหมือนพวกมันที่มีคนคอยช่วยเหลือเข้าข้าง! ชีวิตของพวกเราช่างน่ารันทดจริงๆ!! ฮือออ…ฮือออ…”

                  เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายต่อหลายนายในที่นั้น แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่โจว เมื่อได้ฟังคำกล่าวหาเช่นนั้น ใบหน้าของพวกเขาทุกคนต่างก็เปลี่ยนเป็นดำทะมึนคล้ำหมองในทันที

                  สิ่งต้องห้ามที่สุดสำหรับการพูดคุยกับคนในสายอาชีพรัฐก็คือ การพาดพิงกล่าวหาถึงเรื่องเส้นสายหรือการเล่นพรรคเล่นพวก เพราะหากเรื่องนี้ถูกสอบสวนขึ้นมาและปรากฏว่ามีความผิดจริง โทษที่ได้รับอาจร้ายแรงถึงขั้นให้ออกจากหน้าที่ มิหนำซ้ำยังมีโอกาสที่จะติดคุกติดตารางอีกด้วย

                  แล้วตำรวจที่ไหนจะยอมปล่อยให้คนอื่นใส่ความตนเองหน้าด้านๆ ทั้งที่บริสุทธิ์แบบนี้ล่ะ?

                  “พวกคุณรู้ตัวรึเปล่าครับว่ากำลังพูดอะไรออกมา? การใส่ร้ายเจ้าหน้าที่รัฐมีโทษร้ายแรงถึงขั้นติดคุกตลอดชีวิตเชียวนะครับ! หรือพวกคุณสองคนอยากจะย้ายจากบ้านไปอยู่เรือนจำกันนักใช่มั้ยครับ?!”

                  เจ้าหน้าตำรวจคนนั้นรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาทุบโต๊ะระเบิดอารมณ์ตวาดใส่อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋เสียงดัง

                  เมื่อถูกตำหนิติเตียนเสียงดังสนั่นหวั่นไหวแบบนั้น ทั้งสองคนก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวใดๆอีกเลย

                  ตำรวจอีกนายที่ใจเย็นกว่า ได้เดินเข้าไปตักเตือนดีๆว่า

                  “คราวหน้าคราวหลังก็หัดคิดก่อนพูดบ้างเถอะนะครับ รู้มั้ยว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากปากพวกคุณ มันสามารถสร้างปัญหาให้กับตัวพวกคุณเองได้มากขนาดไหน? นี่ถ้าโชคร้ายไปเจอตำรวจบางนายที่เคร่งครัดเรื่องนี้มากๆ เขาสามารถสั่งขังพวกคุณได้ทันทีเลยนะครับ! แต่เอาเถอะ เห็นว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกคุณกระทำผิด ทางเราก็จะถือซะว่าพวกคุณไม่ได้ตั้งใจ จึงไม่ขอติดใจเอาความอะไรทั้งนั้น แต่วันหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เข้าใจที่พูดนะครับ?”

                  ทั้งสองพยักหน้ารับทราบอย่างเชื่อฟังแต่โดยดี หลังจากนั้น ทั้งอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างก็ไม่มีใครกล้าก่อความวุ่นวายใดๆในสถานีตำรวจอีกเลย