ตอนที่ 117 เปิดร้านในตัวเมือง

59 2-2

                  ตอนที่ 117  เปิดร้านในตัวเมือง

                  หลังจากเชิญตัวย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนออกไปแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูก็ได้เจ้าหน้าที่โจวอาสาเดินออกไปส่ง

                  เจ้าหน้าที่โจวเงยหน้าขึ้นมองหลินจิงซู และแสร้งทำเป็นนับนิ้วพูดติดตลกว่า

                  “เอ…ลองนับดูสิว่าลุงเจอเราที่สถานีตำรวจกี่ครั้งแล้วนะ?”

                  หลินจิงซูหน้าแดงเล็กน้อยเพราะความเก้อเขิน

                  “ลุงโจวคะ หนูต้องขอขอบคุณมากจริงๆสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ทั้งลุงโจวแล้วก็ป้าจาง ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีพระคุณต่อชีวิตของเราสองแม่ลูก จากนี้ไปไม่ต้องกังวลนะคะ หนูจะตั้งใจสอนพิเศษให้หานน้อยเป็นอย่างดี เพื่อตอบแทนบุญคุณของพวกคุณทั้งสองค่ะ!”

                  เจ้าหน้าที่โจวโบกมือปฏิเสธ พร้อมกับบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย เขายิ้มและพูดอีกว่า

                  “อย่าให้หานน้อยได้ยินสิ่งที่เราพูดเมื่อครู่เชียวนะ ระยะนี้เราไม่ค่อยได้ไปสอนหนังสือหานน้อยที่บ้านใช่มั้ยล่ะ? แต่วันไหนได้ไปก็สั่งการบ้านไว้ซะเยอะเลย วันนั้นหานน้อยปั่นการบ้านเสร็จไม่ทัน ก็เลยถูกแม่จางใช้ไม้ขนไก่ฟาดก้นไปหลายทีเลยล่ะ! หานน้อยถึงกับร้องไห้โวยวายใหญ่ บอกว่าไม่อยากให้พี่สาวจิงซูมาหาอีกแล้ว เพราะกลัวจะโดนไม้ขนไก่ฟาดเข้าอีก! ฮ่าฮ่าๆ จางหลานได้จับไม้ขนไก่ฉันใด ก็เสมือนจอมยุทธ์ได้ใช้กระบี่ฉันนั้น! ขนาดลุงเองยังเคยลิ้มรสไม้ขนไก่ของเธอเลยล่ะ!”

                  หลินจิงซูได้ยินแบบนั้นกลับรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

                  “อ่า…ถ้าหนูไปหาคราวหน้า หานน้อยจะไม่ลำบากใจแย่เหรอคะ?”

                  “ฮ่าฮ่าฮ่า! เรื่องนั้นเราอย่าห่วงไปเลย! เด็กคนนั้นจะเป็นยังไงไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญกว่าก็คือทำยังไงให้จางหลานอารมณ์ดีมากๆ เผื่อลุงจะได้อานิสงค์มีเงินค่าบุหรี่เพิ่มขึ้นบ้าง!”

                  หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยต่างหัวเราะร่วน รู้สึกครื้นเครงไปกับมุขตลกของเจ้าหน้าที่โจว

                  “เออ..ว่าแต่ เราตัดสินใจจะทำธุรกิจนี้ต่อมั้ย? ตอนนี้ในตัวเมืองผิงเฉิงมีร้านขายชานมไข่มุกผุดขึ้นมากมายเป็นดอกเห็ดเลยล่ะ”

                  ไม่ว่าจะพยายามคิดหาเหตุผลอย่างไร เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า เหตุใดหลินจิงซูจึงตัดสินใจขายสูตรชานมให้คนนอก?

                  แม้การขายสูตรแบบนี้จะสามารถทำเงินก้อนโตได้ในระยะสั้น แต่ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมาก็คือ พวกเธอจะไม่สามารถประกอบธุรกิจประเภทนี้ให้ดีเหมือนเดิมได้อีกต่อไป

                  ส่วนต่างรายได้ที่ขาดหายไปจากการขายในอนาคต หากลองนำมาคำนวณดีๆอาจจะขาดทุนด้วยซ้ำไป พูดง่ายๆก็คือ นี่อาจไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้องในระยะยาว

                  “ซูซู ลูกลองอธิบายแผนธุรกิจในอนาคตของเราให้ลุงโจวฟังดูสิ”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็เพิ่งได้ทราบถึงแผนการเดินหมากของหลิงจิงซูเมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน วินาทีที่ได้ฟังนั้น กระทั่งคนเป็นแม่อย่างเธอยังคาดไม่ถึงว่า ลูกสาวของตนจะใจใหญ่ได้ถึงเพียงนี้!

                  เงินทุนปัจจุบันที่มีในมือของพวกเธอสองแม่ลูกนั้น โดยรวมก็ประมาณ20,000หยวน และหลินจิงซูก็ต้องการทุ่มเงินทั้งหมดที่มีเพื่อไปเปิดร้านค้าในตัวเมืองหลักของมณฑล

                  แน่นอนว่า ติงเสวี่ยเหม่ยในเวลานี้ย่อมไม่ลังเลเช่นกัน เธอพร้อมที่จะสนับสนุนการตัดสินใจของลูกสาวชนิดทุ่มสุดตัว!

                  “ลุงโจวค่ะ ถ้ากลับไปบ้านวันนี้ ลุงลองคุยกับป้าจางให้หน่อยได้ไหมค่ะว่า หนูอยากจะร่วมลงทุนกับป้าจางเปิดร้านค้าสักแห่งในตัวเมืองผิงเฉิง ป้าจางจะตกลงรึเปล่าคะ?”

                  หลินจิงซูเอ่ยบอก

                  ในเมื่อจางหลานมีความคิดที่จะเริ่มสร้างธุรกิจในต่างประเทศอยู่แล้ว ทำไมไม่ลองเจียดเงินสักก้อนหนึ่งมาลงทุนกับหลินจิงซูดูล่ะ? ที่เหลือก็แค่รอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายว่าจะกล้าพอหรือไม่?

                  “โอ้? นี่เราคิดจะเปิดร้านในตัวเมืองงั้นเหรอ?”

                  เจ้าหน้าที่โจวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ สายตาคู่นั้นจ้องมองหลินจิงซูอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                  แม้เขาจะไม่ค่อยมีโอกาสได้ติดต่อพูดคุยกับหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยมากเท่าที่ควร แต่ทุกวันหลังกลับถึงบ้าน เขามักจะได้ยินจางหลานพูดถึงสองแม่ลูกคู่นี้อยู่เป็นประจำ จนรับรู้ได้ว่าไม่เพียงแค่เรื่องธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเท่านั้น แต่ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลหลิน ล้วนแล้วแต่มีหลินจิงซูคอยคุมเชิงอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น!

คนที่สามารถอ่านสถานการณ์ในอนาคตได้เฉียบขาดตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่งกว่ายาก!

เจ้าหน้าที่โจวพยักหน้าให้สัญญา

“เดี๋ยวลุงจะลองไปคุยเรื่องนี้ให้ แต่ขอถามอะไรสักข้อจะได้มั้ย เรื่องแผนไปเปิดร้านค้าในตัวเมืองนั่นน่ะเป็นความคิดของเราเอง หรือเป็นเพราะถูกอู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋กดดันจนต้องหนีไปจากที่นี่?”

หลินจิงซูยิ้มกล่าว

“นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนธุรกิจของหนูกับแม่ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ”

ต่อให้คนอย่างย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนจะไม่มาก่อกวนสร้างปัญหาให้ แต่สักวันหนึ่ง ร้านชานมไข่มุกของเธอก็จะต้องเผชิญกับสถานการณ์ประเภทนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี หลินจิงซูรู้ดีว่า อาศัยเพียงแค่การเปิดขายชานมไข่มุก คงไม่สามารถเลี้ยงเธอไปได้ทั้งชีวิต ตราบใดที่เธอไม่สามารถปรับตัวตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปได้ ไม่ช้าก็เร็ว ธุรกิจนี้ก็จะต้องปิดตัวลงอยู่ดี

 เป็นเวลานี้เองที่เจ้าหน้าที่โจวเริ่มแสดงความคิดในมุมมองส่วนตัวของตน

“ลุงเชื่อในศักยภาพของเรานะ แต่การจะเปิดเป็นร้านค้ามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเหมือนรถเข็นขายของแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เรายังเลือกที่จะเปิดร้านในตัวเมืองอีก การแข่งขันที่นั่นค่อนข้างสูงมาก ลุงกับป้าขอเวลาคิดใคร่ครวญเรื่องนี้หน่อยนะ หวังว่าเราคงจะเข้าใจ”

หลินจิงซูพยักหน้าแสดงถึงความเข้าใจในจุดนี้ดี

“หนูเข้าใจค่ะ เพราะหนูเองก็ไม่ได้จะคาดคั้นรีบเอาคำตอบเหมือนกัน”