ตอนที่ 115 คมตัดคม (2)

            58 2-2

                  ตอนที่ 115 คมตัดคม (2)

                  เวลาพ้นผ่านไปนานยังไร้เงาของสองแม่ลูก อู๋ซิ่วเหลียนเริ่มวิตกกังวลอย่างหนัก หันไปพูดกับย่าอู๋ด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

                  “แม่คะ! วิธีนี้น่าจะใช้ไม่ได้ผล! ถ้าพวกมันไม่ยอมเปิดประตู เราก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย!”

                  เดิมที ทั้งคู่มาด้วยความห้าวหาญฮึกเหิม แต่ทว่าในตอนนี้ พวกเธอทั้งสองคนต่างก็เริ่มเวียนศีรษะหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมเพราะแสงอาทิตย์ที่แรงจัด

                  โดยเฉพาะย่าอู๋ที่อายุมากแล้ว แต่ต้องมายืนร้องตะโกนกลางแดดร้อนๆเป็นเวลานานแบบนี้ อาการวิงเวียนของเธอก็ชักจะรุนแรงหนักขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่มีอู๋ซิ่วเหลียนคอยช่วยประคับประคองอยู่ในเวลานี้ เกรงว่าหญิงชราคงจะหน้าทิ่มไปคุยกับพื้นดินแล้ว

                  “แม่คะไม่ได้การแล้ว! ให้หนูไปบอกพี่ชิงอี้ไปตามคนในตระกูลหลินมาช่วยอีกแรงดีมั้ยคะ? เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงสมาชิกทุกคนในตระกูลหลิน หนูมั่นใจว่าพวกเขาพร้อมจะยื่นมือช่วยเหลือเพื่อทวงความเป็นธรรมให้กับเราแน่นอน”

                  อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันเสนอความเห็นกับย่าอู๋ ปั้นสีหน้าแสดงความเกลียดชังรุนแรง

                  ย่าอู๋เดือดดาลจนริมฝีปากสั่นเทิ้มไม่หยุด ประกายตาเฒ่าชราคู่นั้นเฉียบคมประดุจใบมีดที่กำลังเสียบทะลุใส่ร่างอู๋ซิ่วเหลียน เธอชี้หน้าอีกฝ่ายพร้อมด่ากราดขึ้นทันที

                  “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะแกแท้ๆนังโง่! ดันหูเบาไปเชื่อพวกมันจนลากฉันไปตกหลุมพรางด้วยอีกคน! ฉันนึกไว้อยู่แล้วเชียว! นังสัตว์นรกสองตัวนั่นเคยมีเจตนาดีกับเราที่ไหนกัน? เป้าหมายของพวกมันคือบ้านติดริมแม่น้ำหลังนั้นตั้งแต่แรก! ฉันไม่น่าเชื่อใจคนสมองกลวงอย่างแกเลย!”

                  อู๋ซิ่วเหลียนยืนปั้นหน้าดำทมิฬด้วยความโกรธจัด สาดสายตาเกลียดชังปะทะใส่หญิงชราผู้แสนไร้ยางอายตรงหน้า เห็นอยู่ชัดๆว่า ย่าอู๋เองก็ละโมบหิวเงินไม่ต่างจากเธอ และต้องการที่จะฮุบธุรกิจชานมไข่มุกของสองแม่ลูกนั่นใจจะขาดเหมือนกัน แต่ตอนนี้ กลับโยนความผิดปาขี้ใส่เธอคนเดียว คำพูดคำจาที่หลุดจากปากราวกับว่าต้องการให้เธอรับผิดชอบเรื่องนี้แต่เพียงผู้เดียว

                  เร่งระงับเพลิงโทสะที่เดือดพล่านในใจ เธอพยายามประนีประนอม

                  “แม่คะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาทะเลาะกันเอง ต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหาตรงหน้าโดยเร็วที่สุดก่อน หรือจะปล่อยให้พวกมันแม่ลูกโกงบ้านหลังนั้นของเราไปเฉยๆ?”

                  ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะออกไปขอความช่วยเหลือจากสมาชิกตระกูลหลินคนอื่นๆนั้น จู่ๆก็มีตำรวจสวมเครื่องแบบสองนายปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

                  “สวัสดีครับ พวกเราเพิ่งได้รับแจ้งจากชาวบ้านแถวนี้ว่า มีคนพยายามมาก่อความวุ่นวายขึ้นที่นี่ ขอความร่วมมือพวกคุณสองคน ตามพวกเราไปที่สถานีตำรวจด้วยครับ”

                  ทันทีที่ย่าอู๋ได้ยินแบบนั้น ความหวาดกลัวเกินบรรยายก็ได้บังเกิดขึ้นภายในใจของหญิงชรา ภายใต้อารมณ์ตื่นตระหนกสุดขีด เธอรีบชี้นิ้วโบ้ยไปทางอู๋ซิ่วเหลียนทันทีพร้อมกับพูดขึ้นว่า

                  “เป็นเธอค่ะที่สร้างความวุ่นวาย! นังผู้หญิงเลวคนนี้บังคับขู่เข็ญพาฉันมา! ส่วนฉันก็แค่คนแก่คนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลยค่ะ! คุณตำรวจ ถ้าจะจับก็จับเธอไปเลยค่ะ!!”

                   อู๋ซิ่วเหลียนได้แต่ตะลึงงัน ไม่คิดไม่ฝันว่าย่าอู๋จะมาทรยศหักหลังกันเร็วขนาดนี้ เมื่อใดสถานการณ์ได้เปรียบ นังแก่หนังเหนียวคนนี้กลับแหกปากเห่าเก่งเป็นที่สุด! แต่พอแผนการพังทลายไม่เป็นท่า กลับโบ้ยความผิดให้คนอื่นหน้าตาเฉย พร้อมจะสละเรือเอาตัวรอดตลอดเวลา!

                   เป็นอีกครั้งที่อู๋ซิ่วเหลียนต้องพยายามระงับโทสะในใจลง เธอกัดฟันเอ่ยอธิบายต่อหน้าตำรวจทั้งสองนายอย่างใจเย็นว่า

                  “คุณตำรวจคะ เราสองคนไม่ได้มีเจตนาจะมาก่อความวุ่นวายแถวนี้ แต่เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะสองแม่ลูกที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ค่ะ พวกเธอใช้เล่ห์เหลี่ยมมาฉ้อโกงบ้านและที่ดินของพวกเราไป พวกเราก็เลยอยากจะมาคุยให้รู้เรื่องค่ะ”

                  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกนำตัวไปยังสถานีตำรวจเพื่อเข้ารับการสอบปากคำ และจากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว ได้ทำให้อู๋ซิ่วเหลียนสงบสติได้มากขึ้น เมื่อต้องต้องเผชิญหน้ากับพวกตำรวจเหมือนอย่างในคราวนี้

                  ย่าอู๋เห็นว่าสถานการณ์พอมีหวัง เธอจึงรีบผงกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมพูดยืนยันอีกแรง

                  “ใช่ค่ะคุณตำรวจ! นังสารเลวสองแม่ลูกที่โกงบ้านกับที่ดินของฉันไป มันอาศัยอยู่ที่นี่ค่ะ! คุณตำรวจรีบบุกเข้าไปจับตัวพวกมันเลยค่ะ! อย่าปล่อยให้คนร้ายหนีไปได้!!”

                  เจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกับส่ายหน้า พูดขึ้นอย่างละเหี่ยใจว่า

                  “ถ้าพวกคุณคิดว่าตัวเองถูกฉ้อโกง แล้วทำไมไม่ไปแจ้งความกับทางตำรวจล่ะครับ? มาทำตัวเป็นศาลเตี้ยแก้แค้นตามใจชอบแบบนี้ได้ยังไงกัน? เคยเห็นใจเพื่อนบ้านรอบข้างบ้างไหมว่าพวกเขาจะรู้สึกยังไง?”

                  ทั้งอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างฝ่ายต่างพยักหน้าน้อมรับความผิดอย่างเชื่อฟัง ทั้งคู่โค้งศีรษะให้เล็กน้อยพร้อมพูดขึ้นว่า

                  “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะคุณตำรวจ คราวนี้พวกเราทำผิดเอง”

                  ทางด้านตำรวจที่หลังจากพยักหน้ารับคำขอโทษแล้ว ก็ได้ตบเท้าเดินขึ้นหน้าไปเคาะประตูเรียกทันที

                  “สวัสดีครับ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ มีเรื่องต้องการจะสอบถามหน่อยครับ! มีใครอยู่ข้างในรึเปล่าครับ?”

                  คราวนี้ หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยรีบเปิดประตูต้อนรับแทบจะในทันที

                  ยังไม่ทันที่ตำรวจจะได้ซักถามอะไรสักคำ ก็เป็นหลินจิงซูที่ระเบิดน้ำตาร้องห่มร้องไห้เสียงดัง วิ่งเข้าไปกอดคุณตำรวจด้วยท่าทางความหวาดกลัวสุดขีด

                  “คุณตำรวจ! ในที่สุดก็มาซะที! ถ้ามาช้ากว่านี้ หนูเองก็ไม่รู้เลยค่ะว่า หนูกับแม่จะถูกสองคนนี้ข่มขู่ทำร้ายอะไรอีก!”

                  “นังตอแหล! นี่แกพล่ามบ้าอะไรของแก?! เห็นอยู่ว่าแกกับแม่เพิ่งจะโกงบ้านของพวกเราไป! แล้วนี่แกคิดจะทำอะไร? เล่นบทเหยื่อสาวตัวน้อยกำลังถูกรังแก? ถุย! ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!”

                  อู๋ซิ่วเหลียนยกมือขึ้นชี้หน้าพร้อมด่ากราดใส่หลินจิงซูทันที

                  “ตำรวจอยู่ตรงนี้ด้วยตั้งสองนาย คุณยังไม่หยุดสร้างปัญหาอีกเหรอครับ? เชิญครับ! ไปคุยกับพวกเราที่สถานีตำรวจหน่อย!!”

                  ตำรวจอีกนายเร่งเข้ามาห้ามปราม ไม่ปล่อยให้อู๋ซิ่วเหลียนพุ่งกระโจนเข้าไปทำร้ายหลินจิงซูได้ทัน เขาเริ่มใช้เสียงหนักแน่นข่มขู่ไปว่า

                  “ถ้าพูดแล้วยังไม่ฟัง ผมคงต้องจับคุณไปขังคุกสักครึ่งเดือน!”

                  ได้ยินคำว่า ‘ขังคุก’ อู๋ซิ่วเหลียนกลับกลายเป็นคนสงบปากสงบคำในทันที ประหนึ่งลูกนกที่เพิ่งกินอิ่ม เธอยืนตัวแข็งทื่อไม่ไหวติงอยู่ข้างเคียงกับย่าอู๋

                  หลังจากมาถึงสถานีตำรวจ หลินจิงซูก็หยิบเอกสารสัญญามากมายหลายฉบับยื่นส่งให้กับทางตำรวจ เธอพูดทั้งน้ำตาว่า

                  “ทั้งสองคนต่างหากที่จ้องจะฮุบกิจการของหนูกับแม่ก่อน พวกเธอข่มขู่ว่าถ้าไม่ยอมยกกิจการชานมไข่มุกให้ พวกเธอสองคนก็จะเข้าไปก่อความวุ่นวายเรื่อยๆจนกว่าร้านของเราจะขาดทุนย่อยยับ! หนูกับแม่ที่ไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้เสนอให้พวกเธอนำบ้านร้างติดแม่น้ำหลังนั้นมาแลกเปลี่ยนกับกิจการของเราค่ะ”

                  เจ้าหน้าที่ตำรวจขมวดคิ้วไตร่ถามหลินจิงซูด้วยความสงสัย

                  “ทั้งที่ร้านชานมไข่มุกของหนูสามารถสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนั้นน่ะเหรอ แล้วหนูเต็มใจที่จะยอมแลกธุรกิจกับบ้านร้างหลังนั้นจริงๆรึเปล่า?”