ตอนที่ 120 เขาเองก็กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ? (1)

            61 1-2

            ตอนที่ 120 เขาเองก็กลับชาติมาเกิดงั้นเหรอ? (1)

            สายตาเย็นชาเจือผสมแววอาฆาตเล็กน้อยสาดปะทะเข้าใส่ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของหลินชิงอี้ เธอรู้สึกเสียดายเวลานานนับสิบปีเสียยิ่งกว่าอะไรดี ที่ต้องทนโง่อยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้ชายประเภทนี้

            รอยยิ้มหยามเหยียดแสยะผ่านมุมปากของเธอ

            “ก็อยากได้บ้านหลังนั้นคืนเองไม่ใช่รึไง? เห็นแก่ตัวเกินไปรึเปล่าที่จะมาขอจากฉันไปฟรีๆน่ะ! หลินชิงอี้ อย่าคิดว่าตัวเองฉลาดสูงส่งอะไรนักหนาเลย ชอบทำเหมือนคนอื่นเป็นคนโง่ แต่หารู้ไม่ว่า กลับกลายเป็นตัวเองต่างหากที่โง่ที่สุด!”

            หลินชิงอี้เสียหน้าชนิดป่นปี้ไม่เหลือดี ศักดิ์ศรีทั้งหมดของเขาได้ถูกติงเสวี่ยเหม่ยบดขยี้แตกเป็นเสี่ยง

            “ติงเสวี่ยเหม่ย อย่ามาคิดท้าทายฉันจะดีกว่า! เธอมันก็แค่แม่ค้าริมทางข้างถนน จะมาเทียบชั้นกับฉันที่มีอาชีพการงานมั่นคงเป็นชามเหล็กกล้าได้ยังไง! อุตส่าห์ยื่นข้อเสนอเรื่องแต่งงานใหม่ให้แล้วแท้ๆ แล้วที่ทำไปแบบนั้นก็เพราะเห็นแก่ความรักที่เราเคยมีให้กัน แต่ดูเธอสิ! ทั้งหยิ่งผยองโง่เขลาแล้วยังอวดดี! ฉันล่ะอับอายแทนจริงๆ!”

            คำพูดประโยคนี้ของหลินชิงอี้เปรียบเสมือนคมมีดทิ่มแทงทะลุไปถึงหัวใจของติงเสวี่ยเหม่ย

            นี่ล่ะโฉมหน้าที่แท้จริงของผู้ชายคนนี้!

            ติงเสวี่ยเหม่ยกัดฟันพ่นคำพูดตอบโต้กลับไปด้วยความเคียดแค้นใจว่า

            “หลินชิงอี้ ฉันต่างหากที่ดวงตามืดบอด โง่งมที่หลงไปแต่งงานกับสัตว์เดรัจฉานอย่างคุณ!”

            “เธอมันก็แค่แม่ม่ายผัวทิ้ง ไม่ต่างจากรองเท้าเก่าๆผุพังคู่หนึ่ง! คิดว่าตัวเองมีค่ามากนักรึไง? คงเสียเงินไปเยอะสิท่ากับเสื้อผ้าหน้าผมตอนนี้ ทำไมเหรอ? คิดจะจับผู้ชายคนอื่นมาทำผัวแล้วก็เกาะเขากินงั้นเหรอ? เธอนี่มันทุเรศน่าสมเพชซะไม่มี!”

            หลินชิงอี้เบ้ปากด้วยความขยะแขยง และพูดต่อด้วยความรังเกียจว่า          

             “เพราะมีแม่ที่น่าสมเพชแบบเธอไงล่ะ จิงซูถึงได้หัวกบฏไม่รู้จักอยู่ในกรอบ! วันข้างหน้า ถ้าจิงซูต้องแต่งงาน ครอบครัวฝ่ายชายจะรับได้รึเปล่า ที่ลูกสะใภ้มีแม่ที่สกปรกโสโครกแบบนี้?”

            ได้ฟังคำพูดคาดเดาถึงอนาคตที่เลวร้ายสุดซึ่งหลินชิงอี้สรรหามาพล่ามใส่ ติงเสวี่ยเหม่ยกลับไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย ปล่อยให้อีกฝ่ายส่งเสียงตะโกนปากเปียกปากแฉะต่อไปจนพอใจ

            “เห่าจบรึยัง? ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องในอนาคตของฉันกับลูก คนนอกอย่างคุณไม่เกี่ยว!”

            ได้ยินคำว่า ‘คนนอก’ ใบหน้าของหลินชิงอี้ก็ถึงกับบิดเบี้ยวเสียทรงจนดูอัปลักษณ์ ตวาดกลับไปด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า

            “ได้! ได้! ได้เลย! ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกอะไรดีๆให้ฟัง เหตุผลที่เธออยากจะหย่ากับฉันใจจะขาดน่ะเหรอ ทั้งหมดก็เพราะเธอนั่นแหละ ที่แอบไปคบชู้กับชายอื่นข้างนอก! ก็เลยวางแผนจัดฉากให้ฉันกับซิ่วเหลียนทำเหมือนเป็นชู้กันในสายตาคนอื่น! ฉันไม่คิดเลยนะว่า ตัวเองจะได้เมียที่มีนิสัยเลวทรามต่ำช้าอย่างเธอ! ไม่อย่างนั้น มีเหรอที่เธอจะมีความคิดต่ำๆอย่างนี้อยู่ในหัว!!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมาถึงขีดสุด ยกมือขึ้นชี้หน้าหลินชิงอี้พร้อมกับหวาดด่าเสียงดังลั่น

            “หลินชิงอี้ คุณมันไอ้สุนัขชั้นต่ำ! ฉันไม่เคยพบเจอใครที่หน้าด้านไร้ยางอายเหมือนกับคุณเลย! ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองกับอู๋ซิ่วเหลียนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่ก็ยังกล้ามาใส่ร้ายคนอื่นหน้าตาเฉย! ฉัน ติงเสวี่ยเหม่ยขอสาบานต่อหน้าฟ้าดิน! ฉันคือผู้บริสุทธิ์ทุกประการ! และใครก็ตามที่กล้าใส่ร้ายป้ายสีฉัน ขอให้มันผู้นั้นมีแต่ความฉิบหายวายวอดในชีวิต! ทำอะไรก็ไม่เจริญประสบแต่ความล้มเหลวจนวันตาย!!”

            หลินชิงอี้ไม่กล้าพูดจาโกหกใดๆต่ออีก เพราะตัวเขาเองก็รู้อยู่แก่ใจดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างตนกับอู๋ซิ่วเหลียนแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร

            “นัง…นังผู้หญิงสารเลว! เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! คิดเหรอว่าคำสาบานปัญญาอ่อนแบบนั้นจะทำอะไรฉันได้? ฉันอุตส่าห์มีเมตตาหวังมอบโอกาสสุดท้ายให้เธอได้แต่งงานใหม่กับฉันอีกครั้ง! แต่เธอกลับปฏิเสธ! จำใส่กะลาหัวเอาไว้ให้ดี วันหน้าต่อให้เธอกับลูกมาคุกเข่าขอขมาอยู่หน้าบ้านตระกูลหลิน ก็อย่าหวังว่าจะได้รับความเมตตาจากพวกเราอีก!”

            หลินชิงอี้ยอมสละได้แม้กระทั่งบ้านหลังนั้น แต่เรื่องศักดิ์ศรีเขาไม่สามารถยอมสละให้ใครได้ทั้งสิ้น!

            เขาเดินผลักประตูออกไปด้วยความเดือดดาลสุดขีด ดวงตาคู่นั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอัดแน่นไปด้วยความอาฆาตแค้น!

           

            ……..

            หลินจิงซูหอบอาหารแมวที่เตรียมไว้วิ่งตรงไปยังบ้านของศาสตราจารย์หวัง

            เดิมที เหตุผลหนึ่งที่เธอมาที่นี่ก็เพราะต้องการพบจู้หยาน แต่กลับไม่คาดคิดว่า ทั้งศาสตราจารย์หวังและย่าหวังต่างบอกกับเธอว่า จู้หยานได้พาเจ้าสาหร่ายกลับไปเมืองหลวงด้วยกันแล้ว

            ระยะนี้เธอยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาได้ขยับตัวด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการไปพบจู้หยานเล่า? วินาทีที่ได้ยินข่าวเรื่องจู้หยานเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว กลับเป็นหลินจิงซูที่รู้สึกใจโหวงและรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

            แต่โชคยังดีที่สองปู่ย่าหวังได้พูดปลอบใจเธอว่า หลังจากที่หลานชายกลับไปเมืองหลวงได้สักพัก เขาก็จะย้ายกลับไปอาศัยอยู่ในตัวเมืองผิงเฉิง ไม่แน่ว่าบางที เมื่อถึงเวลานั้น หลินจิงซูอาจได้พบพานกับเขาที่นั่นอีกครั้งก็ได้

            สำหรับเรื่องหัวใจตอนนี้…หลินจิงซูไม่สามารถอธิบายได้จริงๆว่า เธอรู้สึกอย่างไรกับจู้หยานกันแน่?

            หลังจากเกิดใหม่ในครั้งนี้ กระทั่งความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเพื่อนเก่าที่อยู่ในวัยและชั้นเรียนเดียวกันนั้น เรียกได้ว่าแทบไม่ได้สนิทสนมกันเหมือนเดิมแล้ว เพราะสุดท้ายไม่ว่าอย่างไร ภายในร่างของสาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซู ก็คือคุณป้าในวัยสี่สิบปี เธอไม่ใช่เด็กวัยรุ่นอย่างที่เห็นภายนอก และไม่สามารถเสแสร้งหลอกตัวเองว่ายังเป็นแค่เด็กสาวจริงๆได้ ในทางกลับกัน หากถามว่าใครคือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอในปัจจุบัน หลินจิงซูคงตอบได้อย่างไม่ลังเลเช่นกันว่า เป็นจางหลานกับป้าผางที่อยู่ในช่วงอายุใกล้เคียงกัน เพราะในหลายเรื่องต่างคนต่างเข้าใจกันได้ง่าย และรู้สึกต่อติดกันได้ดีกว่า

แต่จู้หยานเป็นเพียงคนเดียวในบรรดาเด็กหนุ่มสาววัยเดียวกันทั้งหมด ที่สามารถพูดคุยกับหลินจิงซูได้รู้เรื่องที่สุดแล้ว ทุกครั้งที่มีโอกาสได้เปิดใจปรึกษาเรื่องอะไรสักอย่างกับเขา เธอมักจะรู้สึกราวกับว่า ตนเองกำลังพูดคุยกับใครสักคนที่เคยประสบพบเจออะไรมาเหมือนๆกัน เพราะเหตุนี้เอง ในสายตาของเธอจึงนับว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนรักที่สุดก็ว่าได้

เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าจากปากศาสตราจารย์หวังและย่าหวังแล้ว ใจหนึ่ง หลินจิงซูก็แอบสงสัยว่า จู้หยานจะยอมกลับมาอยู่ที่ตัวเมืองผิงเฉิงจริงๆน่ะเหรอ? ท่ามกลางภวังค์ความลังเล ท้ายที่สุด เธอก็เลือกที่จะกลืนคำถามนี้ลงคอไป และไม่พูดอะไรต่ออีกเลย

ว่ากันตามตรง คุณชายจากตระกูลร่ำรวยอย่างจู้หยาน ยังมีเหตุผลอะไรที่จะต้องย้ายกลับมาอยู่บ้านนอกคอกนาอย่างผิงเฉิงอีก? คนที่แตกต่างกันราวกับอยู่คนละโลกอย่างจู้หยาน เขาพบเห็นอะไรในเมืองชนบทแบบนี้เหรอ?