ตอนที่ 119 หลินชิงอี้ขอคืนดี

60 2-2

ตอนที่ 119 หลินชิงอี้ขอคืนดี

เห็นก้นบุหรี่จำนวนหนึ่งถูกโยนกองสุมอยู่กับพื้นใกล้ฝ่าเท้าของเขา ก็สามารถคาดเดาได้ไม่ยาก ดูท่าคนๆนี้คงจะยืนรออยู่ตรงนี้มานานพักใหญ่แล้ว

หลินชิงอี้จ้องมองสองแม่ลูกสลับกันไปมา ดวงตาของเขาถึงกับต้องเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจอย่างมาก ต่อการเปลี่ยนแปลงของพวกเธอทั้งสองคน ถึงขั้นเกือบจะจำหน้าตากันไม่ได้

“อาเหม่ย? จิงซู?”

ติงเสวี่ยเหม่ยเผยรังสีเย็นยะเยือก เอ่ยถามเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเกลียดชัง

“มาที่นี่ทำไม?”

“ผม…” หลินชิงอี้กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ทว่าติงเสวี่ยเหม่ยกลับหยุดไว้ก่อน

“ช่างมันเถอะ ลืมไปว่าคนอย่างคุณคงจะไม่มีคำพูดอะไรดีๆหลุดออกมาจากปาก”

“ซูซู ลูกเข้าบ้านไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

ติงเสวี่ยเหม่ยกลัวว่าตนใกล้จะได้เปิดศึกใหญ่ทะเลาะวิวาทกับหลินชิงอี้ต่อหน้าบุตรสาวในอีกไม่ช้าแน่ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้ขอให้หลินจิงซูออกไปจากที่นี่ก่อน

อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็ยังได้ชื่อว่าเป็นพ่อ ต่อให้จะหย่าร้างจบชีวิตคู่ไม่สวยอย่างไร การใช้ความรุนแรงต่อหน้าเด็กก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควร

หลินจิงซูเข้าใจดีถึงความกังวลใจของติงเสวี่ยเหม่ย เธอจึงได้เอ่ยขอตัวตามน้ำไป

“จำได้ว่าเมื่อวานเพิ่งจะทำอาหารแมวให้เจ้าสาหร่ายเสร็จ หนูขอตัวเอาไปส่งก่อนนะคะ”

            คำพูดประโยคนี้ช่วยปรับแก้บรรยากาศอันน่าอึดอัดใจระหว่างติงเสวี่ยเหม่ยและหลินชิงอี้ ให้เบาบางลงไปได้ประมาณหนึ่ง

            หลังจากที่หลินจิงซูออกไปแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยินยอมให้หลินชิงอี้เข้ามาภายในบ้าน

            ทันทีที่เข้ามา หลินชิงอี้ก็เหลือบไปเห็นตู้เย็นราคาแพงตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น แทบวินาทีนั้นเอง สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

            ในวันนั้น เขามั่นใจเสียยิ่งกว่าอะไรดีว่า หลังจากที่เขากับติงเสวี่ยเหม่ยแยกทางกันไปแล้ว เธอกับลูกสาวจะต้องมีชีวิตความเป็นอยู่ที่แสนลำบากยากเย็น เพราะขาดเสาหลักของครอบครัวอย่างเขาไปทั้งคน

            หลินชิงอี้เฝ้ารอ และยังคงเฝ้ารอว่าสักวัน สองแม่ลูกจะต้องคลานกลับมาง้อขอคืนดีกับเขาเยี่ยงสุนัขอดอยาก!

            แต่ทว่าความจริงกลับเป็นคนละเรื่อง! ภรรยาและลูกสาวของเขากลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่บนความมั่งคั่งร่ำรวย และกำลังมองลงมาที่เขาซึ่งอยู่ต่ำชั้นกว่าด้วยความดูถูกเหยียดหยาม! ชีวิตของพวกเธอมีแต่จะเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน!

            ในอดีต เขาเคยคิดว่าอู๋ซิ่วเหลียนมีดีกว่าติงเสวี่ยเหม่ยในทุกๆด้าน ทั้งสวยกว่า เอาใจเก่งกว่า และใจกว้างมีน้ำใจมากกว่าเธอ แต่ในทันทีที่ได้เห็นติงเสวี่ยเหม่ยเวลานี้ หลินชิงอี้ก็คิดได้ว่า อู๋ซิ่วเหลียนไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวเล็บเท้าของภรรยาเขาด้วยซ้ำไป!

            เขาเคยโง่งมตามืดบอดในอดีต คิดแต่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยไม่มีทางดีได้เท่าอู๋ซิ่วเหลียน

            นี่เขาคิดอะไรแบบนั้นได้ยังไง?

            ปัจจุบัน บังเกิดคลื่นมวลอารมณ์ที่แสนซับซ้อนขึ้นที่กลางอกของหลินชิงอี้

            ทั้งความเสียดาย ความริษยา และความขมขื่นเกินพรรณนา…หลายหลากสารพัดอารมณ์เจือผสมปะปนกันอยู่เต็มไปหมด

            “คุณกับจิงซู…สบายดีรึเปล่า?”

            หลินชิงอี้เอ่ยถาม

                  “มีอะไรจะพูดก็รีบๆพูดมาเถอะ”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยขี้เกียจจะฟัง จึงส่งเสียงบ่นอย่างไม่ทนว่า

                  “เห็นคนอื่นเขาว่างนักรึไง?”

                  เป็นครั้งแรกที่หลินชิงอี้ถูกติงเสวี่ยเหม่ยเหวี่ยงใส่ด้วยความรำคาญ เขาถึงกับสำลักจนพูดไม่ออก ภายหลังไม่นาน เขาก็ตะคอกเสียงดังใส่ด้วยความหงุดหงิด

                  “อาเหม่ย จำเป็นต้องพูดจาประชดประชันใส่กันแบบนี้เชียวเหรอ? นี่เรายังรักกันอยู่รึเปล่า?”

                  “เหอะ ที่พูดออกมาไม่รู้สึกกระดากปากบ้างเลยรึไง? มีอะไรจะพูดก็รีบๆพูดมา”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยืนกอดอกเชิดคางสูง ปฏิบัติต่ออีกฝ่ายประหนึ่งว่ากำลังสนทนาอยู่กับคนรับใช้

                  “แม่ไม่สบายหนัก ผมอยากให้คุณกลับไปดูแม่หน่อย”

                  หลินชิงอี้ยอมพูดออกมาตามตรง

                  ติงเสวี่ยเหม่ยปฏิเสธทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

                  “ใครแม่ฉัน? ฉันกับยายแก่นั่นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ไม่สบายก็พาไปโรงพยาบาลสิ เห็นฉันเป็นหมอรึไง?”

                  “นี่เธอ…กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาเชียวเหรอ? พวกเราแต่งงานใช้ชีวิตร่วมกันมากว่าสิบปี ทำไมถึงต้องใจร้ายใส่กันขนาดนี้ด้วย?”

                  “พนันได้เลยว่ายายแก่นั่นคงไม่อยากเจอฉันหรอก ขืนเจอหน้าฉันเข้า อาการคงต้องทรุดหนักกว่าเดิมแน่”

                  “ฉันเข้าใจแล้ว งั้นไม่ต้องไปเยี่ยมก็ได้ แต่ช่วยคืนโฉนดที่ดินบ้านหลังนั้นคืนให้แม่ได้มั้ย?  ที่แม่ป่วยหนักก็เพราะเรื่องนี้ แม่กินไม่ได้นอนไม่หลับมาสองสามวันแล้ว”

                  ทันทีที่ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์แท้จริงของหลินชิงอี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดที่จะระเบิดเสียงหัวเราะเย็นชาเย้ยหยันออกมาไม่ได้จริงๆ ย่าอู๋เป็นคนจำพวกให้ความสำคัญกับเรื่องกินเป็นที่สุด เชื่อเถอะว่า จวบจนลมหายใจสุดท้าย คนแบบนั้นก็ยังไม่หยุดกิน!

                  “ที่แท้ก็มาเพราะเรื่องบ้านนี่เอง ฉันได้ยืนยันไปชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วว่า ยังไงพวกเราก็จะไม่คืนบ้านหลังนั้นให้ หมดธุระแล้วรึยัง? ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็เชิญไสหัวกลับไปได้”

                  หลินชิงอี้คาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่า ติงเสวี่ยเหม่ยจะมีเนื้อแท้เป็นงูพิษจิตใจอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ เขาถึงกับนิ่งอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติตอบสนองกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

                  “อาเหม่ย แม่ของผมก็เคยเป็นแม่สามีที่คอยเฝ้าดูแลคุณมานับสิบปีนะ คืนบ้านหลังนั้นให้พวกเราเถอะ ถ้างั้นก็…เอาอย่างนี้ดีมั้ย? ผมจะยอมแต่งงานกับคุณอีกครั้ง ส่วนเรื่องบ้านนั่นก็ลืมๆมันไปซะ? เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเราก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”

                  หลินชิงอี้มั่นใจเต็มร้อยว่า ขอเพียงเขาใช้วิธีการออดอ้อนตามที่ตนเองถนัด ติงเสวี่ยเหม่ยจะต้องกลับมาเป็นภรรยาที่น่ารักคนเดิมอย่างแน่นอน!

                  อย่าคิดว่าเขาไม่รู้! ลึกๆในใจแล้วติงเสวี่ยเหม่ยก็ยังคงรักเขาอยู่เช่นเดิม! หากยื่นข้อเสนอเรื่องแต่งงานใหม่อีกครั้งไป เธอจะต้องตอบตกลงในทันทีแน่!

                  แต่ทว่าน่าเสียดายที่หลินชิงอี้ต้องผิดหวัง ติงเสวี่ยเหม่ยที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เธอคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป

                  “ในที่สุดชีวิตของฉันก็หลุดพ้นจากขุมนรกตระกูลหลินมาได้แล้ว คิดว่าฉันจะโง่ยอมกระโดดลงไปตายอีกรอบรึไง? หลินชิงอี้ ขอถามจริงๆเถอะนะ ที่กล้าพูดออกมาขนาดนี้ คุณไปเอาความมั่นใจผิดๆพวกนี้มาจากไหนกัน? คุณนี่มันน่าสมเพชสิ้นดี!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มเยาะและพูดต่อว่า

                  “หลินชิงอี้ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราหย่าร้างกัน คุณกับฉันก็ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีกแล้ว รวมถึงเรื่องบ้านก็อย่าได้ฝันไปเลย เอิ่ม…แต่ก็ยังพอมีหนทางอยู่นะ ถ้าคุณยอมชดใช้ค่าเสียหายที่อู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋ได้เคยทำไว้กับฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา บางทีฉันอาจจะลองเก็บไปคิดดูก็ได้”

                  “แล้วต้องการเท่าไหร่?”

                  “20,000หยวน!”

                  ได้ยินตัวเลขนี้เข้าไป หลินชิงอี้ถึงกับตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด

                  “นี่เธอกำลังข่มขู่ฉันงั้นเหรอ! กล้าดียังไงถึงได้ขูดรีดกันตั้ง20,000หยวนแบบนี้!”