ตอนที่ 136 ถึงเวลาต้องไป

69 1-2

            ตอนที่ 136 ถึงเวลาต้องไป

            หลินจิงซูสามารถคาดเดาได้แทบจะในทันที ว่าติงเสวี่ยเหม่ยต้องการนำเงินก้อนทั้งหมดที่มีไปจ่ายหนี้แทนสองคนนั้น แต่แน่นอนว่าเธอไม่เห็นด้วย

            “แม่คะ นั่นเป็นเงินที่เราเตรียมไว้สำหรับเปิดร้านใหม่นะคะ ถ้าเอาไปจ่ายหนี้จนหมดตอนนี้ แล้วเราจะทำยังไงกับแผนธุรกิจในอนาคตล่ะคะ?”

            หลินจิงซูยิงคำถามสวนกลับไปแทน

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้ดีว่า หลินจิงซูคลั่งไคล้และใฝ่ฝันกับเรื่องการเปิดร้านเพียงใด เพราะเดือนที่ผ่านมา แม้จะต้องไปโรงเรียนทุกวัน หลินจิงซูยังยอมอดหลับอดนอนเพื่อมาช่วยเธอขายชานมไข่มุก และคิดหาโปรโมชั่นใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา เธอทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจเพื่อสิ่งนี้

            วินาทีนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยตกสู่สภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกโดยสมบูรณ์ จะเลือกทางใดก็ล้วนแล้วแต่ตัดสินใจยากยิ่ง!

            หัวอกคนเป็นลูก ติงเสวี่ยเหม่ยไม่อาจทนเห็นพ่อตัวเองต้องไร้บ้านอยู่ แต่ในทางกลับกัน สำหรับหัวอกคนเป็นแม่ เธอก็ไม่สามารถทำลายความฝันของลูกสาวตนเองได้เช่นกัน

            “แม่ยังเปิดรถเข็นขายชานมไข่มุกได้ต่อ อดใจรอไปอีกสักสองสามเดือนได้มั้ย? แล้วค่อยหาเงินก้อนใหม่ไปเปิดร้าน?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกว่า สำหรับเรื่องการเปิดร้านใหม่นั้น หากเลื่อนกำหนดจากเดิมไปอีกสักสองสามเดือน ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

            ทว่าหลินจิงซูกลับไม่คิดอย่างนั้น

            “แม่คะ ตอนนี้ป้าจางกำลังตัดสินใจเรื่องลงทุนกับเราอยู่ ถ้าจู่ๆเราล้มแผนการในตอนนี้ แล้วมีคนอื่นที่คิดเหมือนกับเราและทำตัดหน้าไปล่ะคะ? ความเสียหายที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่แค่หุ้นส่วนของเราที่เสียไป แต่ยังรวมไปถึงโอกาสทางธุกิจอีกด้วย! อีกอย่าง การที่จู่ๆไปยกเลิกข้อเสนอกับคนอื่นกะทันหันแบบนี้ แล้วถ้ามีครั้งหน้า ใครที่ไหนยังจะเชื่อใจเราอีกคะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยไม่รู้มาก่อนเลยว่า เพียงแค่เลื่อนกำหนดเปิดร้านไปไม่กี่เดือน ผลลัพธ์ที่ตามมาจะร้ายแรงได้ขนาดนี้ ภายในใจของเธอเวลานี้ยิ่งรู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ต้องตัดพ้อออกมาด้วยความเศร้าโศกอย่างกลั้นไม่ได้

            “แล้วแม่ควรทำยังไงดีล่ะ! ธุรกิจของลูก แม่ก็ไม่อยากดับฝัน ส่วนจะทนดูพ่อต้องกลายเป็นคนไร้บ้านก็ทำไม่ได้! ซูซู แม่ควรจะทำยังไงดี! บอกแม่หน่อยเถอะ!!”

            อันที่จริงเวลานี้ หลินจิงซูก็รู้สึกเข้าตาจนไม่ต่างกัน เพราะบ้านหลังนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่บ้านของคุณตาเธอที่ใช้อยู่อาศัยหลังเกษียณอายุเท่านั้น แต่ในอนาคต มันจะกลายเป็นมรดกตกทอดไปสู่ลุงติงจู้ฮั่วกับแม่ของเธอด้วยเช่นกัน

            ท้ายที่สุด หลินจิงซูจำต้องพูดออกมาตามตรง สีหน้าและน้ำเสียงแสดงถึงความปลงตก

            “แม่คะ สุดท้ายนี่เป็นปัญหาที่ลุงกับป้าก่อขึ้นเองทั้งนั้น พวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย”

            “แต่…”

            ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องหน้าหลินจิงซูครู่ใหญ่ ในฐานะคนเป็นแม่ เธอย่อมรู้จักลูกสาวตัวเองดี อะไรที่ลูกสาวของเธอเชื่อมั่นและตัดสินใจไปแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเหล่านั้นได้

            นิสัยความดื้อรั้นแบบนี้ได้มาจากผู้เฒ่าติงเต็มๆ

            เธอเอ่ยถามอีกครั้งอย่างอับจนหนทางว่า

            “ซูซู ลูกพอคิดอะไรออกบ้างมั้ย? มีแผนการอะไรมั้ย?”

            เอ่ยถามกันตอนนี้ หลินจิงซูได้แต่ส่ายหน้าเพราะปราศจากความคิดใดๆเช่นกัน เธอรู้เพียงแค่ว่า เมื่อชาติที่แล้ว ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆเกิดขึ้นกับทางฝั่งของผู้เฒ่าติงเลย ตรงกันข้ามกับในชีวิตตอนนี้ ที่นับเป็นปัญหาครั้งใหญ่มาก

            กระทั่งมาตรการรับมือยังไม่มีอยู่ในหัวของเธอเลยด้วยซ้ำไป

            จะให้บอกกับติงเสวี่ยเหม่ยไปตามตรงว่า ‘ชาติที่แล้วก่อนหนูมาเกิดใหม่ เหตุการณ์ไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่’ ก็ไม่ได้ หลินจิงซูทำได้เพียงแค่พูดปลอบประโลมออกไปเท่านั้น

            “แม่ไม่ต้องกังวลใจไปนะคะ เดี๋ยวปัญหาก็จะคลี่คลายไปเองล่ะ อาจจะเป็นเรื่องของเวลา ตอนนี้หนูเองก็พูดอะไรมากไม่ได้เหมือนกัน คงทำได้แค่อดทนเท่านั้น”

            ติงเสวี่ยเหม่ยพยายามคิดวิเคราะห์ตาม ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า มันก็ควรต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ

            รอจนกว่าหลินจิงซูจะคิดแผนการดีๆได้ นอกเหนือจากนี้ก็คงทำได้แค่รอ

            เพราะทุกครั้งที่เธอคิดอะไรออกและมั่นใจอกมั่นใจในสิ่งนั้น ผลลัพธ์ที่ตามมามักจะดีเสมอ

            ตัวอย่างก็เช่น แผนการเปิดร้านในตัวเมือง หลินจิงซูมีความตั้งใจเช่นนั้นตั้งแต่แรก ทว่าเธอกลับเก็บงำเอาไว้ในใจไม่ยอมบอกใคร จนกระทั่งสะสมเงินทุนได้ครบจำนวนตามต้องการ

            หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ไม่แน่ว่าในเวลานี้ บางทีหลินจิงซูอาจจะมีแผนการตระเตรียมไว้ในใจแล้ว เหลือเพียงแค่รอเวลาเปิดเผยมันออกมา! ติงเสวี่ยเหม่ยแอบคิดกับตัวเองในใจ

            ส่วนทางด้านหลินจิงซูนั้น เนื่องจากเธอจำความได้ว่า ไม่เคยมีเหตุการณ์ร้ายแรงเพียงนี้เกิดขึ้นกับฝั่งตระกูลติงเลยในชีวิตก่อนหน้า ดังนั้นแล้ว ในช่วงชีวิตตอนนี้ก็ไม่ควรต้องมีปัญหาใดๆเช่นกันไม่ใช่หรือ? สิ่งที่เธอกังวลจริงๆกลับเป็นเรื่องการเปิดร้านในตัวเมืองเสียมากกว่า

            หลังจากพักอาศัยอยู่ที่บ้านของผู้เฒ่าติงได้ราวสองสามวัน ในที่สุดหลินจิงซูก็ตัดสินใจพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า

            “แม่คะ เรากลับไปคุยเรื่องร่วมหุ้นเปิดร้านกับป้าจางกันดีกว่าค่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับตะลึงงันทันทีที่ได้ยิน ครู่หนึ่งจึงค่อยได้สติและตอบกลับไปว่า

            “ซูซู นี่ลูกกำลังบอกให้เรากลับกันงั้นเหรอ? แต่โฉนดบ้านของคุณตายังไม่ได้คืนเลยนะ! ขืนกลับไปทั้งแบบนี้มีหวังสองคนนั่นได้ก่อปัญหาเพิ่มอีกแน่!”

            แต่ในทางตรงข้าม หลินจิงซูกลับไม่คิดว่า เวลานี้ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงจะสามารถก่อปัญหาอะไรเพิ่มได้อีก อย่างน้อยก็คงต้องอีกพักใหญ่ๆทีเดียว

            “ซูซู แม่จะทิ้งให้คุณตาอยู่ท่ามกลางปัญหาคนเดียวไม่ได้! ถ้าอย่างนั้น ทำไมลูกถึงไม่ล่วงหน้ากลับไปเจรจากับคุณจางหลานคนเดียวก่อนล่ะ?”

            ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง ติงเสวี่ยเหม่ยก็ไม่สามารถทำใจปล่อยให้พ่อที่แก่เฒ่าของเธอ ต้องเผชิญหน้ากับวิกฤติครั้งนี้เพียงลำพังได้จริงๆ!