ตอนที่ 135 ขอยืมเงิน

68 2-2

                  ตอนที่ 135 ขอยืมเงิน

                  “พ่อค่ะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาโมโหใส่กันนะคะ ต้องหาหนทางแก้ไขปัญหาเรื่องบ้านก่อน!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยรู้ดีว่า หากบ้านหลังนี้ของผู้เฒ่าติงหลุดมือไปเมื่อไหร่ ตระกูลติงก็เท่ากับบ้านแตกสาแหรกขาด ประเด็นสำคัญก็คือ เธอเพิ่งจะย้ายออกจากบ้านสามีมาหยกๆ เธอจะไม่มีวันยอมสูญเสียบ้านของพ่อไปอีกแน่

                  สำหรับติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงนั้น ในสายตาของติงเสวี่ยเหม่ยไม่มีคำว่าสงสารหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่เหมือนกับผู้เฒ่าติงและติงจู้ฮั่วที่เธอยังค่อนข้างเป็นห่วงเป็นใย

                  เพราะทั้งสองคนนี้ นับเป็นญาติสนิทเพียงไม่กี่คนของเธอที่เหลืออยู่ในชีวิตแล้ว

                  ผู้เฒ่าติงปรายหางตารังเกียจสาดใส่สองผัวเมียที่กำลังคุกเข่ากอดแข้งขาของเขาไว้แน่น กระแทกเสียงเย็นพ่นออกไปว่า

                  “จะให้แก้ปัญหายังไงได้? เงินตั้ง30,000หยวน! มันมากกว่าเงินออมทั้งชีวิตของคนๆนึงอีก!”

                  ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงไม่ต่างอะไรจากสุนัขที่ถูกตัดหางปล่อยวัด ทั้งคู่ล้วนตื่นตระหนกเสียขวัญสุดขีด เสี้ยวอึดใจเดียวกันนั้น แทบจะเปลี่ยนไปกระโดดกอดขาติงเสวี่ยเหม่ยแทน และพากันร้องห่มร้องไห้ประสานเสียงกันอย่างสิ้นหวังว่า

                  “น้องรอง! น้องรองต้องช่วยพี่นะ! ช่วยเกลี้ยกล่อมให้พ่อไปคุยกับทวดหม่าให้ที! ถ้าเอาที่ดินหลังภูเขาไปขายได้ พวกเราก็จะรอดตายทันที! เรา…เราสองคนต่างก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกัน มีพ่อมีแม่คนเดียวกัน เธอคงไม่อยากเห็นพี่ต้องตายจริงๆใช่มั้ย?! โฮ…ได้โปรดเถอะนะน้องรอง!”

                  หม่าฟู่เฟิงเองก็โขกศีรษะกระแทกพื้นให้กับติงเสวี่ยเหม่ยเช่นกัน

                  “น้องรอง เธอเองไม่ใช่ว่าได้เงินจากการทำธุรกิจมาตั้งมากมายหรอกเหรอ? ช่วยจ่ายหนี้แทนพวกเราจะก่อนได้มั้ย? แล้วพวกเราจะรีบหาเงินมาคืนให้แน่นอน!”

                  จังหวะนี้หลินจิงซูได้แต่ยิ้มเยาะ และพูดแทรกขึ้นทันทีว่า

                  “ลุงคะ ถ้าหนูจำไม่ผิด ลุงกับคุณป้าไม่เชื่อเรื่องที่หนูกับคุณแม่ทำเงินได้จากธุรกิจไม่ใช่เหรอคะ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เชื่อขึ้นมาซะงั้นล่ะคะ?”

                  สถานการณ์มืดแปดด้านแบบนี้ หม่าฟู่เฟิงไม่คิดที่จะปิดบังเจตนาชั่วใดๆอีกต่อไป และยอมเปิดเผยความจริงจากปากตนเองว่า

                  “มันไม่ใช่แบบนั้น! ความจริงพวกเราสองคนก็แค่อยากมาดูว่า เธอกับแม่ซื้อของอะไรมาฝากพ่อบ้าง ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่เชื่อไปอย่างนั้นล่ะ จะได้หาข้ออ้างเปิดตู้ดูว่ามีอะไร เผื่อว่า…เผื่อว่ายังมีอะไรที่พอจะขายได้…”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกระตุกข้อมือหลินจิงซูเบาๆหยุดเธอเอาไว้ แล้วพูดออกไปแทนว่า

                  “เอาล่ะ ซูซูพอได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งเถียงกัน ช่วยกันคิดก่อนว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องบ้านนี่ยังไง? นับวันคุณตาของลูกก็มีแต่จะแก่ขึ้น ถ้าไม่มีแม้แต่บ้านให้อยู่แบบนี้ กระทั่งแม่เองก็ยังไม่กล้าคิด…”

                  หลินจิงซูยักไหล่ตอบอย่างช่วยไม่ได้

                  “ก็อย่างที่ลุงพูดนั่นล่ะค่ะ ไม่มีหนทางอื่นอีกแล้วนอกจากต้องขายที่ดินกับตัดต้นไม้หลังภูเขาไปขาย”

                  30,000หยวนสำหรับพวกเธอสองแม่ลูกในตอนนี้ก็แค่ตัวเลขเท่านั้น

                  แม้ว่าเธอกับติงเสวี่ยเหม่ยจะมีเงินเก็บร่วมกันกว่า20,000หยวนแล้ว และชีวิตของพวกเธอต่างก็คุ้นชินกับการทำเงินได้มาก แต่เพราะยังต้องลงทุนลงแรงกับธุรกิจ จึงไม่คิดที่จะแตะต้องเงินก้อนนั้นอยู่แล้ว

                  ผู้เฒ่าติงส่ายหน้าไปมาด้วยความหนักใจ

                  “ไม่มีทางเป็นไปได้เลย ถ้าให้ฉันเดา ระบบภายในของตระกูลหม่ากับตระกูลติงของเราน่าจะค่อนข้างคล้ายกัน แม้ชื่อเจ้าของที่ดินหลังเขาจะถูกแบ่งสรรตามการลงนาม แต่ก็ไม่สามารถนำไปขายโดยไม่แจ้งให้คนที่เหลือทราบ ส่วนเงินจากการตัดต้นไม้ไปขายนั้น ส่วนใหญ่แล้วก็น่าจะเข้ากระเป๋าหัวหน้าตระกูลทั้งหมด แค่เงินส่วนนั้นยังแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะขอมา เพราะฉะนั้นก็ลืมเรื่องขายที่ดินไปได้เลย”

                  เมื่อทุกคนได้ยินแบบนั้น สีหน้าของแต่ละคนก็หม่นลงทันที

                  เมื่อถึงฤดูกาลที่ต้นไม้เติบใหญ่เต็มที่ ทุกคนต่างก็ต้องการตัดไม้เพื่อนำไปขายกันทั้งนั้น ไม่ใช่มีแค่พวกเขาที่คาดหวังอยู่ฝ่ายเดียว

                  หลินจิงซูพยักหน้าอย่างเข้าใจ

                  “ในเมื่อแผนการขายที่ดินกับตัดไม้เป็นไปไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็คงเหลือแค่หนทางสุดท้าย”

                  “หนทางสุดท้าย?”

                  ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงจ้องมองสาวน้อยตาเขม็ง แววตาของทั้งคู่เปี่ยมประกายไปด้วยความคาดหวัง

                  “ตัดมือทิ้งค่ะ ในเมื่อเจ้าหนี้อยากจะตัดมือของลุงกับป้าทิ้ง ก็ให้พวกเขาทำไป ทั้งสองคนต่างก็มีมือกันคนละคู่ ก็ตีซะว่าคู่ละ15,000หยวน พูดตามตรง หนูว่าก็ค่อนข้างสมน้ำสมเนื้อทีเดียว”

                  หลังจากฟังหลินจิงซูร่ายบรรยายจนจบ ติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงก็ยิ่งหน้าถอดสีเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม

                  และเป็นติงเสวี่ยหยานที่ร้องตะโกนสาปแช่งเสียงดังลั่นอย่างเหลืออด

                  “นังเด็กเวร! นังคนตาขาวไร้มโนธรรม! ฉันมีศักดิ์เป็นป้าของแกนะ! แกทนเห็นป้าตัวเองถูกตัดมือทิ้งต่อหน้าต่อตาได้รึไง…”

                  “เพียะ!!”

                  ผู้เฒ่าติงทนฟังต่อไปไม่ไหว ง้างฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของติงเสวี่ยหยานซ้ำสองอย่างแรง รอยนิ้วทั้งห้าที่เคยฝากประทับไว้ก่อนหน้า ปรากฏซ้อนทับกับครั้งที่สองได้อย่างสมบูรณ์ไร้ที่ติ

                  “จิงซูพูดถูกต้องแล้ว! วิธีที่ดีที่สุดสำหรับพวกแกตอนนี้ก็คือ ปล่อยให้พวกเจ้าหนี้มันตัดมือพวกแกทิ้งไปซะ! เพราะไม่ว่ายังไง พวกแกสองคนก็ขี้เกียจสันหลังยาวไม่คิดจะทำงานทำการอะไรอยู่แล้ว มือด้วนไปก็ไม่เห็นจะต้องเสียดายอะไร! และที่สำคัญจะได้ไม่ต้องไปเดือดร้อนคนอื่นด้วย!”

ผู้เฒ่าติงตวาดด่าคนทั้งคู่อย่างไม่ไว้หน้าอีกเลย

สองสามีภรรยาถูกดุยกใหญ่จนไม่กล้าแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้นสู้หน้าแล้วด้วยซ้ำ

และก็เป็นติงเสวี่ยหยานที่เอ่ยบอกผู้เฒ่าติงอย่างกล้าๆกลัวๆว่า

“พ่อคะ ต่อให้ตัดมือหนูกับหม่าฟู่ไปตอนนี้ เรา…เราก็ไม่สามารถไถ่ถอนบ้านคืนได้อยู่ดี มือของพวกหนูมีค่าแค่ 5,000หยวน ยังเหลือหนี้อีกตั้ง25,000หยวน!”

“แก!! สัตว์นรกมาเกิดแท้ๆ!!”

ผู้เฒ่าติงระเบิดความโกรธถึงขีดสุดจนหัวใจเกือบวาย ริมฝีปากของเขาสั่นกระพือเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ยกมือขึ้นปิดกุมหน้าอก และพูดไม่ออกอยู่นานสองนาน

ติงเสวี่ยเหม่ยชำเลืองมองไปทางหลินจิงซูอยู่เป็นระยะๆ เธอลังเลเกินกว่าจะเอ่ยบางสิ่งบางอย่างออกมา

แต่ในที่สุด เธอก็แอบจูงมือลูกสาวเข้าไปหลบที่มุมหนึ่งของบ้าน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยความละอายใจว่า

“ซูซู แม่ขอเอาเงินที่จะใช้สำหรับเปิดร้านมาช่วยไถ่ถอนบ้านคุณตามาก่อนจะได้มั้ย?”