ตอนที่ 162 ถ้าเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ชีวิตคู่’ ผมก็ไม่จำเป็นต้องมี

82 1-2

            ตอนที่ 162 ถ้าเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ชีวิตคู่’ ผมก็ไม่จำเป็นต้องมี

            หลินจิงซูดวงตาเบิกกว้าง ยืนมองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “จู้หยาน นายมาที่นี่ได้ยังไง?”

            หลินจิงซูร้องถามด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

            จู้หยานเลือกจะไม่ตอบคำถาม แต่ทว่ายิงคำถามกลับไปแทน

            “หลินจิงซู คุณเคยบอกผมว่า เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันใช่มั้ย?”

            “ก็ใช่น่ะสิ” เธอพยักหน้า

            “เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”

            “ถ้าอย่างนั้นก็เลิกโกรธผมเถอะนะ อย่าไปสนใจคำพูดของญาติผมเลย ก็แค่ลมปากหาสาระอะไรไม่ได้”

            หางตาของจู้หยานตกลงคล้ายลูกสุนัขที่รู้ตัวว่าทำผิด รีบเอ่ยขอโทษเสียงอ่อนว่า

            “ผมขอโทษ เป็นเพราะผมแท้ๆ เลยทำให้คุณต้องเสียใจเป็นทุกข์…”

            “ห๊ะ? นี่นายพูดเรื่องอะไร?”

            หลินจิงซูขมวดคิ้วครุ่นพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็คิดออกว่าจู้หยานกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

            น่าจะต้องเป็นเรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องของจู้หยานรับโทรศัพท์แทนในวันนั้น

            พูดกันตามตรง หากจู้หยานไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา ตัวเธอเองก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

            แม้ตอนนั้นเธอจะรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นักกับทัศนคติและคำพูดคำจาของอีกฝ่าย แต่เมื่อลองมาย้อนคิดตามให้ดีๆ มันก็จริงอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนั้นพูด ปล่อยให้ทายาทครอบครัวเศรษฐีมาใช้ชีวิตเพียงลำพังในชนบทเช่นนี้ เป็นใครก็ต้องรู้สึกห่วงใยทั้งนั้น!

            แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีบางเรื่องที่อีกฝ่ายเข้าใจผิดอยู่เช่นกัน การที่หลินจิงซูเข้าหาและเป็นฝ่ายติดต่อจู้หยานไปนั้น ไม่ใช่เพราะฐานะหรือเงินทองของเขา แต่เพราะชื่นชอบในทัศนคติและแนวคิดในการมองโลกใบนี้ของเขาต่างหาก

            เธอแค่อยากเป็นเพื่อนกับเขาเท่านั้นจริงๆ  

            “นายมาที่นี่เพราะเรื่องแค่นี้นี่นะ? ถึงขนาดต้องตามมาที่หมู่บ้านติงเจี่ยเชียวเหรอ?”

            หลินจิงซูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเธอแอบคิดกับตัวเองอยู่เสมอว่า จู้หยานมักปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชาและไม่ค่อยจะแยแสสนใจเธอเท่าไหร่นัก จนกระทั่งวันหนึ่งที่เธอและเขาเข้ากันได้ดีมากขึ้น เธอจึงได้ค้นพบว่า อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับคำว่ามิตรภาพและความยุติธรรมมากกว่าใครๆ

            เธอยิ้มพร้อมกับพูดต่อว่า

            “คำพูดพวกนั้นของญาตินายน่ะ มันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อมิตรภาพระหว่างเราเลยนะ ตอนแรกฉันก็ยอมรับนะว่ารู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ แต่หลังจากลองมาคิดๆดู เธอก็แค่เป็นห่วงนายเท่านั้นล่ะ คงเป็นเพราะเธอเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเราผิดไปหน่อย ก็เลยทำให้เธอเลือกใช้คำพูดรุนแรงแบบนั้นออกมา”

            จู้หยานเลิกคิ้วพร้อมกับร้องถามด้วยความสงสัย

            “เข้าใจผิด? เข้าใจผิดเรื่องอะไร?”

            “เธอคงคิดว่าเราสองคน…”

            พูดมาถึงตรงนี้ หลินจิงซูก็รู้สึกเก้อเขินเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เช่นกัน แต่ก็ยังพยายามที่จะอธิบายให้อีกฝ่ายฟังจนจบ

            “เธอคงคิดว่าพวกเราเป็นคนรักกันน่ะสิ แต่ในความเป็นจริง เราสองคนก็แค่เป็นเพื่อนกันธรรมดาเท่านั้น ญาติคนนั้นของนายน่าจะเป็นห่วงนายล่ะ คงจะอยากให้นายได้พบเจอผู้หญิงดีๆที่คู่ควรกับนาย ได้เป็นแฟนแล้วก็แต่งงานกัน มีครอบครัวที่อบอุ่นประมาณนั้นมั้ง”

            หลินจิงซูอธิบายไปเรื่อยตามประสาของเธอ ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของจู้หยานกลับแปลกไป เขาเริ่มปั้นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินเข้า

            “ผมจะไม่แต่งงาน ผมจะไม่มีครอบครัว”

เขาประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

            “ทำไมล่ะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถาม

            จู้หยานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดปราศจากเยื่อใยใดๆว่า

            “เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล เพราะต่อให้ไม่ได้แต่งงาน คนเราก็สามารถใช้ชีวิตลำพังได้อย่างปกติสุข แล้วทำไมเราต้องสรรหาปัญหาเข้าตัวด้วยล่ะ? ตัดสินใจอยู่กินกับใครสักคน ก็เปรียบเสมือนต้องอยู่กับตัวแปรที่เราไม่สามารถควบคุมได้ไม่ใช่เหรอ? ต้องคอยใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะทรยศเราตอนไหน? ถ้าทุกคนต่างเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ชีวิตคู่’ ผมก็ไม่จำเป็นต้องมี”

            รับฟังมาถึงจุดนี้ หลินจิงซูจึงตระหนักได้ในทันที ดูเหมือนว่าปัญหาเรื่องครอบครัวของจู้หยานจะรุนแรงกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก

            ในชีวิตก่อนหน้า เธอครองสถานะโสดจนกระทั่งตาย ทั้งหมดล้วนมาจากปมปัญหาด้านครอบครัวในวัยเด็กเช่นเดียวกัน จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิตในบ้านพักคนชรา เธอก็ยังนอนอยู่บนเตียงแต่เพียงลำพัง…

            สืบเนื่องมาถึงชีวิตนี้ เรื่องแผนการแต่งงานก็ไม่เคยมีอยู่ในหัวของเธอเหมือนเคย ต่อให้ในอดีต ชีวิตคนโสดจะเปลี่ยวเหงาสักเพียงใด ไม่มีลูกหลานให้กอดหรือมาเยี่ยมเยือน แต่เพราะชินชากับความรู้สึกเช่นนั้นไปแล้ว จึงไม่ค่อยเป็นปัญหาสำหรับเธอเท่าไหร่นัก

             ไม่นึกไม่ฝันเหมือนกันว่า เธอกับจู้หยานจะมีแนวคิดเหมือนกันถึงเพียงนี้!

            หลังจากสิ้นเสียงจบประโยคของจู้หยาน ไม่เพียงหลินจิงซูจะไม่มีอาการปฏิเสธ แต่เธอยังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเต็มที่

            อากาศกลางดึกในช่วงฤดูนี้ พูดได้ว่าหนาวจับใจจริงๆ สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความหนาวก็คือสายลมกระโชกแรง ที่ชักนำไอหนาวเข้าสู่ร่างกาย การจะยืนพูดคุยกันต่อไปข้างนอกเช่นนี้ จึงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่นัก

            หลินจิงซูเร่งตัดตอนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาโดยไว

            “นี่ก็ดึกมากแล้ว รถรับส่งรอบสุดท้ายที่เข้าตัวเมืองก็ไปแล้ว นายค้างที่บ้านคุณตาฉันสักคืนดีมั้ย? แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยหารถกลับเข้าเมืองอีกที”

            จู้หยานพยักหน้าด้วยความเต็มใจ

            หลินจิงซูกระชับกอดเจ้าสาหร่ายตัวอ้วนไว้ในอ้อมแขนแน่น แล้วเดินเคียงคู่จู้หยานกลับไปที่บ้านผู้เฒ่าติง

            ระหว่างทางที่เดินไปนั้น เธอก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

            “จู้หยาน นายรู้ได้ยังไงว่าบ้านคุณตาฉันอยู่ที่ไหน?”