ตอนที่ 234 การกลับมาของชายหัวโล้น (1)

118 1-2

      ตอนที่ 234 การกลับมาของชายหัวโล้น (1)

           

            “โอ้? งั้นเหรอ?”

            ประกายแสงที่เคยเปล่งปลั่งในดวงตาของหลินจิงซูพลันมืดอ่อนลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อยทันที เธอได้แต่พูดออกไปว่า

            “ไหนๆนายก็จะไปแล้ว ให้ฉันได้เลี้ยงส่งนายสักครั้งเถอะนะ ถือซะว่าเป็นการตอบแทนในหลายๆเรื่องที่ผ่านมา”

            “ได้สิ”

            จู้หยานพยักหน้าตอบ

            ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเดินเที่ยวอยู่ในจัตุรัสถนนคนเดินในตัวเมือง ซึ่งล้วนเต็มไปด้วยความคึกครื้นนั้น ทว่าหลินจิงซูกลับเอาแต่ก้มหน้าเงียบงันตลอดทาง จิตใจของเธอตอนนี้ ครุ่นคิดเพียงแค่เรื่องที่จะหาวิธีช่วงชิงโฉนดบ้านหลังนั้นที่ถูกขโมยกลับคืนมา ทางด้านจู้หยานเองก็ใช่คนที่พูดคุยเก่งเช่นกัน จึงทำให้บรรยากาศในเวลานี้น่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

            “นี่คงจะไปเจอเรื่องที่ทำให้ไม่มีความสุขเข้าสินะ?”

            ท้ายที่สุด กลับเป็นจู้หยานที่อดจะเอ่ยถามออกไปไม่ได้

            “นั่นสินะ จะพูดยังไงดีล่ะ…”

            ทว่าจู่ๆสุ้มเสียงของหลินจิงซูพลันต้องหยุดลงฉับพลัน สายตาทั้งคู่ของเธอจ้องมองไปทางร้านค้าแห่งหนึ่ง

            จู้หยานที่เดินตามมาอย่างสบายอารมณ์ พลันต้องหยุดฝีเท้าเพื่อมองไปยังทิศทางนั้นอีกคน

            สิ่งที่ทั้งคู่พบเห็นก็คือ อู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยที่เพิ่งเดินออกจากร้านตัดเสื้อพร้อมกับถุงใบใหญ่จำนวนหนึ่งในมือ และกำลังเดินตรงมาทางนี้

            เวลานี้ บนถนนสายเดียวกัน หลินเสวี่ยเองก็สังเกตเห็นคนทั้งสองแล้วเช่นกัน

            สีหน้าท่าทางของเธอพลันเปลี่ยนไปในทันที จ้องมองหน้าหลินจิงซูเขม็งด้วยความเคียดแค้น

            “ป้ารอง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ! เป็นแม่ม่ายอารมณ์เปลี่ยวมาตั้งหลายปี สุดท้ายก็มีผู้ชายดีๆมาขอแต่งงานใหม่ซะที! หนูก็ได้แต่หวังว่า…”

            โอกาสมาเยือนตรงหน้าแล้ว มีหรือที่หลินจิงซูจะยอมพลาด? เธอปั้นหน้ารับบทเป็นหลานสาวผู้แสนดี และพูดออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            อู๋ซิ่วเหลียนที่กำลังทุกข์ระทมใจมากเกินพอแล้ว ยังต้องมาพบเจอกับนังเด็กผีตัวนี้อีก นับว่าถึงคราวซวยแล้วแท้ๆ! แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังตวาดกลับอย่างไม่ยอมแพ้ว่า

            “อยู่ต่อหน้าฉัน แกเลิกเสแสร้งได้แล้ว! นังสารเลว ทั้งหมดเป็นความผิดของแกคนเดียว! ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้!!”

            “ป้ารองหมายความว่ายังไงเหรอคะ? หนูไม่เห็นเข้าใจเลย ไม่ใช่ว่าได้พบกับผู้ชายดีๆหรอกเหรอคะ? แต่ดูจากท่าทางของป้ารองแล้ว ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสุขเอาซะเลยนะคะ?”

            “นังโง่หลินจิงซู จะพูดว่าแม่ของฉันตกถังข้าวสารก็ไม่ผิดนะ! รู้รึเปล่าว่าพ่อใหม่ของฉันเป็นใคร?!”

            จังหวะเดียวกันนั้น อู๋ซิ่วเหลียนที่กำลังจะร้องตะโกนสาธยายถึงความทุกข์ระทมที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ แต่จู่ๆกลับถูกหลินเสวี่ยที่ก้าวเชิดหน้าออกมาขวางไว้ พร้อมแสดงท่าทางอวดเบ่งใส่หลินจิงซูอย่างหยิ่งผยองแทน

                  พบเห็นภาพฉากเช่นนั้น หลินจิงซูได้แต่แอบหัวเราะคิกคักอยู่ในใจ ภายนอกกลับแสร้งปั้นหน้าไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น และได้แต่ส่ายหน้าใสซื่อแทนคำตอบ

                  “แกนี่มันโง่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ! ฉันจะบอกให้เอาบุญก็แล้วกัน พ่อใหม่ของฉันเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานเนื้อสัตว์รายใหญ่ระดับมณฑลเชียวนะ! แค่กระดิกนิ้วทีเดียว ฉันก็สามารถกลับมาเรียนต่อได้แล้ว! ฮ่าฮ่า…พ่อใหม่ของฉันมีประโยชน์กว่าพ่อของแกตั้งหลายร้อยหลายพันเท่า! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

                  หลินเสวี่ยยกสองมือเท้าสะเอวพร้อมระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาดังลั่น ทุกน้ำเสียงและการกระทำล้วนแล้วแต่ขับเคลื่อนด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง

                  เฝ้าดูท่าทีอันไร้เดียงสาของสาวน้อยผู้ไม่รู้อะไรเลยอย่างหลินเสวี่ย หลินจิงซูก็ได้แต่อมยิ้มจนเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ปรากฏว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ผู้ชายที่ชื่อเสี่ยฉางนั้นแท้จริงแล้วเป็นคนยังไง?

                  “ว้าว! สุดยอดไปเลย! เป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานเนื้อสัตว์ระดับมณฑลเชียวเหรอ! ช่างวิเศษมากจริงๆ!”

                  หลินจิงซูแสร้งปรบมือแสดงสีหน้าท่าทางดีอกดีใจ

                  “พี่เสวี่ยเสวี่ยคะ หลังจากที่ป้ารองแต่งงานใหม่แล้ว พี่ก็จะกลายเป็นคุณหนูแล้วใช่มั้ย? ฉันล่ะอิจฉาพี่จริงๆเลย!”

           

            เมื่อได้ยินคำตอบที่บ่งบอกถึงความอิจฉาตาร้อนของหลินจิงซู หลินเสวี่ยก็ถึงกับเชิดหน้าขึ้นฟ้าด้วยความหยิ่งผยอง

            ในที่สุด! ในที่สุดฉันก็สามารถเอาชนะหลินจิงซูได้แล้ว!!

            แม้หลินเสวี่ยจะเป็นพวกโง่โดยสมบูรณ์ แต่ใช่ว่าอู๋ซิ่วเหลียนผู้เป็นแม่จะโง่ตาม เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า หลินจิงซูกำลังคิดอะไรอยู่? กลับกลายว่าเป็นลูกสาวของเธอเองนั่นล่ะ ที่ทั้งไร้เดียงสาและไม่รู้อะไรเลย!

            “ไม่ต้องไปสนใจนังเด็กชั้นต่ำแบบนั้นหรอกเสวี่ยเสวี่ย พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนที่ทนดูลูกตัวเองถูกปั่นหัวเล่นต่อไปไม่ไหว จึงเร่งเร้าลูกสาวและมองค้อนใส่หลินจิงซูด้วยแววตาดุร้าย ก่อนจะรีบฉุดดึงหลินเสวี่ยออกไปอย่างรวดเร็ว

            ภายหลังที่ทั้งคู่เดินลับสายตาไป จู้หยานจึงได้เอ่ยถามขึ้นพร้อมปั้นสีหน้าสงสัยใคร่รู้

            “ผู้หญิงคนนั้นเป็นชู้ของพ่อของคุณไม่ใช่เหรอ? ทำใมจู่ๆถึงแต่งงานใหม่ได้ล่ะ?”

            ขณะที่หลินจิงซูกำลังจะปริปากอธิบาย จู่ๆเธอกลับได้ยินเสียงดุดันที่คุ้นเคย กำลังร้องตะโกนลั่นไปทั่วท้องถนนเบื้องหน้า

            “พวกมันอยู่ตรงนั้น! จับตัวพวกมันเร็วเข้า!!”

            มันก็คือชายหัวโล้นเจ้าเก่าคนเดิม!

            ซวยแล้ว! เจอศัตรูบนทางแคบชัดๆ!

            หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงแรมไป๋ฮั่นครั้งก่อน ชายหัวโล้นกับพรรคพวกก็ถูกตำรวจจับกุมเบ็ดเสร็จ และถึงแม้หลินจิงซูจะตระหนักดีแก่ใจว่า กรงขังคงจะหยุดพวกมันไว้ได้ไม่นานนัก แต่กลับคาดไม่ถึงเช่นกันว่า พวกมันจะถูกปล่อยตัวออกมาเร็วแบบนี้!

            “วิ่ง!”

            หลินจิงซูคว้าแขนจู้หยานวิ่งสับตีนแตกออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่วิ่งข้ามแยกไปในทิศทางตรงข้ามกับที่พวกของชายหัวโล้นแห่กันเข้ามา

            เสียงไล่ล่าชุลมุนเหล่านั้นเรียกความสนใจของทั้งหลินเสวี่ยและอู๋ซิ่วเหลียนได้เป็นอย่างดี ทั้งคู่ต่างหันขวับไปมองมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว

            “แม่คะ นักเลงพวกนั้นจะสามารถส่งนังหลินจิงซูไปยมโลกได้มั้ยคะ?”

            ต่อหน้าภาพเหตุการณ์ที่เป็นอันตรายถึงตายเช่นนี้ หลินเสวี่ยกลับยืนนิ่งใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการสะทกสะท้านหรือเห็นใจใดๆออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังร้องถามประโยคเหล่านั้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัวด้วย

            “ตายซะได้ก็ดี! ถ้าพวกมันทำได้ แม่จะรู้สึกขอบคุณนักเลงพวกนั้นมากเลย!”

            ลึกลงไปในดวงตาของอู๋ซิ่วเหลียน ได้ทอแสงอำมหิตโหดเหี้ยมออกมา