ตอนที่ 235 การกลับมาของชายหัวโล้น (2)

            118 2-2

            ตอนที่ 235 การกลับมาของชายหัวโล้น (2)

            “ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว! นายรีบหนีไปก่อนเลย!”

            ทั้งสองวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในตรอกลึก หลินจิงซูหน้ามืดเพราะหมดแรงจนแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว และดันวิ่งสะดุดก้อนหินบนพื้นจนล้มหน้าคะมำทิ่มอยู่กับพื้นแบบนั้น

            เวลาไม่รอท่า ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดจาตอบโต้ใดๆกันสักคำ เสี้ยววินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าโกลาหลของพรรคพวกชายหัวโล้นก็ดังกระหึ่มขึ้นจากเบื้องหลัง

            “เหนื่อยแล้วเหรอ? ไอ้พวกลูกหมา!”

            แม้ปากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่พรรคพวกของชายหัวโล้นที่วิ่งมาถึง ต่างก็พากันก้มหน้าหายใจหอบกันแทบทุกคนเช่นกัน

            จู้หยานกวาดตามองรอบทิศ นับว่าโชคยังดีที่ตรอกแห่งนี้ไม่มีทางตัน

            เหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ชายหัวโล้นถูกจู้หยานซ้อมซะน่วมหมดสภาพ เปรียบเสมือนฝันร้ายที่ยังตราตรึงอยู่ภายในใจของเขามาจวบจนทุกวันนี้!

            และในที่สุดสวรรค์ก็ให้โอกาสเขา! ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีเฉินเฉวียนเย่อยู่ด้วยในตอนนี้ เขาย่อมจะต้มยำทำแกงอะไรกับไอ้เด็กเวรสองตัวนี้ยังไงก็ได้!!

            “กระทืบพวกมันทั้งคู่!”

            ชายหัวโล้นร้องตะโกนสั่งการ และลูกน้องกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งทะยานเข้าจู่โจมโดยพร้อมเพรียงกัน

หนึ่งประกายแสงสีเงินโฉบเฉี่ยว หนึ่งอึดใจถัดมาก็ปรากฏเสียงกรีดร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น    

            “บัดซบ!! ไอ้หนุ่มนั่นมันมีมีด!!”

            ในมือของจู้หยานเวลานี้ หลินจิงซูเห็นมีดสั้นคมกริบปรากฏอยู่ ปลายแหลมฉาบเปื้อนด้วยเลือดสีแดงแวววาว แต่ทุกอากัปกิริยาของเขายังคงดูเฉยเมยราวกับนี่เป็นเรื่องปกติ

            “รีบหนีไปซะ!”

            น้ำเสียงของจู้หยานไม่ดังและไม่เบา แต่กลับกระแทกใจหลินจิงซูเข้าอย่างจัง

           

            “พูดได้กินใจเหลือเกินนะพ่อพระเอก? แต่วันนี้จะไม่มีใครหนีรอดไปได้ทั้งนั้นล่ะ!”

            ชายหัวโล้นหยิบมีดพับข้างเอวขึ้นมา เหวี่ยงตวัดเปิดคมเตรียมตอบโต้กลับอย่างรวดเร็ว

            “ตายซะ!”

            เสียงต่อสู้กันอย่างโกลาหลดังสนั่นไปทั่วทั้งตรอกแห่งนั้น…

           

            …….

            เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังทำธุระร่วมกับพี่น้องของเขาอยู่ข้างนอก แต่จู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

            “แก…แกพูดอีกทีซิ?”

            หลังจากรู้ว่าเสียงปลายสายคือใคร สีหน้าท่าทางของเขาก็แปรเปลี่ยนไปในทันที เขากัดฟันกรอดพูดต่อไปว่า

            “ถ้าแกกล้าแตะต้องพวกเขาแม้แต่เส้นผม ฉันจะบดขยี้แกให้สิ้นซากเลย ไม่เชื่อก็คอยดู!”

            “ฉันจะให้เวลาแกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ถ้ามาสายล่ะก็ เด็กๆของแกได้เลือดหมดตัวตายก่อนแน่!!”

            เสียงชายหัวโล้นเปล่งดังไร้ซึ่งความปราณีใดๆ

            หลังจากวางสายไปแล้ว เฉินเฉวียนเย่ก็ร้องสบถดังขึ้นอย่างสุดจะทนว่า ‘ไอ้สารเลว’ จากนั้น จึงรีบวิ่งขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งจนมิดมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายทันที

           

            “จู้หยาน! อดทนไว้ก่อนนะ! อย่าหลับตา! อย่าหลับตาเด็ดขาดนะ!!”

            หลินจิงซูน้ำตาร่วงหยด พร้อมกับร้องเรียกชื่อจู้หยานด้วยความตื่นตระหนกตกใจสุดขีด เธอกลัวเหลือเกินว่า เขาจะไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สอง

            สีหน้าของจู้หยานเริ่มไม่สู้ดีแล้วเช่นกัน บริเวณหัวไหล่ของเขาถูกแทงจนธารเลือดไหลอาบชุ่มไปกว่าครึ่งร่าง

            คนเรานั้นหากตกสู่สภาวะเสียเลือดมากเกินไป เมื่อใดที่หลับตาลงแล้ว ก็ยากนักที่จะได้สติฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

            หลินจิงซูที่มีชีวิตอยู่มากว่าหลายทศวรรษย่อมทราบดีว่า แม้อาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ของจู้หยานจะไม่ได้สาหัสถึงชีวิต แต่ก็นับว่าเป็นอันตรายอย่างมาก หากปล่อยให้มีการเสียเลือดมากจนเกินไป และไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที

            จู้หยานพยายามจะยกมือชูขึ้น แต่ด้วยสภาวะที่เสียเลือดมากเกินไป สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้จึงค่อนข้างอ่อนแรง จนไม่สามารถขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวใดๆได้เลย

            “อย่า…อย่าร้องไห้ ผมไม่..ไม่ตายหรอก”

            ทั้งที่หายใจรวยรินขนาดนี้แท้ๆ แต่เขาก็ยังมีเวลามาปลอบประโลมเธอ

            แต่ยิ่งได้ยินน้ำเสียงสั่นเทาของเขามากเท่าไหร่ หลินจิงซูก็ยิ่งปล่อยโฮร่ำไห้หนักขึ้นเท่านั้น ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเองแท้ๆ หากไม่ใช่เพราะเธอ จู้หยานก็คงไม่ต้องถูกลากให้มาพัวพันกับเรื่องราวความบาดหมางระหว่างเธอกับชายหัวโล้นอย่างแน่นอน

            “ฉันจะฆ่าแก!!!”

            ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงคำรามเปล่งดังสนั่นขึ้นจากด้านนอก

            ชั่วอึดใจที่ได้ยินน้ำเสียงที่แสนคุ้นเคยนี้ หลินจิงซูก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

            เฉินเฉวียนเย่มาที่นี่เพื่อช่วยพวกเธอแล้ว!

            “ไอ้หัวโล้น แกกล้ามากนะ!!! กล้าแตะต้องเด็กของฉันเชียวเหรอ!!!”

            เฉินเฉวียนเย่คว้าเก้าอี้ในบ่อนไพ่นกกระจอกขึ้นขว้างใส่ สั่งการให้พรรคพวกที่ตนพามาบุกจู่โจมในทันที

            ทั้งสองฝ่ายยืนกรานปะทะชนอย่างดุเดือด ศึกต่อสู้ครั้งใหญ่ได้ปะทุขึ้นแล้ว!

            “เฉินเฉวียนเย่ ฉันจะไม่พูดพล่ามให้เสียเวลาอีก แกทำตามเงื่อนไขของฉันแค่ข้อเดียว เด็กพวกนี้ก็จะปลอดภัย!”

            ชายหัวโล้นไม่เสียเวลา รีบพูดตรงเข้าประเด็นทันที

            “ส่งมอบธุรกิจทั้งหมดบนถนนไป๋ฮั่นของแกให้กับฉัน แล้วความบาดหมางระหว่างเราก็จะจบลงตรงนี้!”

            ทันทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของชายหัวโล้น คนของเฉินเฉวียนเย่ที่กำลังขับเคี่ยวต่อสู้กันอยู่ ก็ร้องตะโกนสาปแช่งขึ้นทันที

            "ไอ้หัวโล้น! นี่แกตกต่ำขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ถึงได้เลือกใช้แผนการสกปรกโสโครกแบบนี้วะ! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูกพี่เฉินดีกับแกเหมือนพี่น้อง แต่เป็นแกนั่นแหละที่ทรยศพวกเรา!!“

            “แกคิดจริงๆเหรอว่า ลูกพี่เฉินจะยอมยกทุกอย่างให้ลูกบุญธรรมไปเฉยๆ? เขาน่ะเป็นคนมีแผนการในหัวเสมอ!”

            “คิดจะเอาชีวิตลูกพี่เฉินของพวกเรางั้นเหรอ? แกฝันไปเถอะ!”