ตอนที่ 233 โฉนดบ้านที่หายไป(2)

            117 2-2

            ตอนที่ 233 โฉนดบ้านที่หายไป(2)

            บรึ้น~

            หลังจากที่หลินชิงอี้และผู้เป็นแม่กระโดดขึ้นรถสองแถวจากไปแล้ว หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็จ้องมองไปยังทิศทางที่รถสี่ล้อหมุนจนฝุ่นตลบคลุ้งออกไปไกลแล้ว ทันใดนั้น หม่าฟู่เฟิงก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยคาใจเล็กน้อย

            “บ้านที่ไหนกันนะ?”

            เฝ้าครุ่นคิดพิจารณาถึงพฤติกรรมอันน่าอัศจรรย์ใจของสองแม่ลูกตระกูลหลิน อะไรที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ก็กลับปรากฏให้เห็น ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแย่งชิงโฉนดบ้านที่ว่ามาครอบครอง นี่แสดงให้เห็นแล้วว่า โฉนดบ้านหลังนั้นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

            หลินจิงซูยืนมองอยู่ด้านหลัง เฝ้าสังเกตท่าทีของคนทั้งคู่อย่างใกล้ชิด ข่าวเรื่องเงินค่าเวนคืนที่ดินจะปล่อยให้รั่วไหลไปถึงหูของหมาป่าสองตัวนี้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพราะมั่นใจเถอะว่า สิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาหลังจากนี้ ย่อมมีแต่ปัญหาอย่างแน่นอน

                  หลินจิงซูนิ่งไม่แสดงท่าทีใดๆ เธอหมุนตัวกลับเข้าบ้านตามปกติ

                 

                  …..

                   “แม่คะ พวกเราเก็บโฉนดบ้านไว้ที่นี่ไม่ได้อีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ”

                  เมื่อกลับมาถึง หลินจิงซูยังรู้สึกกังวลต่อพฤติกรรมที่บ้าดีเดือดของหลินชิงอี้ไม่หาย เธอรู้ดีกว่า พ่อสารเลวของเธอคนนี้ จะไม่มีวันยอมตัดใจง่ายๆจนกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการไปครอบครองแน่!

            “พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียนพอดี ตั้งใจจะว่าจะเอาโฉนดติดตัวไปด้วยเลย ฝากไว้ที่บ้านศาสตราจารย์หวังน่าจะปลอดภัยที่สุดแล้ว หนูค่อนข้างมั่นใจว่า พ่อจะต้องบุกมาที่นี่เพื่อขโมยโฉนดใบนี้ไปอีกแน่ๆ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยได้ฟังเช่นนั้น เธอก็พยักหน้าเห็นด้วยทันทีเพราะรู้สึกว่าที่ลูกสาวพูดมานั้นมีเหตุผล หากยังขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปโดยไม่มีมาตรการป้องกันใดๆเลย สักวันโฉนดแผ่นนี้จะต้องถูกขโมยไปจริงๆแน่!

            “ดีแล้วล่ะจ้ะ ฝากไว้ที่บ้านศาสตราจารย์หวังน่าจะปลอดภัยกว่าจริงๆ”       

            เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หลังจากที่หลินจิงซูอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอก็รีบวิ่งไปที่ตู้ลับเพื่อเอาโฉนดทันที แต่ทว่าเมื่อเปิดตู้ออกมา เธอก็ถึงกับต้องตัวนิ่งแข็งฉับพลัน!

            โฉนดบ้านที่ถูกวางไว้เป็นอย่างดีในตำแหน่งนั้น ตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า!

            ไม่ว่าจะรื้อค้นดูทั่วทั้งตู้อย่างละเอียดแค่ไหนกลับไม่พบเห็นเลยแม้แต่น้อย เธอถึงกับร้องตะโกนลั่นออกไปด้วยความร้อนใจ

            “แม่คะ! เห็นโฉนดบ้านของเรารึเปล่าคะ?!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบวิ่งเข้ามาทันที และเมื่อเห็นหน้าผู้เป็นแม่ หลินจิงซูก็ร้องบอกพร้อมกับคู่คิ้วที่ขมวดแน่น

            “โฉนดบ้านหายไปค่ะ!”

            ก่อนที่จะเข้านอนเมื่อคืนนี้ สองแม่ลูกได้ช่วยกันตรวจดูเป็นอย่างดีแล้ว และยืนยันได้ว่าโฉนดบ้านได้ถูกเก็บไว้อย่างสมบูรณ์ในตู้ลับใบนี้

            แต่เมื่อตื่นเช้าขึ้นมา โฉนดบ้านฉบับนั้นกลับอันตรธานหายไปเสียแล้ว!

            ใครเอาไปน่ะเหรอ? หึหึ…คำตอบย่อมจะชัดเจนอยู่แล้ว

            “เอาโฉนดบ้านหลังนั้นคืนมา!!!”

            หลินจิงซูถีบประตูบ้านของติงเสวี่ยหยานเปิดออก และบุกเข้าไปถึงเตียงนอนของคนทั้งคู่ทันที

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานที่กำลังนอนหลับฝันดีพลันสะดุ้งโหยงตื่นขึ้นฉับพลัน ดวงตาสองคู่สั่นระริกเลิ่กลั่กไปหมด ก่อนจะหยุดลงจ้องมองใบหน้าของหลินจิงซูในสภาพงุนงง

            “นี่แกมาทำอะไรที่บ้านฉันตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้ห๊ะ?!”

            ทั่วทั้งใบหน้าของติงเสวี่ยหยานดั่งมีคำว่า ‘ไม่พอใจ’ ขีดเขียนอยู่เต็มไปหมด นังเด็กผีนี่นับวันจะยิ่งกำแหงมากขึ้นเรื่อยๆ! เดี๋ยวนี้ถึงขนาดถีบประตูบุกเข้ามาในบ้านแบบนี้เชียวเหรอ?!

                  “ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว เอาโฉนดบ้านคืนมา!!”

                  ดวงตาคู่นั้นของหลินจิงซูเสมือนมีเปลวเพลิงลุกโหม พวกมันสองคนยังจะทำมาเป็นไขสืออีก!

                  “โฉนดบ้าบออะไรกัน? พวกเราไปขโมยโฉนดบ้านของแกมาตอนไหนห๊ะ?”

                  หม่าฟู่ฟิงพูดไปก็อ้าปากหาวไปด้วย ผมเผ้าฟูยุ่งเหยิงไม่ต่างจากฟางในเล้าไก่

                  “หลินจิงซู นี่แกจะมาถ่มน้ำลายใส่ร้ายพวกฉันทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยที่วิ่งปรี่ตามเข้ามา ได้เห็นสีหน้าท่าทางของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่ดูสับสนคล้ายปะติดปะต่อเรื่องราวยังไม่ได้ เธอจึงใช้แขนสะกิดหลินจิงซูพร้อมกับกระซิบว่า

                  “เป็นไปได้มั้ยว่าเมื่อคืนนี้พ่อของลูกแอบเข้ามาขโมยไป?”

                  เพราะปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า สีหน้าท่าทางของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงในเวลานี้ ต่างก็ดูตื่นตระหนกและสับสนมากจริงๆ ราวกับคนที่เพิ่งตื่นนอนแล้วถูกยัดข้อมูลจำนวนมหาศาลเข้าไป คล้อยหลังครุ่นคิดพินิจตามอย่างรอบคอบแล้ว แนวโน้มที่จะเป็นหลินชิงอี้ก็เป็นไปได้สูงมากเช่นกัน

                  อาศัยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอกับเฉินเฉวียนเย่ในตอนนี้ เชื่อเถอะว่าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างก็ต้องใจฝ่อเสียยิ่งกว่าเต่าคลาน และต่อให้ทั้งคู่จะปรารถนาอยากได้โฉนดบ้านหลังนั้นจริงๆ แต่ก็ไร้ซึ่งความกล้าเช่นกัน

                  “ถ้าให้มารู้ทีหลังว่าเป็นพวกคุณสองคนที่ขโมยไปจริงๆล่ะก็ หนูจะสั่งลูกพี่เฉินให้ตัดมือทิ้งซะ!!”

                  หลินจิงซูยืนชี้หน้าจ้องตาจับผิดคนทั้งสองอยู่เนิ่นนาน แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับไร้ซึ่งสัญญาณความผิดปกติใดๆฉายปรากฏให้เห็น

            เวลานี้ เธอเองก็เริ่มจะไปโรงเรียนสายแล้วเช่นกัน ยิ่งใกล้ช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบนี้ เธอก็ยิ่งไม่ควรพลาดคาบเรียนสำคัญไป! เนื่องด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับ ทำให้เธอจำใจต้องล่าถอยออกไปชั่วคราวก่อน

            หลินจิงซูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปโรงเรียนให้ทัน ระหว่างนั้น เธอก็ครุ่นคิดเสาะหาวิธีที่จะเอาโฉนดบ้านกลับคืนมา

            ถึงเวลาโรงเรียนเลิกในช่วงบ่าย จู้หยานก็ได้มายืนคอยหลินจิงซูอยู่ที่หน้าประตูรั้วโรงเรียน

            สังเกตเห็นจู้หยานที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นแต่ไกล หลินจิงซูที่มีสีหน้าอมทุกข์มาตลอดทั้งวัน ก็พลันปรากฏรอยยิ้มเล็กๆที่ริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว

            “จู้หยาน นายจะกลับมาจากเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่?”

            หลินจิงซูเดินเข้าไปทักทายตามประสา แม้ว่าทั้งคู่จะเพิ่งห่างกันไปเพียงแค่สองสามวันเท่านั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนยาวนานหลายสัปดาห์

            “คุณย่าขอร้องให้ฉันกลับไปอยู่บ้านตั้งหลายครั้งแล้ว ฉันคงอยู่ที่นี่ต่อได้อีกแค่สองสามวันเท่านั้นล่ะ”

            สีหน้าท่าทางของจู้หยานยังคงสงบราบเรียบเช่นเคย