ตอนที่ 241 ข้อตกลงด้านธุรกิจ

121 2-2

ตอนที่ 241 ข้อตกลงด้านธุรกิจ

“นังเด็กเหลือขอ นั่นแกคิดจะหนีไปไหน?”

ชายหัวโล้นเอาสองมือล้วงกระเป๋า พร้อมกับร้องถามออกไปอย่างสบายอารมณ์

             หลินจิงซูถักคิ้วขมวดแน่น เหลือบมองไปทางสถานีรถไฟเล็กน้อย ถ้าให้ชายหัวโล้นจับเธอเป็นตัวประกันได้อีกครั้ง คราวนี้คงจะไม่รอดง่ายๆแน่

            “นี่แกทำได้ยังไง? ทำไมถึงออกจากคุกได้เร็วขนาดนี้?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามอย่างใจเย็น อีกทั้งพยายามรักษาระยะห่างจากคนกลุ่มนั้นเล็กน้อย     

            ชายหัวโล้นระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เอ่ยตอบตามตรงอย่างไม่ปิดบัง

                  “ของแบบนี้มันก็ต้องมีการเล่นแร่แปรธาตุกันบ้างสิ! ถ้าไม่ใช่ฝีมือตำรวจ ยังจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?”

            ได้ฟังคำตอบเช่นนั้น หลินจิงซูกลับไม่ค่อยรู้สึกแปลกใจนัก ด้วยประสบการณ์ชีวิตนับหลายทศวรรษในชาติก่อนหน้า มันได้หล่อหลอมให้เธอเข้าใจสังคมบนโลกใบนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

            ก็อย่างที่ชายหัวโล้นพูดมานั่นล่ะ คนอย่างมันกล้าออกฤทธิ์เดชมากขนาดนี้ได้ แสดงว่าคนที่คอยหนุนหลังมันอยู่ก็ท่าจะใหญ่พอตัว

            ยิ่งไปกว่านั้น นี่อยู่ในช่วงปี 90 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เรียกได้ว่าอันธพาลกำลังครองเมือง กองกำลังศาลเตี้ยทั้งหลายต่างอาละวาดกันเกลื่อน และการที่บรรดาซุ้มโจรน้อยใหญ่ยกล้าแสดงอำนาจเขี้ยวเล็บออกมาอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ก็ล้วนแต่เพราะมีคนใหญ่คนโตอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

            “วันนี้จะจับฉันเป็นตัวประกันเนื่องในโอกาสอะไรอีกล่ะ? บีบให้เขายกธุรกิจทั้งหมดให้อีกเหรอ?”

            เป็นเพราะมีเหตุการณ์อะไรหลายอย่างผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงนี้มากมาย จึงส่งผลให้หลินจิงซูในตอนนี้กลายเป็นคนตายด้านโดยสมบูรณ์ ทั้งสีหน้าแววตาล้วนเย็นชาไร้คลื่นอารมณ์ใดๆเจือปน

            ถ้ามันจะตาย ก็แค่ตายนั้นล่ะ

            “รู้ก็ดีแล้วนี่ งั้นก็ตามพวกเราไปดีๆ!”

            “เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่หนูแค่อยากรู้เฉยๆ ทำไมถึงได้มั่นใจนักว่า เฉินเฉวียนเย่จะยอมมอบธุรกิจทั้งหมดให้เพื่อแลกกับชีวิตของหนู? นี่คิดแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ?”

            ชายหัวโล้นไม่อยากเสียเวลาพูดเรื่องไร้สาระไปมากกว่านี้ เขาตัดบทตอบเพียงสั้นๆว่า

            “รอดูไปเถอะ เดี๋ยวแกก็รู้เอง! พวกแก! ไปจับตัวมันมา!”

            ทว่าในความเป็นจริง ชายหัวโล้นกลับไม่สามารถตอบได้เต็มปากว่า เฉินเฉวียนเย่จะยินยอมจริงหรือไม่? แต่จะทำไงได้ล่ะ? เขามีทางเลือกอื่นซะที่ไหนกัน? และเพื่อหลีกเลี่ยงความสูญเสียที่จะเกิดขึ้นจากการปะทะด้วยกำลัง ชายหัวโล้นจึงทำได้เพียงแค่เดิมพันทุกอย่างไว้ที่สาวน้อยคนนี้ คนซึ่งดูเหมือนลูกพี่เฉินจะประเมินค่าไว้สูงมาก

            พรรคพวกของชายหัวโล้นเข้าปิดล้อมหลินจิงซูไว้เป็นวงกลม แล้วเดินเคลื่อนย้ายตัวประกันไปยังบ่อนไพ่นกกระจกด้วยรูปขบวนนี้ เพื่อไม่ให้ผู้คนด้านนอกต้องแตกตื่น ระหว่างทาง ชายหัวโล้นได้แต่แอบประหลาดใจเล็กๆ ที่สาวน้อยคนนี้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

            เวลาต่อมา บนโต๊ะไพ่นกกระจอก ชายหัวโล้นกำลังนั่งเผชิญหน้ากับเฉินเฉวียนเย่ที่ถูกเรียกมา

            ด้านมุมหนึ่งก็เป็นหลินจิงซูที่ถูกมัดแขนมัดขาไว้เพื่อใช้เป็นตัวประกัน

            “ฉันให้เวลาแกก็ตั้งหลายวันแล้ว ว่ายังไงล่ะครับลูกพี่เฉิน?”

            ชายหัวโล้นยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นวางไว้บนโต๊ะ ชูปลายเท้ากระดิกยั่วยุต่อหน้าเฉินเฉวียนเย่ เสมือนว่าร่างกายของเขากำลังต้องการปะทะเต็มที่

            เฉินเฉวียนเย่เหลือบมองหลินจิงซูที่อยู่มุมห้องแวบหนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

            “ไอ้โล้น นี่แกคิดจริงๆเหรอว่า ฉันจะยอมยกธุรกิจทั้งหมดของตัวเองเพื่อแลกกับชีวิตน้อยๆแค่ชีวิตเดียว? ตอนนี้ฉันเบื่อที่จะรับบทเป็นพ่อทูนหัวแล้วล่ะ ถ้าจะเรียกฉันมาเพราะเรื่องแค่นี้ ฉันก็ขอตัว!”

            แต่ทว่าชายหัวโล้นกลับปราศจากท่าทีตื่นตระหนกใดๆ เขาถามกลับด้วยรอยยิ้มว่า

            “ในเมื่อเบื่อแล้ว ทำไมถึงยังยอมมาตามนัดล่ะ?”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็ยิ่งไม่เข้าใจว่า ชายหัวโล้นไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้ปักใจเชื่อว่าเฉินเฉวียนเย่จะต้องยอมยกธุรกิจทั้งหมดให้เพื่อแลกกับตัวเธอ? พูดกันตามตรง เธอเองมีศักดิ์เป็นเพียงลูกบุญธรรมเท่านั้น ไม่ได้มีสายเลือดของเขาในตัวด้วยซ้ำไป!

            เวลานี้ หลินจิงซูเริ่มรู้สึกใจเสียเล็กน้อยที่แผนการนี้ของเฉินเฉวียนเย่ไม่เป็นผล แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น…ก็ช่างมันเถอะ เพราะตัวเธอเองในตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะคิดอะไรทั้งนั้น ถ้าต้องตาย ก็แค่ปล่อยให้มันเป็นไป

            เธอเตรียมใจมาเป็นอย่างดีแล้วในกรณีที่เฉินเฉวียนเย่ตัดสินใจเลือกธุรกิจของตัวเองไว้ก่อน แต่อีกใจก็แอบอยากรู้เช่นกันว่า ชายหัวโล้นจะจัดการกับเธออย่างไรหลังจากนั้น?

            ฆ่าเธอทิ้งงั้นเหรอ?

            หรือจะหักขาทำให้เธอกลายเป็นคนพิการอย่างอาติงในชาติก่อน?

            โอ้พระผู้เป็นเจ้า ชีวิตที่สองหลังจากฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างกำลังจะจบลงตรงนี้จริงๆใช่มั้ย?

            เสี้ยววินาทีเป็นตายนั้น จู่ๆภาพใบหน้าของจู้หยานก็ผุดปรากฏขึ้นกลางใจเธอฉับพลัน โชคดีจริงๆที่เจ้าหนุ่มนั่นกลับเมืองหลวงได้ทันเวลา ถ้าต้องได้รับบาดเจ็บเพราะเธออีกครั้ง เกรงว่าเรื่องนี้คงต้องกลายเป็นตราบาปติดตัวเธอไปจนตายอย่างแน่นอน!

            “ตกลง! ฉันยอมรับข้อเสนอของแก!”

            อึดใจขณะ น้ำเสียงหนักแน่นของเฉินเฉวียนเย่ก็ดังลั่นไปทั่วทั้งบ่อนไพ่นกกระจอก

            หลินจิงซูเสมือนถูกดึงสติกลับสู่ความจริงตรงหน้าอีกครั้ง! หันศีรษะขวับจับจ้องไปทางเฉินเฉวียนเย่ ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจ เธอแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

            “ฉันจะยกธุรกิจทั้งหมดให้กับแก  แต่แกต้องจ่ายเงินตามมูลค่าตลาดจริงให้กับฉัน!”

            ทันทีที่เฉินเฉวียนเย่ตัดสินใจเปล่งวาจาพูดประโยคนั้นออกไป ลูกน้องของเขาทุกคนต่างพากันลนลานและตกตะลึง!

            “ลูกพี่ คิดให้ดีก่อนดีกว่าครับ! ถ้าไม่มีธุรกิจเหลือแล้ว ก็เท่ากับพวกเราไร้ซึ่งอาณาเขตนะครับ!”

            “ใช่แล้วครับลูกพี่! โดยเฉพาะโรงแรมนั่น มันเป็นแหล่งทำเงินสำคัญที่เหลืออยู่ของเราเลยนะลูกพี่! ถ้ายกให้พวกมันไป แล้วพวกเราจะอยู่กันยังไงครับ?!”

            “กับแค่ลูกสาวบุญธรรมคนเดียว ทำไมลูกพี่ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะครับ?!”