ตอนที่ 240 เขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว

      121 1-2

      ตอนที่ 240 เขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว

     

            จู้หยานในเวลานี้รู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก หรือเป็นไปได้ไหมว่าในสายตาของเธอ จะไม่เคยเห็นเขาเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกด้วยซ้ำไป?

            หลินจิงซูยังคงนิ่งเฉยระหว่างเฝ้าไข้อีกฝ่ายอยู่ในห้องพักจนกระทั่งดึก เห็นว่าหากช้าไปกว่านี้ เธอก็อาจจะพลาดรถสองแถวรอบสุดท้ายก็เป็นได้ เธอจึงได้ลุกขึ้นยืน และเตรียมจะเอ่ยคำอำลาจู้หยานเป็นครั้งสุดท้าย

                  “จู้หยาน ฉันต้องกลับบ้านแล้วนะ จากนี้ไป นายก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆด้วยล่ะ เข้าใจรึเปล่า?”

                  หลินจิงซูที่ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ได้หมุนตัวและกำลังจะเดินจากไป

                  “เดี๋ยวก่อน! ผม…”

                  จู้หยานเผยสีหน้าลังเลชั่วขณะหนึ่ง สุดท้ายจึงเอ่ยขึ้นว่า

                  “ตั้งใจสอบเข้ามาวิทยาลัยให้ได้ล่ะ!”

                  หลินจิงซูคลี่ยิ้มตอบกลับอย่างอบอุ่น

                  “นายเองก็เหมือนกัน อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ล่ะ หลังจากสอบเสร็จ พวกเราจะต้องกลับมาเจอกันอีกครั้ง!”

                  ดวงตาของจู้หยานเปล่งประกายสดใส ราวกับแสงแห่งความหวังภายในใจได้เจิดจรัสขึ้นอีกครั้ง

                  “แน่นอน! ผมจะกลับมาอย่างแน่นอน!!”

                  เฝ้ามองแผ่นหลังของหลินจิงซูที่เคลื่อนห่างออกไป ประกายตาสีสดใสของจู้หยานก็พลันหรี่ลงอีกคราว เขาจ้องมองประตูห้องอยู่นานสองนาน ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างโดยสิ้นเชิง

                  สิ่งที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวในยุคสมัยนี้หวาดกลัวที่สุดก็คือ การจากลา

                  หลินจิงซูเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย และเตรียมจะกลับบ้านดังเช่นปกติ แต่ทันใดนั้น ก็สังเกตเห็นแต่ไกลว่า มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินสวนเข้ามาที่ห้องพักของจู้หยาน

                  ทั้งจู้อี้และฟานหรงต่างชะงักนิ่ง หันไปมองหน้ากันปราดหนึ่ง และย่อมคาดเดาได้ว่า บุคคลตรงหน้าน่าจะต้องเป็นเด็กสาวบ้านนอกคนนั้นกระมัง?

            “สาวน้อย เธอคงจะเป็นหลินจิงซูสินะ?”

            จู้อี้เดินขึ้นหน้าชิงถามขึ้นก่อนทันที

            หลินจิงซูพยักหน้าเปิดเผยตัวด้วยท่าทางสงบนิ่ง ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นคนเดียวกันกับที่มาเมื่อวาน

            “ผมได้ยินว่า ที่จู้หยานต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะเธอเป็นต้นเหตุใช่มั้ย?”

            หลินจิงซูหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะโค้งศีรษะลงขอโทษต่อหน้าคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง

            “ใช่ค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง หนูต้องขอโทษจริงๆนะคะที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น…”

             เห็นว่าหลินจิงซูเต็มใจยอมรับผิดเช่นนี้ จู้อี้และฟานหรงต่างหันไปสบตาพยักหน้าให้กัน ท่าทางบ่งบอกว่าค่อนข้างจะพึงพอใจไม่น้อย

            “เธอเองก็น่าจะรู้ดีนะ โลกที่เธอกับจู้หยานยืนอยู่นั้นแตกต่างกันแค่ไหน ถ้าเธอเข้าใจก็ดี และนับจากนี้ไปก็เลิกติดต่อกับเขาซะ เพราะวันข้างหน้า จู้หยานก็จะไม่กลับมาที่ผิงเฉิงอีกแล้วเช่นกัน”

            ฟานหรงที่เห็นว่าหลินจิงซูค่อนข้างจริงใจ และยังพอมีความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำลงไปอยู่บ้าง เธอจึงเลือกที่จะใช้คำพูดไม่ให้ฟังดูรุนแรงจนเกินไป

            หญิงสาวตรงหน้าเพิ่งจะบอกเธอว่าอะไรนะ?            จู้หยานจะไม่กลับมาที่ผิงเฉิงอีกต่อไปงั้นเหรอ?

            ร่องรอยความผิดหวังโฉบแล่นผ่านแววตาคู่สวยของหลินจิงซูโดยไม่รู้ตัว ทว่าอึดใจต่อมา เธอกลับรู้สึกโล่งอกอย่างอธิบายไม่ถูกเช่นกัน ใช่แล้วล่ะ ไม่ว่าอย่างไร คนแบบจู้หยานก็ไม่ควรจะอยู่ในชนบทเล็กๆอย่างนี้ตั้งแต่แรกแล้ว อย่าลืมไปสิว่า จุดประสงค์เดิมที่เขาต้องมาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อพักรักษาอาการเจ็บป่วยทางใจเท่านั้น

            ในเมื่อทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติแล้ว ต่างคนก็ต่างต้องแยกย้ายกันกลับไปใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น…

                  หลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้เสร็จสิ้นลง คงจะเป็นจุดเริ่มต้นบนเส้นทางใหม่ของแต่ละคน

                  และเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว!

                  แม้เธอจะเข้าใจดีและรู้ถึงเหตุผลทุกอย่าง แต่ทว่าเธอกลับรู้สึกเหมือนหัวใจว่างเปล่า และรู้สึกอาลัยอาวรณ์เกินกว่าจะพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้

                 

                  ………..

                  กลับมาถึงหมู่บ้านติงเจี่ย

            ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องหน้าลูกสาวอยู่นานสองนาน สังเกตเห็นร่องรอยความหดหู่เศร้าหมองของหลินจิงซู ที่คล้ายถูกขีดเขียนไว้เต็มใบหน้ามาแต่ไกล เธอจึงอดเป็นห่วงไม่ได้และเอ่ยปากถามขึ้นว่า

            “ซูซู เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า? หรือเป็นเพราะเรื่องโฉนดบ้านนั่น?”

            ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลินจิงซูตัดสินใจไม่เล่าเรื่องที่ชายหัวโล้นลักพาตัวเธอให้ผู้เป็นแม่ฟังแม้แต่คำเดียว รวมถึงเรื่องที่จู้หยานได้รับบาดเจ็บด้วยเช่นกัน เพราะการบอกเล่าอะไรไปในเวลานี้ ก็รังแต่จะสร้างความเครียดเพิ่มขึ้นให้กับผู้เป็นแม่เปล่าๆ

             “อืม”

            สภาพจิตใจของหลินจิงซูตอนนี้ เสมือนถูกคลื่นมรสุมพัดกระหน่ำถาโถมเข้าใส่จนเกินจะรับไหว ทั้งเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งสำคัญที่กำลังจะมาถึงในเร็วๆนี้ เธอเองก็ต้องเร่งมือขยันทบทวนบทเรียนมากเป็นพิเศษ ไหนจะเรื่องโฉนดบ้านติดริมแม่น้ำหลังนั้นที่หายไปอีก แล้วก็ปัญหาเรื่องชายหัวโล้นที่ยังคาราคาซังแก้ไขไม่ได้อีก แต่ที่ทำให้เธอรู้สึกแย่มากกว่าเรื่องไหนๆก็คือ จู้หยานกำลังจะเดินทางออกจากผิงเฉิงอย่างไม่มีวันหวนกลับ…

            “เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารเย็นให้ก่อนนะจ๊ะ ระหว่างนี้ก็กลับเข้าห้องทบทวนหนังสือรอ การสอบครั้งสำคัญใกล้จะมาถึงแล้วนะ ลูกจะต้องให้ความสำคัญกับการเรียนมากๆ”

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ติงเสวี่ยเหม่ยลงทุนซื้อเนื้อสัตว์มาทำอาหารจานอร่อยให้ลูกสาวทานทุกวัน เธอหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยเติมพลังก่อนรับศึกใหญ่อย่างการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดี

ในช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูสละช่วงเวลาพักกลางวันอันมีค่า ตั้งใจจะไปที่สถานีรถไฟผิงเฉิงเพื่อส่งจู้หยานเป็นครั้งสุดท้าย

อย่างน้อยนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้เจอกัน เธอเองก็ต้องการให้ทุกอย่างจบลงพร้อมภาพความทรงจำดีๆ ดังนั้น หลินจิงซูจึงหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องไปส่งเขาให้ได้

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำไป เพราะเพิ่งจะก้าวเท้าข้ามประตูรั้วโรงเรียน เธอก็ตกเป็นเป้าหมายของกลุ่มชายหัวโล้นทันที

เห็นชายหัวโล้นเดินออกมาประจันหน้ากับตน ดวงตาของหลินจิงซูก็เบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ ไอ้นี่…มันถูกปล่อยตัวแล้วงั้นเหรอ? ทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?!

การใช้อาวุธมีคมทำร้ายร่างกายผู้อื่นนับเป็นอาชญากรรมไม่ใช่เหรอ? โทษที่คนพวกนี้ควรได้รับจะต้องหนักกว่านี้ถึงจะถูกสิ?