ตอนที่ 249 วันเกิดครบรอบ18ปี

125 2-2

                  ตอนที่ 249  วันเกิดครบรอบ18ปี

           

            นาทีนี้หลินจิงซูไม่สนใจอีกแล้วว่า คนภายนอกจะมองเธออย่างไร สิ่งเดียวที่เธอถวิลหาในตอนนี้ก็คือ อ้อมกอดของผู้เป็นแม่ เธอโผเข้าสวมกอดติงเสวี่ยเหม่ยไว้แน่น และเอ่ยขอบคุณทั้งน้ำตาที่ไหลประหนึ่งลูกแพร์อ่อนท่ามกลางสายพิรุณ

            “แม่จำถูกแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่จำได้!”

            แล้วก็ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกัน…

            “เด็กโง่ จะต้องมาขอบคุณแม่ทำไมกันล่ะจ๊ะ แม่เองก็อยากหาซื้อเสื้อผ้าสวยๆให้ลูกใส่ก็เท่านั้นเอง นี่ไม่สบายเป็นไข้แดดรึเปล่าจ๊ะ ถึงได้ทำตัวแปลกๆแบบนี้?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยโอบกอดตอบรับความรักจากลูกสาว

            เฉินเฉวียนเย่และจู้หยานที่นั่งอยู่ด้านหน้าถึงกับอดขำไม่ได้

            และเป็นฝ่ายเฉินเฉวียนเย่ที่หันไปถามจู้หยานด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า

            “ว่าไงพ่อหนุ่ม นึกอยากจะกอดฉันบ้างมั้ยล่ะ? เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นคนอบอุ่นไม่เบาเลยนะ!”

            จู้หยานมองค้อนใส่ทันที และเอ่ยปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด

            “อย่าดีกว่าครับ แค่คิดผมก็ขนลุกแล้ว”

            เมื่อเดินทางมาถึงตัวเมืองหลักในผิงเฉิง หลินจิงซูก็แวะลองเสื้อผ้าชุดสวยกว่าหลายชุด จากเดิมที่เฉินเฉวียนเย่เพียงแค่ถือถุงช็อปปิ้งใบเล็กๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า ถุงช็อปปิ้งก็ยิ่งงอกเงยมากขึ้นเรื่อยๆ

            และปิดท้ายด้วยติงเสวี่ยเหม่ยเดินตรงเข้าไปที่ร้านทอง

            แอบสังเกตเห็นติงเสวี่ยเหม่ยยืนจดๆจ้องๆอยู่หน้าตู้เครื่องประดับอยู่นาน และสำรวจดูด้วยสีหน้าที่ตั้งอกตั้งใจอย่างมาก หลินจิงซูจึงรีบเดินเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยรอยยิ้มว่า

            “แม่คะ อยากได้อะไรก็ซื้อไปเถอะค่ะ ตอนนี้ใช่ว่าเราจะไม่มีเงินซะที่ไหนล่ะคะ?”

            หลังจากลังเลชั่งใจอยู่นานสองนาน ในที่สุด ติงเสวี่ยเหม่ยก็พยักหน้าตัดสินใจที่จะใช้เงินซื้อความสุขบ้าง หลินจิงซูเองก็พลอยมีความสุขไปด้วยเช่นกัน ที่ได้เห็นแม่ของเธอรู้จักใช้เงินเพื่อความสุขของตนเองเช่นนี้

            เพราะในชาติก่อนหน้า ติงเสวี่ยเหม่ยไม่เคยมีวันที่ดีให้กับตนเองเลยแม้แต่วันเดียว ตลอดทั้งชีวิตมีแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานบ้าน และคอยรับใช้ทุกคนในบ้านตระกูลหลิน แม้แต่เครื่องประดับสักชิ้น เธอก็ยังไม่เคยมีเป็นของตัวเอง ตรงกันข้ามกับหลินเสวี่ยที่อยู่ในวัยเรียน กลับมีสร้อยทองเป็นของตัวเองแล้ว

            หลินจิงซูแอบตั้งปณิธานกับตัวเองในใจอย่างเงียบๆ ตราบใดที่ธุรกิจชานมไข่มุกของเธอตั้งหลักได้แล้ว และสามารถทำกำไรให้พวกเธอได้มากพอ ถึงวันนั้น ไม่ว่าแม่ของเธออยากจะได้ทองสักกี่เส้น แหวนเพชรสักกี่วง เธอก็จะหามาให้โดยไม่พร่ำบ่นแม้แต่คำเดียว

            “ลูกลองแหวนวงนี้หน่อยสิ ชอบรึเปล่าจ๊ะ?”

            ปรากฏว่า ติงเสวี่ยเหม่ยกลับต้องการซื้อแหวนทองวงนั้นให้เป็นของขวัญกับหลินจิงซู

            หลินจิงซูได้แต่ตะลึงงัน

            “อ้าว นี่แม่อยากจะซื้อให้หนูหรอกเหรอคะ?”

            “ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ซื้อให้ลูกแล้วแม่จะซื้อให้ใครล่ะ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

            “ก่อนหน้านี้ พ่อของลูกยังเต็มใจจ่ายเงินเป็นพันหยวน เพื่อซื้อสร้อยทองให้หลินเสวี่ยในวันเกิดครบรอบ 18 ปีเลย แล้วทำไมแม่คนนี้จะซื้อให้ลูกบ้างไม่ได้ล่ะ? ของมันต้องมีนะจ๊ะ!”

            เมื่อได้ฟังคำอธิบายของผู้เป็นแม่ หลินจิงซูก็ถึงกับหลั่งน้ำตาอีกครั้งอย่างไม่อาจอดกลั้นได้

            สำหรับติงเสวี่ยเหม่ยแล้ว เพื่อความสุขของหลินจิงซู เธอยินดีและพร้อมยอมจ่ายทุกอย่าง

            แต่เมื่อถึงคราวของตัวเอง เธอกลับลังเลที่จะใช้เงิน

            เพราะภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ ยังมีเรื่องการลงทุนที่สำคัญกว่าและจำเป็นต้องใช้เงิน สรุปคือ เธอต้องบริหารเงินทุกหยวนอย่างชาญฉลาดและจับจ่ายอย่างคุ้มค่าที่สุด มีหรือจะยอมเสียเงินไปกับเรื่องไร้ประโยชน์ให้ตัวเองแบบนี้?

            แต่ท้ายที่สุดแล้ว หลินจิงซูก็ส่ายหน้าปฏิเสธไม่รับแหวนทองวงนี้ โดยให้เหตุผลกับติงเสวี่ยเหม่ยว่า คุณค่าของขวัญนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับมูลค่าของมัน และสิ่งที่เธอต้องการที่สุดก็คือ การได้ใช้เวลาดีๆร่วมกันกับผู้เป็นแม่เท่านั้นเอง

            เกลี้ยกล่อมอธิบายกันพักใหญ่ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงยอมถอย หลินจิงซูเสนอให้เปลี่ยนจากของขวัญชิ้นนี้เป็นการจัดงานเลี้ยงฉลองภายในบ้านแทน หลังจากกลับมาแล้ว ทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปเชื้อเชิญกลุ่มเพื่อนที่สนิทสนม และคนจากหมู่บ้านติงเจี่ยให้มาร่วมงานฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีของหลินจิงซู

            ในงานวันเกิดของเธอ หลินจิงซูสวมเสื้อผ้าชุดใหม่พร้อมกับถักผมเปียสองข้าง วันนี้เธอดูสวยงามเป็นพิเศษ

            ช่วงเช้าตรู่ของวัน เฉินเฉวียนเย่ได้ขับรถพาจู้หยานเดินทางมาที่หมู่บ้านติงเจี่ยพร้อมกัน โดยเขาได้บอกกับเจ้าหนุ่มจู้หยานว่า วันนี้ติงเสวี่ยเหม่ยคงจะมีงานรัดตัว พวกเขาสองคนจะต้องมาเป็นกำลังเสริมช่วยจัดเตรียมงานอีกแรง

            “สุขสันต์วันเกิดครับ”

            จู้หยานยื่นกล่องของขวัญใบเล็กที่ได้รับการห่อพร้อมผูกโบว์ไว้อย่างประณีต เขายื่นส่งให้กับหลินจิงซูด้วยท่าทางเคอะเขิน

            “ขอบคุณมากนะ!”

            หลินจิงซูสีหน้ายิ้มแย้มรับไว้ด้วยความเต็มใจเช่นกัน วันนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ เพราะวันนี้ในชาติก่อนหน้า แม่ของเธอได้จากโลกนี้ไปเสียก่อน ทำให้เธอไม่เคยได้ฉลองครบรอบวันเกิดใดๆเลย และแม้แต่วันที่เธอมีอายุครบ 18ปีเช่นนี้ ก็ไม่เคยมีโอกาสได้จัดงานเฉลิมฉลองแต่อย่างใด

            แต่ในเวลานี้ หลินจิงซูมีโอกาสได้สัมผัสทั้งบรรยากาศแห่งความสุข รวมไปถึงความรู้สึกของการได้รับของขวัญ มันช่างเป็นความสุขที่ไม่สามารถประเมินค่าได้เลยจริงๆ!

            เธอรู้สึกราวกับว่า เวลานี้เธอกำลังอยู่ในโลกคู่ขนานอีกใบ…

            ทันทีที่เปิดกล่องใบเล็กออกมา แหวนทองแววาวและสร้อยข้อมือทองคำชุดหนึ่ง ก็กำลังหลับใหลอย่างเงียบงันอยู่ภายในกล่องผ้ากำมะหยี่สีแดง

            หลินจิงซูเบิกตาโตด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด แหวนทองวงนี้เป็นวงเดียวกับที่แม่ของเธอขอให้ลองใส่เมื่อสองวันก่อนไม่ใช่เหรอ? ยังจะมีสร้อยข้อมือทองคำเส้นนี้อีก?

                  เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนนะ นี่จู้หยานซื้อเครื่องประดับทองคำให้เธอเป็นของขวัญจริงๆน่ะเหรอ?!

                  มิหนำซ้ำยังซื้อให้ตั้งสองชิ้นในคราวเดียวด้วย!!

            แต่ว่า นี่มันแพงเกินไป…

            “จู้หยาน บอกตามตรงนะ ของขวัญพวกนี้มีมูลค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆ แต่ฉันก็ขอบใจนายมากนะที่ใส่ใจฉันมากขนาดนี้ แล้ววันนี้นายอยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า? เดี๋ยวฉันกับแม่จะเข้าครัวทำให้นายโดยเฉพาะ!”

            หลินจิงซูรีบปิดกล่องกำมะหยี่ แล้วส่งกลับคืนให้จู้หยานทันที

            “รับไว้เถอะ มันไม่ใช่ของที่มีราคาแพงมากมายอะไร”

            จู้หยานถอยห่างอย่างรวดเร็ว ทำราวกับว่ากล่องเครื่องประดับตรงหน้ามีเชื่อไวรัสร้ายแรงอยู่ และเขาก็ไม่ต้องการจะแตะต้องมันอีกต่อไป

                  ได้เห็นสีหน้าท่าทาง และคำพูดสบายๆเช่นนั้นของจู้หยาน หลินจิงซูถึงกับร้องอุทานกับตัวเองในใจ

                  สมกับเป็นเศรษฐีจริงๆ!