ตอนที่ 250 หลินเสวี่ยโดดน้ำตาย?

126 1-2

      ตอนที่ 250 หลินเสวี่ยโดดน้ำตาย?

            เครื่องประดับทองสองชิ้นประเมินมูลค่าแล้วอย่างน้อยๆก็หลายพันหยวน และนี่นับเป็นของขวัญที่มีราคาแพงเกินจำเป็นอย่างเห็นได้ชัด หลินจิงซูจึงปฏิเสธไม่ต้องการรับไว้ แต่ทว่าจู้หยานกลับถอยหนีไม่คิดจะรับคืนเช่นกัน สุดท้ายก็ไร้ซึ่งทางเลือก เธอจำต้องรับไว้อย่างไม่สู้เต็มใจนัก

            หากต้องการจะรู้ระดับชนชั้นทางสังคมของใครสักคน บางครั้งก็สามารถมองผ่านของขวัญที่มอบให้ได้

            สำหรับจู้หยานแล้ว เงินเพียงไม่กี่พันหยวน ก็เปรียบเสมือนกระดาษชำระแผ่นหนึ่งเท่านั้น

            ตรงกันข้ามกับหลินจิงซู ย้อนกลับไปในวัยทำงานของเธอเมื่อชาติก่อนหน้า ของขวัญมูลค่าหลักพันหยวนขึ้นไป ไม่ว่าจะในยุคนี้หรือในอนาคต สำหรับเธอแล้วก็ยังนับเป็นสิ่งของที่มีมูลค่าสูง พูดได้ว่าจะยอมควักเงินซื้อได้ก็เนื่องในโอกาสพิเศษจริงๆเท่านั้น

            ในเมื่อหลินจิงซูได้รับมามากขนาดนี้ หากถึงวันเกิดของจู้หยานบ้าง เธอเองก็มีความคิดที่จะตอบแทนเขาด้วยเช่นกัน

            “นี่จู้หยาน แล้วนายเกิดวันไหนเดือนอะไรเหรอ?”

            ดวงตาคู่กลมโตของหลินจิงซูกระพริบปริบๆ เอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

            “รีบไปช่วยป้าติงกันดีกว่า”

            จู้หยานทำหูทวนลม และหลังจากพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินเข้าครัวไปอย่างรวดเร็ว

            แม้ว่าเวลานี้ หลายคนจะเริ่มทยอยกันมาช่วยงานบ้างแล้ว แต่ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยังคงเป็นเสาหลักคอยรับผิดชอบงานทั้งหมดอยู่ดี เรียกได้ว่า เธอยุ่งวุ่นวายหัวหมุนมาตั้งแต่ไก่โห่เลยทีเดียว

            ช่วงเวลาใกล้เที่ยง แขกผู้มีเกียรติต่างก็ทยอยกันเดินทางมาถึงแล้ว

            ไม่ว่าจะเป็นป้าผาง จางหลาน ศาสตราจารย์หวังและภรรยาของเขา รวมไปถึงบรรดาเพื่อนบ้านที่มีนิสัยใจคอน่ารักอีกหลายคนในหมู่บ้านติงเจี่ย

            แขกที่มาร่วมงานนับว่าไม่ได้มากมายอะไร จัดโต๊ะไว้แค่สองโต๊ะก็นับว่าเพียงพอแล้ว

      ด้านติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างก็มาร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับทุกคนเช่นกัน ระยะนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งคู่จะไม่เกรงกลัวเฉินเฉวียนเย่อีกต่อไปแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเขาแวะเวียนมาที่นี่บ่อยๆ ทำให้สองฝ่ายได้พบเจอกันมากขึ้นจนเกิดเป็นความเคยชิน หรืออาจเพราะไปล่วงรู้มาว่า เฉินเฉวียนเย่ในตอนนี้หาใช่เจ้าพ่อใหญ่แห่งถนนไป๋ฮั่นคนเดิมอีกต่อไปแล้วก็เป็นได้ ดังนั้น สามีภรรยาคู่นี้จึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนหนูหดหัวเช่นเคย

                  ทุกคนที่มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ ล้วนนำของขวัญติดไม้ติดมือมาให้หลินจิงซูกันถ้วนหน้า ไม่ว่าจะเป็นของที่มีมูลค่ามากน้อยเพียงใด เธอก็รับไว้ด้วยความเต็มใจ เพียงสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่มีให้กัน เท่านี้ก็รู้สึกมีความสุขยิ่งกว่าอะไรแล้ว

                  เสมือนสิ่งที่เคยขาดหายไปในชีวิตก่อนหน้าของหลินจิงซู ทุกอย่างล้วนได้รับการชดเชยอีกครั้งในชีวิตนี้

                  ในขณะที่งานเลี้ยงฉลองครบรอบวันเกิด 18 ปีของหลินจิงซูกำลังดำเนินไปอย่างชื่นมื่น หลายต่อหลายคนต่างตักอาหารรับประทานกัน พลางพูดคุยกันไปด้วยความสนุกสนานครื้นเครง แต่แล้วจู่ๆก็มีหญิงคลั่งคนหนึ่งบุกเข้ามาถึงลานหน้าบ้าน!

                  อู๋ซิ่วเหลียนในสภาพทรุดโทรมดวงตาแดงก่ำ ได้บุกเข้ามาพร้อมกับมีดทำครัวในมือ ภาพฉากตรงหน้าที่ดูประหนึ่งหนังฆาตกรรมนี้ ได้ทำให้ทุกคนตื่นตกใจจนขวัญกระเจิง เฉินเฉวียนเย่และจู้หยานที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วที่สุด ได้แสดงตัวขึ้นหน้าปกป้องทุกคนในทันที และด้วยทักษะการต่อสู้อันช่ำชองของคนทั้งสอง พวกเขาย่อมสามารถสยบอู๋ซิ่วเหลียนที่คลุ้มคลั่งได้ภายในเวลาอันสั้น เฉินเฉวียนเย่พุ่งเข้าชาร์จจับอีกฝ่ายกดลงกับพื้นดิน ส่วนจู้หยานก็จัดการเตะมีดทำครัวในมือเล่มนั้นจนกระเด็นหลุดออกไปไกล

                  “หลินจิงซู! อีสารเลว! อีคนต่ำช้า! ทั้งหมดเป็นเพราะแก! เป็นเพราะแกคนเดียว!! ถ้าไม่ใช่แก เสวี่ยเสวี่ยของฉันคงไม่คิดสั้นไปกระโดดน้ำตาย!!”

                  “อีคนชั่วช้า! อีสัตว์นรก!! ฉันจะฆ่าแก! วันนี้ฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้!!!”

                  “…”

                  เสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งดังสนั่นโหยหวนไปทั่วทั้งลานบ้านและรอบข้าง กระทั่งฝูงกาดำทั้งหลายยังตกใจบินแตกกระเจิงหนีหายไป

                  แม้อู๋ซิ่วเหลียนจะถูกกำราบมีเชือกป่านมัดมือมัดเท้าไว้แน่น แต่เธอก็ยังแหกปากร้องตะโกนสาปแช่งหลินจิงซูอยู่อย่างนั้น แม้ว่าน้ำเสียงจะแหบแห้งแค่ไหนแล้วก็ไม่ใส่ใจ

                  เมื่อครู่ผู้หญิงคนนี้พูดว่าอะไรนะ? หลินเสวี่ยคิดสั้นไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?

                  ทุกคนในงานเลี้ยงต่างพากันตกใจอย่างยิ่งยวด

                  ติงเสวี่ยเหม่ยทนฟังคำก่นด่าสาปแช่งที่พ่นออกจากปากอู๋ซิ่วเหลียนต่อไปไม่ไหว เธอตบเท้าก้าวขึ้นหน้าไปพร้อมกับเพลิงโทสะภายในใจที่ลุกโชน หวดฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายสองครั้งติดกันอย่างสุดกำลัง

            “อู๋ซิ่วเหลียน หุบปากได้แล้ว! กล้าดียังไงมาพ่นคำสกปรกแบบนี้ใส่ลูกสาวของฉัน? การที่เธอและลูกสาวต้องตกต่ำถึงขั้นนี้ ไม่ใช่เพราะพวกเธอทำตัวเองหรอกเหรอ? ก่อนจะเอะอะโวยวายกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของคนอื่นแบบนี้ หัดชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้างเถอะ!”

            หากจะนิยามสั้นๆให้กับสภาพของอู๋ซิ่วเหลียนในเวลานี้ เห็นทีคงต้องใช้คำว่า ‘หญิงบ้า’ ก็คงจะไม่เกินจริงนัก นอกจากผมเผ้าที่ชี้ฟูยุ่งเหยิงไม่เป็นรูปทรงแล้ว ร่างกายของเธอยังซูบผอมหนังแทบติดกระดูกอีกด้วย อีกทั้งยังมีเสียงงึมงำคล้ายคำสาปแช่งดังวี่ๆออกจากปากอยู่ตลอดเวลา

            ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงรถตำรวจที่กำลังแล่นเข้ามาก็ดังขึ้น

            อู๋ซิ่วเหลียนถูกจับใส่กุญแจมือ แล้วยัดตัวเข้ารถตำรวจอย่างรวดเร็ว ทางด้านติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ก็ได้ติดตามไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจด้วยเช่นกัน

            “เดี๋ยวก่อนนะ นี่พวกเราไม่ได้เจอหน้าเธอนานขนาดไหนกันเชียว? ทำไมอู๋ซิ่วเหลียนถึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ล่ะ?”

            ป้าผางอดส่งเสียงเดาะลิ้นไม่ได้ ระหว่างที่เอ่ยถามถึงเหตุผลในเรื่องนี้กับหลินจิงซู เสมือนว่าเธอเองก็พอจะคาดเดาคำตอบได้เป็นนัยๆอยู่ภายในใจก่อนแล้วเช่นกัน

            ไม่มีความจำเป็นที่หลินจิงซูจะต้องปิดบังอะไรเช่นกัน เธอให้คำตอบในแบบที่ทุกคนต่างก็พอจะคาดเดาได้ เพิ่มเติมคงเป็นเรื่องที่หลินเสวี่ยให้ร้ายเธอในระหว่างการสอบเข้ามหาวิทยาลัยวันนั้น

            หลังจากที่ทุกคนได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว แต่ละคนต่างหน้าถอดสีด้วยความเสียขวัญ ตามมาด้วยความโมโหเดือดดาลอย่างสุดจะบรรยาย

            “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ! คนแม่ก็ว่าแย่แล้ว คนลูกกลับเลวร้ายซะยิ่งกว่า! ทั้งที่ตัวเองเป็นคนก่อเรื่องทุกอย่างขึ้นเองแท้ๆ แต่นังอู๋ซิ่วเหลียนก็ยังหน้าด้านโทษว่าเป็นความผิดคนอื่นอีก!”

            ทั้งป้าผางและจางหลานต่างก็อดรู้สึกโมโหแทนไม่ได้

            และก็แน่นอน หลังจากป้าผางเปิดโหมดลำโพงเคลื่อนที่แล้ว ภายในระยะเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้น ทุกชีวิตในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ และหมู่บ้านติงเจี่ยต่างก็ล่วงรู้เรื่องราวทั้งหมดโดยทั่วกัน

            งานเลี้ยงฉลองวันเกิดที่แสนวิเศษของหลินจิงซู เป็นอันต้องพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า!