ตอนที่ 254

128 1-2

ตอนที่ 254

           

            “นี่นายจะเลือกที่นี่จริงๆเหรอ?”

            หลินจิงซูยังรู้สึกแปลกใจไม่หาย

            “นายฉลาดแบบนี้ คะแนนสอบน่าจะสูงติดระดับประเทศด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงไม่เลือกเรียนในเมืองหลวงล่ะ? ที่นั่นมีแต่มหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”

            เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลดี จะไม่อาจเทียบชั้นได้กับมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง

            คงเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างมาก หากจู้หยานตัดสินใจไม่เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยเหล่านั้น และสิ่งนี้กลับทำให้หลินจิงซูรู้สึกผิดด้วยซ้ำไป ที่เขาตัดสินใจเข้ามหาวิทยาลันเกรดต่ำกว่าเพียงเพราะเธอคนเดียว

            “ผมรู้สึกว่าคะแนนสอบของตัวเองคงจะไม่ดีเท่าไหร่นัก ก็เลย…อยากจะเลือกที่นี่กันเหนียวไว้เหมือนกัน”

            จู้หยานเอ่ยตอบ

            เขาตัดสินใจไว้ตั้งแต่ก่อนสอบแล้วว่า จะติดตามหลินจิงซูไปทุกที่ ไม่ว่าเธอจะเลือกเข้ามหาวิทยาลัยไหนก็ตาม

            ในความเป็นจริงแล้ว ด้วยคะแนนสอบที่เขาเคยคำนวณไว้คร่าวๆ จู้หยานสามารถเข้าเรียนได้ทุกมหาวิทยาลัยที่มีในประเทศ

            “แล้วถ้านายตัดสินใจเลือกเรียนที่นี่ คนในครอบครัวของนายจะไม่คัดค้านเหรอ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            คราวนี้จู้หยานนิ่งเงียบไม่ตอบใดๆ แน่นอนว่าความปรารถนาเดิมของย่าเขาก็คือ การเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และล่าสุดเมื่อไม่นานมานี้ ย่าของเขาถึงขั้นเสนอออกมาตรงๆว่า ต้องการส่งเขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

            หลังจากได้ยินเช่นนั้น คนที่ดูจะเห็นดีเห็นงามด้วยที่สุดคงหนีไม่พ้นฟานหรง เธอยังพูดสนับสนุนพร้อมกับแนะนำว่า อยากให้จู้หยานไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ นั่นเพราะจ้าวหยวนเองก็วางแผนจะไปศึกษาต่อที่นั่นเช่นกัน การมีพื่อนร่วมเดินทางจับมือกันไปย่อมดีกว่า เพราะหากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา จะสามารถช่วยดูแลซึ่งกันและกันได้

            คิดว่าคนอย่างจู้หยานโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ? โง่ถึงขั้นที่จะไม่รู้ว่าฟานหรงกำลังวางแผนอะไรอยู่ในใจอย่างนั้นหรือ?

            เพียงแค่นี้ จู้หยานก็ต้องพยายามซ่อนตัว หนีจากจ้าวหยวนจนหัวซุกหัวซุนแล้ว นับประสาอะไรกับการไปเรียนต่อต่างประเทศร่วมกันกับเธอเล่า?

            “ไม่หรอก ทุกคนน่าจะเห็นด้วยกับผม”

            ท้ายที่สุด จู้หยานก็ตัดสินใจโกหกหน้าตาย

            แต่มีหรือที่หลินจิงซูจะหลงเชื่อ? เธอจึงพูดตรงเข้าประเด็นด้วยสีหน้าจริงจังขึงขังขึ้นทันที

            “จู้หยาน ฉันรู้นะว่านายกำลังโกหก บอกว่าคะแนนไม่ดีงั้นเหรอ? ไม่มีทางซะล่ะ ระดับมันสมองอย่างนายสามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงได้สบายๆ จะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งก็ยังได้ด้วยซ้ำไป! แล้วถ้านายตัดสินใจเข้าเรียนที่นี่จริงๆล่ะก็ ครอบครัวของนายไม่มีทางยอมอยู่เฉยแน่”

            หลินจิงซูตั้งท่ายกแขนเท้าสะเอว พูดชี้แจงต่อไปราวกับผู้ใหญ่กำลังสั่งสอนเด็กหนุ่ม

            “ฉันรู้นะ เหตุผลที่นายจะเลือกเรียนมหาวิทยาลัยนี้ ก็เพราะอยากจะอยู่กับฉัน แต่ช่วยคิดอะไรให้ไกลๆหน่อยจะได้มั้ย? นี่มันหมายถึงอนาคตของตัวนายเองนะ นายไม่ควรเอามาล้อเล่นแบบนี้! ด้วยศักยภาพที่มีในตัว นายอย่าตัดอนาคตตัวเองด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้สิ ถือว่าฉันขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากมานั่งรู้สึกผิดเพราะเรื่องนี้ทีหลัง”

            ครั้งที่หลินจิงซูทำงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมวเมื่อชาติก่อน เธอมักจะได้ยินเหล่ามนุษย์ป้าทั้งหลายพากันบ่นเรื่องลูกๆของตัวเอง บ้างถึงขั้นร้องห่มร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลก็มี จับใจความได้ว่า บรรดาลูกๆของพวกเธอต้องโง่งมเพียงใด ถึงได้ยอมทิ้งมหาวิทยาลัยดีๆ เพียงเพื่อให้ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเพื่อนฝูง บ้างก็ติดตามคนรักไปหวังว่าจะได้เรียนต่อด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ท้ายที่สุด พวกที่เป็นแฟนกันต่างก็ต้องเลิกรากันในภายหลังทั้งสิ้น เพื่อนฝูงที่ว่ารักกันเหนียวแน่นต่างก็แยกย้ายกันไปมีเพื่อนกลุ่มใหม่

            อนาคตของคนเราเปลี่ยนได้ด้วยสองมือตน แต่ก็ตกต่ำลงเหวได้ด้วยความคิดชั่ววูบเช่นกัน

            ในกรณีของเธอกับจู้หยานนั้น คู่รักก็ไม่ใช่ เพื่อนสนิทเดนตายก็ไม่เชิง ทั้งสองเป็นเพียงเพื่อนข้างบ้านที่ดีต่อกันเท่านั้น หากจะต้องเสียสละตัวเอง ยอมไม่เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำเพียงเพราะเพื่อนข้างบ้านคนหนึ่งแล้วล่ะก็ เหตุผลนี้ยังฟังดูโง่งมเสียยิ่งกว่ายอมทิ้งอนาคตเพื่อคนรักด้วยซ้ำไป!

            จู้หยานยืนนิ่งไม่ตอบสนองใดๆอยู่ครู่หนึ่ง

                  ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หลินจิงซูย่อมเข้าใจอุปนิสัยของจู้หยานดีว่าเป็นคนเช่นไร

                  หัวรั้นเป็นที่สุด!

            เมื่อไหร่ที่เขาตัดสินใจเลือกทางใดทางหนึ่งไปแล้ว ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร เขาก็จะไม่ฟังและไม่มีวันยอมเปลี่ยนใจอย่างเด็ดขาด

            หากวันนั้นมาถึง วันที่จู้หยานยอมสละมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศ เพื่อมาอยู่ที่เดียวกับเธอจริงๆ เรื่องนี้คงจะต้องกลายมาเป็นตราบาปภายในใจของหลินจิงซูไปจนชั่วชีวิตแน่

            เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด!

            “ความจริงแล้ว ฉันเองก็ลังเลอยู่เหมือนกัน ตั้งใจว่าจะกลับไปที่โรงเรียนเพื่อขอแก้ไขรายชื่อมหาวิทยาลัยที่เลือกไว้”

            หลินจิงซูปั้นสีหน้าขึงขัง และพูดต่อว่า

            “ถึงจะฟังดูน่าหมั่นไส้หน่อยก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองทำข้อสอบครั้งนี้ได้ไม่เลวเลยล่ะ ถ้าสามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงได้ก็คงดีไม่น้อย”

            จู้หยานเงยหน้าขึ้นสบตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง คล้อยหลังจึงพูดขึ้นว่า

            “จริงเหรอ? นี่เธอจะเปลี่ยนใจเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงแทนแน่เหรอ?”

            หลินจิงซูพยักหน้าด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง เธอยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ก็ถ้าคะแนนสอบของฉันสามารถเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงได้จริงๆ แล้วฉันจะโง่ไปเลือกที่อื่นทำไมกันล่ะ? อีกอย่าง ฉันเองก็เคยบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศเหมือนกัน แต่ที่ตอนแรกกรอกชื่อมหาวิทยาลัยประจำมณฑลไป ก็เพราะยังไม่ค่อยมั่นใจน่ะสิ ตอนนั้นกลัวแต่จะไม่มีที่เรียน”

            “ที่พูดมานี่ โกหกผมอยู่รึเปล่า?”

            จู้หยานนึกอะไรไม่ทราบ จู่ๆก็เปล่งเสียงร้องถามประโยคนี้ขึ้นฉับพลัน

            หลินจิงซูถึงกับหันขวับ ภายในใจแอบตื่นตระหนกเล็กน้อย นี่เธอแสดงละครได้ห่วยขนาดนี้เชียวเหรอ?

            “ฉันจะโกหกนายไปเพื่ออะไร! ฉันไม่ได้โง่อยากจะตัดอนาคตตัวเองเหมือนนายซะหน่อย!”

            เธอเริ่มไม่อยากสืบสานสนทนาประเด็นนี้อีกต่อไปแล้ว สิ้นเสียงพูดจบ หลินจิงซูก็เร่งสับเท้าเพิ่มความเร็ว ตรงดิ่งออกจากรั้วมหาวิทยาลัยไปโดยไม่รอจู้หยาน

            วันรุ่งนี้ หลินจิงซูต้องเดินทางไปที่โรงเรียน เพื่อรายงานตัวยืนยันการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยที่เลือกไว้ในครั้งแรก

            ในสมัยนี้ที่ระบบทุกอย่างยังทำด้วยมือ ไม่มีแม้กระทั่งคอมพิวเตอร์หรือสมาร์ทโฟนใดๆ ตัวกำหนดอนาคตต่อจากนี้ของทุกชีวิตก็คือ ใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยแผ่นบางๆที่อาจารย์ประจำชั้นเป็นผู้แจกให้

            นี่เป็นการตัดสินใจขั้นสุดท้าย นักเรียนทุกคนต่างก็หน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างหนัก สายตาจ้องเขม็งอยู่ที่กระดาษแผ่นบางตรงหน้า พร้อมกับความคิดมากมายสารพัดที่กำลังตีกันมั่วอยู่ภายในหัว

            เวลาล่วงเลยผ่านไป ยังไม่มีใครกล้าลงชื่อยืนยันการสมัครเลยแม้แต่คนเดียว

            ไม่สิ…มีอยู่หนึ่งคน…

            ทันทีที่หลินจิงซูได้รับใบสมัครมา ปลายปากกาของเธอก็แทบตวัดลงชื่อตอบรับภายในพริบตา หลังจากตรวจสอบความถูกต้องอย่างละเอียดแล้ว เธอจึงยื่นส่งเอกสารยืนยันการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเป็นคนแรกของชั้นทันที

            เธอได้ตัดสินใจเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑล