ตอนที่ 260 ติงจู้ฮั่วมาแล้ว!

131 1-2

      ตอนที่ 260 ติงจู้ฮั่วมาแล้ว!

     

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบก้มหน้าเก็บตา เอาแต่จ้องมองชิ้นสเต็กหอนกรุ่นในจานตรงหน้าจนเย็นชืด

            “ฉัน…ฉันไม่ได้ชอบพวกสาวๆซะหน่อย แต่ถ้าเป็นผู้หญิงที่อายุใกล้เคียงกันก็คงจะดี…”

            เฉินเฉวียนเย่เองก็เขินจนตัวบิดไม่ต่างกัน และจู่ๆก็เปล่งเสียงเอ่ยประโยคนี้ขึ้น

            หลินจิงซูเม้มปากพยายามหุบยิ้มแทบไม่อยู่ และขอหยุดดำเนินบทสนทนาไว้แต่เพียงเท่านี้

            ในศตวรรษที่ 21 มีผู้คนจำนวนมากมายที่ครองสถานะโสดไปจนวันตาย อาจเพราะด้วยสภาพสังคมที่เปลี่ยนไปก็ดี เพราะแนวคิดสมัยใหม่ก็ดี หรือเพราะปัจจัยอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายก็ดี จนอาจพูดได้ว่าอัตราส่วนของประชากรที่แต่งงานมีครอบครัวกับคนโสดนั้น แทบจะสูสีกันชนิดครึ่งต่อครึ่ง อย่างตัวเธอเองเมื่อชาติก่อนเป็นต้น ก็เลือกที่จะไม่แต่งงานเช่นกัน

            ตรงกันข้าม ในช่วงปี 1990 นี้ ผู้ใหญ่ที่อายุอานามเลยเลขสามไปแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน จัดว่าเป็นคนกลุ่มน้อยในสังคมเลยก็ว่าได้

            ภายหลังรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งสามก็เดินเที่ยวเล่นในใจกลางเมืองต่อ

            ระหว่างทางได้เดินผ่านร้านแฟชั่นแห่งหนึ่ง ติงเสวี่ยเหม่ยต้องตาถูกใจเสื้อสวยตัวหนึ่งเข้า แต่ราคาค่อนข้างสูงเกินไปหน่อย เธอจึงเริ่มปริปากขอต่อราคา ทว่ากลับถูกเจ้าของร้านพูดจาดูถูกใส่แทน

            “ถ้าไม่มีปัญญาจะซื้อก็ออกไป คนแถวนี้ใครๆก็ว่าเสื้อผ้าร้านฉันถูกกันทั้งนั้น!”

            แม่ค้าสาวกวาดตามองติงเสวี่ยเหม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่า คนอย่างเธอไม่มีปัญญาจะซื้ออย่างแน่นอน

            “นี่คุณพูดจาแบบนี้กับลูกค้าได้ยังไง?”

            เฉินเฉวียนเย่เคลื่อนไหวออกหน้าฉับไวเสียยิ่งกว่าหลินจิงซู ขึ้นเสียงกระแทกใส่อย่างไม่เป็นมิตร

            คนทำอาชีพค้าขายมีหรือจะไม่เคยพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน? ยิ่งเธอคนนี้ดูเป็นแม่ค้าปากจัดกล้าท้าชน มีหรือจะเกรงกลัวเสียงข่มขู่ของผู้ชาย?

            เห็นเหตุการณ์เช่นนี้เข้า หลินจิงซูก็อดนึกถึงยุคสมัยที่ตนเคยอยู่มาไม่ได้ ทั้งความเจริญทางด้านเทคโนโลยีและการค้า ล้วนแล้วแต่ร้อนแรงสุดขีดในยุคศตวรรษที่ 21

            คนที่ต้องงอนง้อชนิดแทบกราบเท้ากลับเป็นฝ่ายแม่ค้า ลูกค้าเปรียบดั่งพระเจ้าอย่างแท้จริง และที่สำคัญที่สุด การช็อปปิ้งซื้อสินค้าไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านด้วยซ้ำไป เพียงแค่เปิดมือถือขึ้นมาถูไถ เงินในกระเป๋าก็ลอยสะพัดออกไปกว่าหลายพันหยวนแล้ว!

            ในยุคที่การตลาดเข้าสู่รูปแบบออนไลน์อย่างเต็มตัว สนามแข่งขันของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายกลับไม่ใช่บนท้องตลาดอีกต่อไป แต่เป็นสงครามดึงดูดลูกค้าในหน้าจอมือถือที่เรียกว่า ‘การไลฟ์สด’  ที่เรียกได้ว่าทั้งดุเดือดและเข้มข้นเสียยิ่งกว่าการค้าขายในยุคสมัยนี้ไม่รู้กี่ร้อยเท่า!

                  พวกแม่ค้าหัวสูงดูถูกดูแคลนลูกค้าแบบนี้น่ะเหรอ? อย่าว่าแต่จะไม่มีใครซื้อของเลย มีหวังถูกเอาไปแปะประจานคว่ำบาตรใส่ชนิดไม่เหลือที่ยืนในสังคมเลยทีเดียว!

                  “พี่รอง? จิงซู?”

                  ชั่วอึดใจเดียวกัน น้ำเสียงทรงเสน่ห์ชวนลุ่มหลงของชายหนุ่มคนหนึ่งก็เปล่งดังขึ้น ฉุดดึงหลินจิงซูให้หลุดจากภวังค์ความคิดของตนเอง

                  หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยชะโงกศีรษะหันหาต้นเสียงแทบจะพร้อมเพรียงกัน ปรากฏชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าประตูร้านแฟชั่น

                  หลินจิงซูหรี่ตาเพ่งพินิจมองอย่างละเอียด

                  ที่แท้ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นติงจู้ฮั่ว!

                  “เสี่ยวฮั่ว ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยแอบประหลาดใจระคนตื่นเต้นเล็กน้อย

                  “พี่รองนั่นล่ะ ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

                  ติงจู้ฮั่วเผยแสดงทีท่าประหลาดใจไม่ต่าง

                 

                  …..

                 

                  จะให้ยืนหัวโด่รำลึกความหลังในร้านแฟชั่นก็เกรงว่าไม่ควร ทั้งหมดจึงตกลงจะไปนั่งที่ร้านกาแฟ เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนสารทุกสุขดิบของกันและกันหน่อย

                  ก่อนจากลาติงเสวี่ยเหม่ยย่อมไม่ลืม เธอหยิบธนบัตรสองใบโยนให้แม่ค้าสาวคนนั้นอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินเชิดหน้าออกจากร้านไปพร้อมกับเสื้อตัวสวยในมือ

                  มาถึงร้านกาแฟ ติงเสวี่ยเหม่ยจึงเริ่มเล่าย้อนเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นทั้งหมดในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาให้ติงจู้ฮั่วฟังอย่างย่อๆ ที่สำคัญยังบอกด้วยว่า ในตอนนี้ เธอกับลูกสาวกำลังเปิดธุรกิจชานมไข่มุกที่ตัวเมืองหลัก และกิจการก็กำลังไปได้สวยอีกด้วย

                   

            ติงจู้ฮั่วหน้าถอดสีสลับขาวดำอยู่หลายรอบ ใจหวิวขึ้นลงคล้อยตามคำบรรยายในแต่ละช่วงที่รับฟัง  

            เขาเคยนึกเคยฝันที่ไหนกันว่า ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา จะเกิดเหตุการณ์ระทึกใจมากมายเพียงนี้ขึ้นกับชีวิตของสองแม่ลูก!

            และที่สำคัญที่สุด พี่รองของเขาได้หย่าขาดกับสามีแล้วจริงๆ!

            ในยุคสมัยเช่นนี้ การหย่าร้างนับเป็นเรื่องน่าอัปยศอย่างที่สุด!

            “แล้วคุณอาล่ะคะเป็นยังไงบ้าง? งานในคณะละครสัตว์สนุกดีมั้ย?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามแทรกขึ้น และเมื่อเห็นว่าแข้งขาของติงจู้ฮั่วยังแข็งแรงดี เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างมากเช่นกัน

            โชคดีเพียงใดที่เธอสามารถคลี่คลายปมปัญหาระหว่างเขากับเฉินเฉวียนเย่ได้ทันท่วงที มิฉะนั้น คงเป็นการยากเช่นกันที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้ชะตากรรมของเขาต้องเป็นอย่างชาติก่อน

            “จิงซูน้อยน่ารักของอา! นี่เรา…สวยขึ้นรึเปล่าเนี่ย? เด็กอะไรยิ่งโตยิ่งสวย!”

            ติงจู้ฮั่วบีบขยี้แก้มนุ่มนิ่มของหลินจิงซูเล่นตามประสา เห็นหลานสาวร่าเริงสดใสเช่นนี้ ตัวเขาเองก็รู้สึกมีความสุขอย่างยิ่งยวด

            ความจริงแล้ว เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูย้ายมาอยู่ในตัวเมือง ทั้งสองก็ได้ตั้งใจไว้ว่า จะแวะเวียนไปที่คณะละครสัตว์สักเที่ยวเพื่อตามหาติงจู้ฮั่ว ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ แค่เรื่องดูแลธุรกิจชานมไข่มุกก็วุ่นวายสาหัสจนเต็มกลืนแล้ว กระทั่งเวลาจะพักหายใจหายคอยังแทบไม่มี สิ่งที่เรียกว่า ‘วันหยุด’ นั้น โปรดอย่าได้ฝัน!

            แต่เริ่มเดิมที สองแม่ลูกตั้งใจจะใช้สิทธิ์ลาหยุดทั้งสองวันนี้ให้คุ้มค่าที่สุด โดยตั้งใจจะแบ่งเวลาส่วนหนึ่งเพื่อออกไปตามหาติงจู้ฮั่วที่คณะละครสัตว์เช่นกัน ทว่าใครจะไปคาดคิด ในวินาทีสุดท้ายของวัน พวกเธอกลับพบเจอเขาเข้าโดยบังเอิญ!

            “เดี๋ยวนะ แล้วนี่…”

            พูดคุยกันมาจนถึงตอนนี้ ติงจู้ฮั่วก็เพิ่งจะรู้สึกตัวได้ เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเฉินเฉวียนเย่เข้าเท่านั้น เขาก็ถึงกับเอ่ยปากถามด้วยเสียงตะกุกตะกักทันที

            หลินจิงซูเม้มปากแอบอมยิ้ม พร้อมกับพูดเตือนสติอีกฝ่ายว่า

            “คุณอาเคยใช้กระสอบอาหารไก่ทุบตีเขายังไงล่ะ จำไม่ได้แล้วเหรอคะ? ก็เขานั่นล่ะ”

            เฉินเฉวียนเย่กอดอกนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ส่งสายตาค้อนให้กับติงจู้ฮั่วอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย