ตอนที่ 268 ทางเลือกที่สาม

135 1-2

      ตอนที่ 268 ทางเลือกที่สาม

     

            “อย่า!”

‘           ประกายตาเย็นยะเยือกสาดใส่ หลินจิงซูเร่งหยุดยั้งไม่ปล่อยให้จู้หยานกระโตกกระตากไปมากกว่านี้

            เพราะเธอตระหนักดีว่า ต่อให้บุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับครูใหญ่ในตอนนี้ ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

            ตราบใดที่ไม่มีแต้มต่อในกำมือ คนธรรมดาสามัญอย่างหลินจิงซู จะมีปัญญาทำอะไรคนพวกนี้ได้อย่างนั้นหรือ? ตรงกันข้าม นี่อาจเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นแทน

            จู้หยานถูกหลินจิงซูฉุดลากออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

            “แล้วเราควรทำยังไงดีล่ะ?”

            จู้หยานเอ่ยถามด้วยสีหน้าหม่นหมอง เสียงกัดฟันดังกรอดด้วยความคับแค้นใจ

            หลินจิงซูส่ายหน้า แม้แต่เธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรทำอย่างไรต่อดี

            ภายหลังสงบสติอารมณ์ลงได้ ดูเหมือนจะมีความคิดดีๆบางอย่างผุดปรากฏขึ้นในหัวของหลินจิงซู จังหวะนั้น เธอถึงกับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นฉับพลัน

            มิน่าล่ะ เพราะไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ครูใหญ่ก็ดูจะเอาอกเอาใจเธอเป็นพิเศษ และตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวเธอเองก็มักจะมองครูใหญ่เป็นคนพิเศษที่เข้าใจเธอเสมอมา…

            ช่วงเวลาเดียวกันนี้ในชาติก่อนหน้า หลินจิงซูยังจดจำได้แม่นยำ ครูใหญ่ได้พยายามโน้มน้าวเธออย่างเต็มกำลังหลายต่อหลายครั้ง เพื่อให้เธอลองสอบเข้ามหาวิทยาลัย และนั่นก็เป็นไปได้ว่า…ความจริงแล้วตัวเธอในครั้งนั้นก็อาจจะสอบผ่าน เพียงแต่ว่า…

            ปรากฏว่า ชะตาชีวิตของเธอได้ถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อตั้งแต่แรกแล้ว!!

            หลินจิงซู เธอนี่ช่างโง่เง่าจริงๆ ที่เพิ่งจะมารู้ความจริงทุกอย่างในตอนนี้!

            เหตุผลเดียวที่ครูใหญ่กล้าชี้ปลายหอกมาที่เธอ นั่นก็เพราะว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวที่ไร้พลังอำนาจและเงินทุนนั่นเอง พื้นฐานครอบครัวจัดว่าธรรมดา ตรงข้ามกับผลการเรียนที่เข้าขั้นดีเยี่ยม และด้วยเหตุนี้…ตัวเธอหลินจิงซู จึงได้กลายเป็นเครื่องทำเงินชั้นยอดอย่างไรล่ะ!

            “หึ ก็แค่สำนักงานกระทรวงศึกษาสาขาผิงเฉิงเองไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อเจ้าหน้าที่แอบทำเรื่องทุจริตและปกป้องกันเองแบบนี้ ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่รายงานเรื่องนี้ให้ทางกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาครู้!”

            จู้หยานเค้นเสียงเข้มกระแทกใส่อย่างไร้ปราณี เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เขาโกรธมากจริงๆ

            หลินจิงซูถึงกับตะลึงงัน

            รายงานเรื่องนี้ไปทางกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคงั้นเหรอ?

            แล้วเจ้าหน้าที่พวกนั้นจะเหลียวแลสนใจจริงๆน่ะเหรอ?

            ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีสำนักงานกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคเอง ก็อาจประสบปัญหาแบบเดียวกันนี้อยู่ก็ได้?

            หลินจิงซูหมดหวังกับการรายงานเรื่องทำนองนี้กับภาครัฐโดยสิ้นเชิงแล้ว พูดกันตามตรง จากประสบการณ์การใช้ชีวิตมานานหลายสิบปีของเธอในชาติก่อนหน้า เจ้าหน้าที่ภาครัฐนี่ล่ะที่ร้ายกาจที่สุด! จะมีก็แต่เด็กวัยรุ่นโลกสวยอย่างจู้หยานเท่านั้นที่ยังเชื่ออย่างหมดใจว่า การส่งเรื่องรายงานการทุจริตคือทางออก

            เธอยังจดจำได้เป็นอย่างดี อัศวินขี่ม้าขาวตัวจริงที่สามารถพิทักษ์ความอยุติธรรมได้ ก็คือสิ่งที่เรียกว่า ‘แสง’ ใช่แล้วล่ะ ในยุคที่ทุกคนก้มหน้าก้มตาไถมือถือเพื่อเสพข่าวสารมากมายในแต่ละวัน ขอเพียงคุณมี ‘แสง’ ให้กับตนเองมากพอ ทั้งสื่อเล็กสื่อใหญ่ต่างก็จะหันมาให้ความสนใจและทำข่าวของคุณ และเมื่อใดที่ข่าวของคุณใหญ่มากพอ จนสามารถสร้างความปั่นป่วนไปทั่วประเทศได้แล้วล่ะก็ เวลานั้นล่ะ…คุณก็จะได้ความยุติธรรมกลับคืนมา

            ทว่าในปี 1990แบบนี้ ต่อให้เธอจะยืนกรีดร้องขู่ฆ่าตัวตายอยู่กลางรางรถไฟ สุนัขสักตัวยังไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ!

            “เปล่าประโยชน์น่า จู้หยาน”

            หลินจิงซูยกมือโบกไปมาเป็นการปฏิเสธทันที

            “ทำไมถึงเปล่าประโยชน์ล่ะ? ถ้าไม่ลองจะรู้ได้ยังไง?”

            จู้หยานขมวดคิ้วใส่

            “นายไม่เข้าใจหรอก”

            หลินจิงซูทิ้งท้ายเพียงสั้นๆ และไม่คิดจะเสวนาเรื่องนี้ต่ออีกแล้ว

           

            ………

            ในความเป็นจริง สถานการณ์ของหลินจิงซูตอนนี้ ยังไม่นับว่าเข้าขั้นคอขาดบาดตายอะไร เพราะเธอยังมีทางเลือกที่สามตระเตรียมไว้ในใจนานแล้ว

            ถูกต้อง เป็นความฝันเหนือฝันตั้งแต่เมื่อชาติก่อนแล้ว

            นั่นก็คือการไปเรียนต่อต่างประเทศ

            พูดกันตามตรง ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อน เธอไม่เคยกล้าคิดเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศในหัวเลย ไม่ใช่เพราะเธอไม่ต้องการ แต่เพราะเธอขาดแคลนทุนทรัพย์ต่างหาก

             แต่ใครจะไปรู้ บางทีความฝันนี้อาจจะเป็นจริงในเร็วๆนี้ก็ได้

            จนกว่าจะถึงวันนั้นที่เธอไร้ซึ่งทางเลือกแล้วจริงๆ ตัวเลือกนี้คงจะผุดขึ้นในใจอีกครั้ง

                  หลังจากกลับถึงหมู่บ้านติงเจี่ย แม้หลินจิงซูจะบอกจู้หยานว่าเขียนรายงานไปก็ไร้ประโยชน์ แต่ทันทีที่กลับถึงบ้าน เธอก็ตรงดิ่งเข้าห้องอย่างรวดเร็ว และรีบเขียนจดหมายส่งตรงถึงกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคทันทีในค่ำคืนนั้น

                  วันรุ่งขึ้น หลินจิงซูเดินทางกลับไปยังตัวเมืองหลักของผิงเฉิงพร้อมกับติงจู้ฮั่วและจู้หยาน

                  เรื่องที่เธอถูกสวมรอยคะแนนสอบนั้น หลินจิงซูไม่คิดที่จะบอกให้คนอื่นรู้ เพราะบอกไปก็คงไม่มีใครช่วยอะไรได้ มีแต่จะโยนความโกรธให้พวกเขาต้องเดือดดาลเล่นโดยไม่จำเป็น

                  เมื่อเท้าเหยียบพื้นตัวเมืองหลัก สิ่งแรกที่หลินจิงซูลงมือทำก็คือ วิ่งไปส่งจดหมายรายงานการทุจริตให้ทางสำนักงานกระทรวงศึกษาสาขาภูมิภาคในทันที

                  จู้หยานติดตามเธอไปด้วยกัน ตลอดทุกกระบวนการ เขาปิดปากเงียบไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

                  ชีวิตประจำวันของคนทั้งคู่หลังจากนี้ได้วนสู่วัฎจักรเดิมอีกครั้ง คือเปิดร้านขายชานมไข่มุกในตอนเช้า และเดินจ่ายตลาดเตรียมของขายสำหรับวันต่อไปในช่วงดึก

                  ธุรกิจชานมไข่มุกดำเนินไปอย่างราบรื่นดี ติดอยู่เพียงอย่างเดียวที่สีหน้าอารมณ์ของคนขายดูค่อนข้างหดหู่ไม่น้อย

                  ทางด้านติงเสวี่ยเหม่ยก็เข้าใจเพียงแค่ว่า สาเหตุที่ลูกสาวของเธอดูห่อเหี่ยวใจเช่นนี้ เป็นเพราะเรื่องที่สอบไม่ผ่าน สิ่งเดียวที่ผู้เป็นแม่ทำได้คงมีแต่ให้กำลังใจว่า ปีหน้ายังเริ่มต้นใหม่ได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ยิ่งเธอพูดออกไปในทำนองนี้ สีหน้าของหลินจิงซูกลับยิ่งดูเลวร้ายลงกว่าเดิม ติงเสวี่ยเหม่ยจนปัญญาไม่รู้ควรทำอย่างไรแล้ว ท้ายที่สุด ก็ได้แต่นั่งเฝ้าลูกสาวพร้อมกับเศร้าสร้อยตามไปด้วย

                  หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ยังไร้ซึ่งจดหมายตอบกลับจากทางกระทรวงศึกษา หลินจิงซูยังคงเขียนจดหมายรายงานส่งไปเพิ่มฉบับแล้วฉบับเล่า….