ตอนที่ 302 โก่งราคา

152 1-2

      ตอนที่ 302 โก่งราคา

     

            ข่าวที่อู๋ซิ่วเหลียนถูกรุมกระทืบปางตายจนต้องหามเข้าโรงพยาบาลนั้น ได้แพร่กระจายออกไปจนชาวบ้านในละแวกนั้นรู้เรื่องกันทุกคน ทำให้ทุกครั้งที่บรรดาเพื่อนบ้านเหล่านั้นพบเห็นสองแม่ลูกเข้า สีหน้าท่าทางของพวกเขาจะเต็มไปด้วยอารมณ์ขบขันสนุกสนาน หรือไม่ก็แสดงท่าทางรังเกียจออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

            พวกเธอไม่สามารถทนบากหน้าอยู่ในชนบทแห่งนั้นได้อีกต่อไป จะให้กลับไปที่บ้านของตา ก็ไม่มีใครเอาแล้วเช่นกัน ด้วยภาวะจำยอมปราศจากทางเลือก สองแม่ลูกจึงต้องระเห็จมาเสี่ยงโชคในตัวเมืองหลักแห่งนี้แทน

            สืบเนื่องจากที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะถูกทารุณกรรม ส่งผลให้กระดูกซี่โครงของอู๋ซิ่วเหลียนหักสองซี่และจนถึงตอนนี้อาการก็ยังไม่หายดี นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในตัวเมืองหลัก ก็ได้แต่นอนติดเตียงหยอดน้ำข้าว ไม่สามารถเป็นกำลังหลักในการหาเงินเลี้ยงชีพได้อีกต่อไป

            ดังนั้น ภาระทั้งหมดจึงต้องตกเป็นของหลินเสวี่ย งานแรกที่เปรียบดั่งความหวังของเธอก็คือ การเป็นพนักงานในร้านเครื่องมือแพทย์แห่งนี้ เพราะหากตกงาน เกรงว่าตัวเธอกับอู๋ซิ่วเหลียนคงจะไม่มีเงินใช้ประทังชีวิตในเดือนนี้อย่างแน่นอน

            แต่เมื่อได้เห็นหลินจิงซูที่อยู่ต่อหน้าว่าเวลานี้มีชีวิตดีเลิศเพียงใด หลินเสวี่ยก็ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความอาฆาตแค้นอย่างสุดหัวใจ!

            ในขณะที่นังคนต่ำช้าได้ทั้งเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย และยังได้รับเงินก้อนโตจากค่าเวนคืนที่ดิน! แต่เธอกลับต้องมายืนเป็นพนักงานขายรถเข็นคนพิการแทน!

            นี่มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกันแน่?! ทั้งที่…ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอมักจะเป็นฝ่ายนำหน้าหลินจิงซูอยู่เสมอแท้ๆ!

            ไม่! ฉันไม่ยอม!

            ฉันไม่วันยอมเด็ดขาด!!

            ทำไมกัน! ทำไมนังสวะหลินจิงซูถึงมีชีวิตที่ดีกว่าเธอได้?!!

           

            ………

            ความอาฆาตเจ็บแค้นภายในใจของหลินเสวี่ย มีหรือที่หลินจิงซูจะไม่รู้?

            ทว่าในตอนนี้ เธอเองก็คร้านจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับหลินเสวี่ยอีกแล้วเช่นกัน หลินจิงซูไม่พูดพล่ามอะไรต่อ เธอชี้นิ้วไปที่รถเข็นคนพิการตัวนั้นพร้อมกับสอบถามว่า

            “ตัวนี้ราคาเท่าไหร่?”

            เนื่องจากสินค้าภายในร้านไม่ได้มีการแปะป้ายราคาบอกไว้ หลินเสวี่ยปรายหางตามองไปทางเถ้าแก่ที่อยู่หลังร้านเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ แผนความคิดชั่วร้ายพลันฉายวาบปรากฏขึ้นในหัวของเธอทันที แล้วจึงเอ่ยปากบอกไปว่า

            “1,500หยวน”

            ถึงแม้หลินจิงซูจะพอทราบมาบ้างว่า รถเข็นคนพิการในช่วงปี 90นั้นยังมีราคาที่ค่อนข้างสูง แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะแพงถึงเพียงนี้

            “แล้วตัวนี้ล่ะ?”

            “1,600”

            “ถ้างั้นตัวนี้ล่ะ?”

            “ตัวนี้ 1,400”

            หลังจากสังเกตมาครู่หนึ่ง หลินจิงซูก็พบว่า ทุกครั้งก่อนที่หลินเสวี่ยจะแจ้งราคาให้ทราบนั้น เธอมักจะเหลือบมองไปทางเถ้าแก่ที่อยู่หลังร้านเสมอ และทันใดนั้นเอง เธอก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้ในทันที

            “ตกลง ฉันเอาตัวที่ราคา 1,500หยวนนี้”

            หลินจิงซูชี้ไปที่รถเข็นคนพิการตัวแรกและตัดสินใจซื้อทันที

            หลินเสวี่ยแอบใจสั่นสะท้านวูบวาบ กระทั่งเธอจงใจบอกราคาสูงตามใจชอบแบบนี้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่า นังหลินจิงซูยังจะโง่ซื้อได้อีก!?

            เดิมที หลินเสวี่ยตั้งใจบอกราคาสูงๆ เพื่อบีบให้หลินจิงซูจนตรอกและล้มเลิกความคิดไปในที่สุด ถึงตอนนั้น เธอก็จะได้เย้ยหยันอีกฝ่ายได้ว่า เป็นพวกคนยากคนจนที่ไม่มีปัญญาจะซื้อ!

              ทว่าภาพฉากความเป็นจริงที่เกิดขึ้นตรงหน้า ทุกสิ่งกลับไม่ได้เป็นดั่งที่หลินเสวี่ยจินตนาการเอาไว้ แต่ก็เอาเถอะ…อย่างน้อยเงินส่วนต่างจากที่โก่งราคาไป ก็จะต้องเข้ากระเป๋าของเธออยู่ดี!

            นับว่าเป็นแผนการที่คุ้มค่าไม่น้อย!

            หลินเสวี่ยรีบพับรถเข็นคนพิการบรรจุลงกล่องอย่างว่องไว

            ขณะที่เธอกำลังยืนนับธนบัตรร้อยหยวนปึกโตอยู่นั้น จู่ๆหลินจิงซูก็หันไปทางม่านหลังร้าน พร้อมกับเปล่งเสียงตะโกนเรียกเถ้าแก่ร้านให้ออกมา!

            เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกหา เถ้าแก่คนนั้นก็รีบวิ่งออกมาสอบถามอย่างรวดเร็ว

            “มีอะไรรึเปล่าครับคุณลูกค้า?”

            “เถ้าแก่คะ รถเข็นคนพิการคันนี้ราคาเท่าไหร่คะ?”

            หลินจิงซูเอ่ยถามขึ้นตามตรง

            ชั่วพริบตา หลินเสวี่ยถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดเมื่อได้ยิน หัวใจหล่นวูบตกกระแทกลงถึงตาตุ่ม!

            “1,000หยวนครับ”

            ระหว่างที่เจ้าของร้านบอกราคานั้น เหมือนจะสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางของหลินเสวี่ยในตอนนี้ ที่ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

            หลินจิงซูขมวดคิ้วเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความไม่พอใจทันที พร้อมกับพูดแย้งขึ้นว่า

            “แต่ทำไมพนักงานที่ร้านถึงได้บอกว่าราคา 1,500 หยวนล่ะคะ? แถมจ่ายเงินไปแล้วด้วย!”

             เมื่อเจ้าของร้านได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับตกใจสุดขีด

            อึดใจเดียวกัน เขาก็หันขวับไปมองธนบัตรในมือของหลินเสวี่ยทันที

            “ถะ-เถ้าแก่…ไม่ใช่นะคะ…ฉัน…”

            แม้หลินเสวี่ยจะต้องการสรรหาคำพูดมาอธิบายมากเพียงใด แต่ท้ายสุด แม้กระทั่งจะอ้าปากยังทำไม่ได้

            “พนักงานของเถ้าแก่บอกราคาผิดจากเดิมไปตั้ง 500หยวน นี่คิดจะโกงกันเหรอคะ?”

            หลินจิงซูเริ่มเพ่งเล็งตำหนิใส่เถ้าแก่ร้านทันที

            ด้วยความรู้สึกอับอายและเสียหน้าในคราวเดียวกัน เถ้าแก่ร้านรีบคว้าธนบัตรในมือของหลินเสวี่ยออกมาตรวจนับอย่างละเอียด และพบว่าสาวน้อยคนนี้เพิ่งจ่ายเงินจำนวน 1,500 หยวนมาจริงๆ!

            ต่อหน้าลูกค้าเช่นนี้ เขาย่อมไม่กล้าแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา ได้แต่ยื่นธนบัตรจำนวน 500 หยวนคืนกลับไปให้หลินจิงซูอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโค้งคำนับครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อแสดงความขอโทษ ไม่ใช่แค่นั้น เขายังช่วยแบกกล่องรถเข็นคนพิการขึ้นไปวางไว้บนรถสามล้อมอเตอร์ของเธอให้ด้วย ก่อนจากลา ยังไม่ลืมที่จะโค้งศีรษะขอโทษจากใจอีกหนึ่งครั้ง

            หลินจิงซูปั่นสามล้อมอเตอร์ออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามองอีก

            “ว่าไง? ยังมีอะไรจะแก้ตัวมั้ย?”

            เมื่อกลับเข้ามาในร้าน เถ้าแก่คนนั้นก็เอามือล้วงกระเป๋า ตวาดถามหลินเสวี่ยด้วยน้ำเสียงดุดันเพราะความหงุดหงิดโมโห