ตอนที่ 303 ว่าด้วยสาวฝรั่งกับเอเชีย?

152 2-2

            ตอนที่ 303 ว่าด้วยสาวฝรั่งกับเอเชีย?

            “เถ้าแก่คะ…ไม่ใช่อย่างที่เถ้าแก่คิดนะคะ…ได้โปรดฟังเหตุผลของหนูก่อน! หนูไม่ได้มีเจตนาจะโกงเงินเลยสักนิด! แต่…แต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นศัตรูของหนู! หนูแค่อยากโก่งราคาเธอเพื่อแก้แค้นเท่านั้นเองค่ะ! ส่วนเงินค่าส่วนต่างนั่น หนูก็ตั้งใจจะมอบให้กับทางร้านตั้งแต่แรก…หนูไม่กล้าเก็บไว้เองหรอกค่ะ! ได้โปรดเชื่อหนูเถอะนะคะเถ้าแก่! หนูพูดความจริงนะคะ!!”

            หลินเสวี่ยเร่งปั้นหน้าไร้เดียงสา พูดเสียงออดอ้อนเพื่อเรียกคะแนนสงสาร

            แต่มีหรือที่เจ้าของร้านจะหลงเชื่อกลอุบายตื้นๆแบบนี้?

            “โอ้? เป็นศัตรูของเธองั้นเหรอ? ก็เลยตั้งใจจะใช้ร้านของฉันเป็นฉากบังหน้าเพื่อแก้แค้นสินะ? ถ้ายังแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้ ก็เก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปจากร้านของฉันเดี๋ยวนี้เลย! ฉันไล่เธอออก!!”

            ได้ยินแบบนั้น หลินเสวี่ยก็หัวใจแทบแตกสลาย ร้องห่มร้องไห้พูดอ้อนวอนขอร้องทั้งน้ำตา

            “เถ้าแก่คะ อย่าไล่หนูออกเลยนะคะ! ได้โปรดเถอะค่ะ! หนูสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว! ได้โปรดอย่าไล่หนูออกเลยนะคะ…ฮือออ…. แม่ของหนูป่วยหนักนอนติดเตียงอยู่ที่บ้าน แล้วก็กำลังรอเงินค่ารักษาจากหนูอยู่ ฮืออ…ฮือออ…หนูยังต้องหาเงินเลี้ยงดูแม่! หนูไหว้ล่ะค่ะ!! ฮืออ…”

            หลินเสวี่ยร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งคุกเข่าก็แล้วพนมมือไหว้ก็แล้ว แต่กลับไม่เพียงไม่สามารถทำให้เจ้าของร้านคนนั้นใจอ่อนลงได้ อีกฝ่ายยังชี้นิ้วไปที่ประตูพร้อมกับไล่ตะเพิดเธอออกไปอย่างไร้เมตตา

           

            …….

           

            หลินจิงซูกลับบ้านไปพร้อมกับรถเข็นคนพิการคันใหม่เอี่ยม

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยเห็นลูกสาวขับรถออกไปเพื่อซื้อรถเข็นกลับมาให้เธอจริงๆ สิ่งแรกที่เธอทำก็คือขมวดคิ้วดุอีกฝ่ายว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย! แต่ไม่นานหลังจากนั้น เธอกลับนั่งรถเข็นแล้วไถเคลื่อนไปมาอย่างมีความสุข

            “ว้าว! ดูนี่สิซูซู! ตอนนี้แม่เลี้ยวได้คล่องมากเลยล่ะจ้ะ!”

            แต่เมื่อหันกลับไปเห็นหลินจิงซูที่สีหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ติงเสวี่ยเหม่ยก็รู้ได้ทันทีว่า จะต้องมีบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้นแน่นอน

            หลังจากสอบถาม หลินจิงซูก็ได้เล่าเหตุการณ์ก่อนหน้า ที่บังเอิญไปพบหลินเสวี่ยในร้านขายอุปกรณ์การแพทย์ให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟัง

            “อะไรนะ? ตอนนี้หลินเสวี่ยย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักแล้วงั้นเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยครุ่นคิดแล้วความวิตกกังวลก็ผุดขึ้นฉับพลัน

            “งั้นก็หมายความว่า อู๋ซิ่วเหลียนต้องอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกันสินะ?”

            แม้ยังไม่ทราบแน่ชัด แต่หลินจิงซูก็พักหน้า และค่อนข้างเห็นด้วยกับการคาดคะเนของผู้เป็นแม่

            เดิมที สองแม่ลูกมั่นอกมั่นใจอย่างมากว่า หลังจากย้ายมาลงหลักปักฐานที่ตัวเมืองหลักแห่งนี้แล้ว พวกเธอทั้งสองจะได้หลุดพ้นจากคนอัปมงคลเหล่านั้นเสียที! แต่ที่ไหนได้ สองแม่ลูกนั่นกลับย้ายมาอยู่ในสถานที่เดียวกันกับพวกเธอสองคนอีก!

            นั่นหมายความว่าหลังจากนี้ ทั้งหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยย่อมมีโอกาสได้พบพานคนทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ!

            ตกเย็น หลินจิงซูรับหน้าที่เข้าครัวปรุงอาหารจานอร่อยให้ทุกคนรับประทาน เฉินเฉวียนเย่ไม่รอช้าหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบปลาทอดเข้าปาก พร้อมกับเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ปากก็เอ่ยชมไม่หยุดว่า

            “อืม…อืม…ไม่ยักรู้ว่าเราทำอาหารเก่งเหมือนแม่ขนาดนี้นะสาวน้อย! ใครได้เธอไปเป็นศรีภรรยาในอนาคต นับว่าบุญหล่นทับจริงๆ!”

            สิ่งที่เขาพยายามจะสื่อก็คือ หากเปรียบหลินจิงซูเหมือนดั่งผู้เป็นแม่ ก็ย่อมหมายความว่า หากใครได้ติงเสวี่ยเหม่ยไปเป็นศรีภรรยาหลังจากนี้ ผู้ชายคนนั้นก็นับว่าโชคดีราวกับบุญหล่นทับเช่นกัน!

            พูดจบประโยคนี้ เฉินเฉวียนเย่ก็แอบชำเลืองมองไปทางติงเสวี่ยเหม่ยเล็กน้อย ด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูมีความสุขทีเดียว

            หลินจิงซูจงใจไหลตามน้ำไป พูดหยอกเย้ากลับไปว่า

            “พ่อเฉินก็พูดเกินไป ผู้หญิงแบบหนูยังมีอีกตั้งเยอะแยะมากมายเป็นสิบเป็นร้อยคนได้!”

            “ไม่เลย ไม่เลย เธอน่ะไม่ธรรมดาเลยนะสาวน้อย แต่จะว่าไป นี่คงจะมีหนุ่มๆในมหาวิทยาลัยแอบมาปิ๊งไม่น้อยเลยใช่มั้ยล่ะ?”

            เฉิงเฉวียนเย่มองเรื่องไร้สาระพวกนี้เป็นเรื่องจริงจังอย่างไม่น่าเชื่อ

            “ว่าแต่มีคนที่ถูกใจบ้างรึยังล่ะ?”

            “ยังเลยค่ะ หนูชอบผู้ชายหล่อๆ ถ้าหล่อไม่พอก็อย่าได้หวัง”

            หลินจิงซูตักข้าวยัดใส่เข้าปาก พร้อมกับเลิกคิ้วตอบด้วยสีหน้าภูมิอกภูมิใจ

            เฉินเฉวียนเย่แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ฉับพลัน สวนตอบกลับไปอย่างรู้ทันว่า

            “หล่อไม่พอที่ว่า คงจะหมายถึงยังไม่มีใครหล่อสู้จู้หยานได้สินะ? ชอบเขาเข้าแล้วล่ะสิเรา?”

            “พรวดดด!!”

            ข้าวปลาสารพัดชนิดพุ่งพรวดกระเด็นออกจากปากของหลินจิงซูทันที พบเจอคำถามนี้เข้าไป เธอถึงกับต้องสำลักออกมา!

            “กินช้าๆ กินช้าๆ ลูกไม่ต้องแย่งข้าวกับใครกินซะหน่อย”

            ติงเสวี่ยเหม่ยช่วยตบแผ่นหลังให้หลินจิงซู เพราะเกรงว่าลูกสาวหายใจไม่ทัน

            เฉินเฉวียนเย่ยิ้มกรุ้มกริ่มไม่หุบ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อจู้หยานขึ้นมา สาวน้อยคนนี้จะมีปฏิกิริยาตอบสนองเสมอ    

            “พูดก็พูดเถอะนะ ต่างประเทศมีแต่สาวฝรั่งสวยๆผิวขาวอยู่เต็มไปหมด! ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีตอนนี้จู้หยานอาจจะกำลังควงแฟนฝรั่งเที่ยวไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ได้…”

            เฉินเฉวียนเย่จงใจเน้นเสียงพูดประโยคนี้ขึ้นโดยเฉพาะ และเตรียมสังเกตปฏิกิริยาต่อจากนี้ของหลินจิงซุอย่างใจจดใจจ่อ

            เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เธอมีปฏิกิริยาตอบสนองจริงๆ

            เมื่อหลินจิงซูได้ยินเรื่องสาวสวยต่างชาติ จู่ๆเธอก็ชักสีหน้าบึ้งตึงเป็นตูดลิงขึ้นโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับเปล่งเสียงที่ฟังดูไม่สบอารมณ์นักออกมา

            “ไม่หรอกค่ะ บางทีสเปคของจู้หยานอาจจะไม่ใช่สาวต่างชาติก็ได้”

            เฉินเฉวียนเย่ยกมือขึ้นถูปลายคางเล็กน้อย เผยสีหน้าพึงพอใจออกมาและไม่วายจะเสี้ยมต่อว่า

            “อืมม…แต่ก็ไม่แน่หรอกนะ หน้าอกหน้าใจของสาวฝรั่งล้วนมีเสน่ห์กว่าสาวเอเชียตั้งเยอะ เขาอาจจะทำปากแข็งไม่กล้าพูดออกมาตรงๆก็ได้ ว่าชอบอะไรแบบนั้นมากกว่า?”