ตอนที่ 304 หลินจิงซูที่รู้ตัวเองในที่สุด

153 1-2

      ตอนที่ 304 หลินจิงซูที่รู้ตัวเองในที่สุด

     

            “ใครจะไปสนกันล่ะ? เขาจะรักใครชอบใครมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับหนูซะหน่อย พ่อเฉินอย่าพูดจาไร้สาระไปหน่อยเลยค่ะ”

            หลินจิงซูรีบพูดตัดบท ก่อนจะก้มหน้าก้มตาฝังใบหน้าแดงก่ำของตนอยู่กับชามข้าวเพียงอย่างเดียว

            ตัวเธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเช่นกันว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอในวันนี้ แค่พูดถึงจู้หยาน ทำไมเธอจะต้องประหม่าแล้วก็ลุกลี้ลุกลนแบบนี้ด้วย?

            หรือเป็นเพราะที่ผ่านมา เธอกับจู้หยานสนิทสนมชิดเชื้อกันมากจนเกินไป ก็เลยส่งผลให้ฮอร์โมนในร่างกายของเธอช่วงวัยรุ่นพุ่งพล่าน แล้วก็กระวนกระวายใจแบบนี้?

            เฉินเฉวียนเย่นั่งสังเกตอาการประหม่ากระวนกระวายของหลินจิงซูที่อยู่ตรงหน้า มุมปากกระตุกยิ้มอย่างรู้เท่าทัน

            เสร็จจากมื้ออาหารเย็น หลินจิงซูตั้งใจจะโทรหาจู้หยานสักครั้ง

            นับนิ้วคำนวณช่วงเวลาที่แตกต่างกันจนแน่ใจแล้วว่า อีกฝ่ายน่าจะสะดวกรับสายของเธอเช่นกัน

            เหตุผลที่หลินจิงซูต้องโทรไปหาจู้หยานก็ไม่มีอะไรมาก เพราะเธอจำได้ว่า หมู่นี้ตนแทบไม่เคยติดต่อหาอีกฝ่ายเลยสักครั้ง และในฐานะหนึ่งในหุ้นส่วนร้านชานมไข่มุก เธอควรต้องโทรไปสอบถามสารทุกข์สุกดิบของเขาบ้าง!

ช่วยไม่ได้ ก็มันจำเป็นนี่นา!

            ภายหลังช่วยติงเสวี่ยเหม่ยล้างจานเสร็จแล้ว หลินจิงซูก็ขอตัวออกไปข้างนอก ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านชานมไข่มุกของตนเอง

            เพราะมีเพียงแค่ร้านชานมไข่มุกของเธอเท่านั้น ที่ได้ทำการติดตั้งโทรศัพท์ไว้

            เธอบรรจงไล่กดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจลงบนแป้นโทรศัพท์ ไม่นานเกินรอ จู้หยานที่อยู่ปลายสายก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับเช่นกัน

            “ว่าไงจู้หยาน!”

            “นานแค่ไหนแล้วที่คุณไม่คิดจะโทรหาผม? ส่วนผมก็โทรไปเถอะ แต่ก็ไม่เห็นจะมีคนรับสาย?”

            แค่เพียงเปิดปากพูดประโยคแรก จู้หยานก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้

            ในขณะเดียวกัน หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็ไล่ตรวจสอบประวัติการโทรดู และพบว่าจู้หยานเคยโทรมานับหลายสิบครั้ง จึงไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายเอ่ยปากพร่ำบ่นออกมาตั้งแต่คำแรกเช่นนี้!

            หากลองเอาใจไปเป็นเขาดู…ก็สมควรให้หงุหงิดใจจริงๆ!

            “รู้บ้างมั้ยว่า แต่ละครั้งที่ผมพยายามติดต่อหาคุณ มันช่างยากเย็นขนาดไหน?”

            ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้ปริปากเอ่ยตอบอะไรด้วยซ้ำ จู้หยานก็พ่นสวนออกมาอีกหนึ่งประโยค

            ร่องรอยความไม่สบอารมณ์เร้นแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขาอย่างชัดเจน

            แต่เมื่อลองนึกภาพตามคำพูดของอีกฝ่าย ทั้งเรื่องความต่างของเวลา ทั้งเรื่องของเทคโนโลยีการสื่อสารทางไกลในยุคนี้ที่ยังไม่สู้ดีนัก เธอสามารถจินตนาการได้ในทันทีว่า การที่จู้หยานจะติดต่อหาเธอนั้น เต็มไปด้วยความยากลำบากเพียงใด

            นี่ยังไม่รวมทางด้านหลินจิงซู ที่วันๆนอกจากจะเอาแต่ร่ำเรียนหนังสือหนังหาแล้ว ก็ยังต้องง่วนอยู่กับการดูแลร้านชานมไข่มุกจนแทบไม่มีเวลาด้วย พูดง่ายๆก็คือ การที่คนทั้งคู่จะสบโอกาสว่างตรงกันนั้น นับว่ามีอยู่น้อยมาก

            และภายในเวลาอันน้อยนิดนี่เอง หลินจิงซูก็ยังลืมที่จะรอรับสายของเขาอีก!

            อยู่ห่างกันคนละทวีปเช่นนี้ การจะได้คุยกันแต่ละครั้งช่างยากเย็นแสนเข็ญโดยแท้!

            “ใช่ว่านายเองจะไม่รู้ หมู่นี้ฉันยุ่งมากจริงๆ โดยเฉพาะกับเรื่องในมหาวิทยาลัย! ฉันพบเจอแต่อะไรมิอะไรก็ไม่รู้ในนั้น! วันนี้ว่างๆจะคุยนานแค่ไหนก็ได้ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง….”

            ไม่รู้เลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลินจิงซูรู้สึกว่า จู้หยานเป็นดั่งพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเธอ และสามารถเล่าระบายให้เขาฟังได้ทุกเรื่อง โดยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังแต่อย่างใด

            หลินจิงซูบอกเล่าโดยสรุปเกี่ยวกับเหตุการณ์ทั้งหมด ที่เพิ่งประสบพบเจอเมื่อไม่นานมานี้ให้อีกฝ่ายฟัง

            ตัวเธอเองก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อนมากมายนัก นอกจากพูดคุยกับติงเสวี่ยเหม่ยซึ่งเป็นแม่ลูกกันแล้ว ก็ยังมีจู้หยานอีกหนึ่งคน ที่เธอรู้สึกราวกับได้ปลดปล่อยในยามที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน

            ใช่แล้ว เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้พูดคุยกับจู้หยานทุกครั้ง

            “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เพื่อนร่วมห้องพักคนนั้นจ้องจะฉกฉวยตำแหน่งประธานนักศึกษาไปจากฉันอยู่ตลอดเวลา! นี่ถ้าไม่บังเอิญไปได้ยินเธอกับเพื่อนคุยกันในคณะละครสัตว์แล้วล่ะก็ ป่านนี้ฉันคงจะแย่ไปแล้วเหมือนกัน แต่ยังไม่จบแค่นั้นนะ! พ่อแม่ของเธอเองก็ร้ายไม่ต่างกันเลยล่ะ! ตอนแรกก็ปาดน้ำตามากราบขอขมากัน แต่พอเห็นว่าไม่ได้ผล ก็ใช้ไม้แข็งมาพูดจาข่มขู่ฉันสารพัด…”

            สองมือของหลินจิงซูกุมถือหูโทรศัพท์ไม่ห่าง พูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างออกรสออกชาติและมีความสุขอย่างมาก

            จู้หยานที่รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากเธอ ได้เรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ต่างๆอย่างเงียบงัน ทว่าตลอดช่วงเวลาดังกล่าว สีหน้าของเขากลับไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ขมวดคิ้วยับย่นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะคลายลง

            “คุณต้องระวังพ่อแม่ของผู้หญิงคนนั้นไว้ให้ดีล่ะ เชื่อเถอะว่า คนพวกนั้นกล้าคุกคามคุณถึงชีวิตอย่างแน่นอน ต้องระวังเป็นพิเศษเชียวล่ะ!”

            น้ำเสียงของจู้หยานฟังดูจริงจังอย่างมาก

            แต่แน่นอนว่า เรื่องพรรค์นี้เธอเองไม่กล้าประมาทเช่นกัน หลินจิงซูขานตอบแจ้งให้อีกฝ่ายคลายความกังวลว่า ‘ฉันจะคอยระวังตัวไว้’ แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆเธอก็ตัดเข้าเรื่องอื่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า

            “นี่จู้หยาน นายเองก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศได้พักหนึ่งแล้ว นาย…นายคิดจะมีแฟนเป็นสาวต่างชาติบ้างรึเปล่า?”

            คำพูดเมื่อตอนนั่งกินข้าวของเฉินเฉวียนเย่ ยังคงสลักฝังลึกอยู่กลางใจของเธอ

            ความจริงแล้ว…นี่ต่างหากคือจุดประสงค์หลักที่แท้จริงของเธอที่โทรหาจู้หยานในค่ำคืนนี้!

            ต้องการจะโทรมาเพื่อไต่ถามสารทุกข์สุกดิบในฐานะหุ้นส่วนร้านชานมไข่มุกงั้นเหรอ? ไร้สาระ!

            จู้หยานถึงกับอึ้ง พูดอะไรไม่ออกไปหลายวินาที