ตอนที่ 306 ร้านถูกพัง (1)

154 1-2

      ตอนที่ 306 ร้านถูกพัง (1)

            เช้าวันรุ่งขึ้น

            หลินจิงซูถูกเสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวของเฉินเฉวียนเย่ ที่แผดดังสนั่นจากนอกประตูปลุกให้ตื่น

            “อะไรนะ?! มันเป็นฝีมือของไอ้ชาติชั่วที่ไหนกัน?! อืม อืม เข้าใจแล้ว! ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!”

            เฉินเฉวียนเย่วางสายด้วยความเดือดดาลสุดขีด แทบจะในอึดใจเดียวกัน เขาก็รีบคว้าเสื้อขึ้นมาสวมใส่ แล้วก้าวเดินออกไปในทันที

            แต่เพิ่งจะเปิดประตูและกำลังจะก้าวเดินจากไป หลินจิงซูก็ร้องหยุดเขาไว้เสียก่อน

            “พ่อเฉินคะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูที่วิ่งเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว วิ่งออกมาร้องตะโกนถามด้วยความสงสัย พร้อมกับตรงเข้าคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้

            เธอตระหนักดีว่า จะต้องมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับร้านชานมไข่มุกอย่างแน่นอน แต่เรื่องที่ว่านั้นเป็นเรื่องอะไรกันล่ะ?

            “เวรเอ๊ย! ไม่รู้ไอ้คนสารเลวที่ไหนมันบุกมาพังร้านที่เปิดใหม่ของเราน่ะสิ!”

            เฉพาะยามนี้เท่านั้น ประกายตาอำมหิตดั่งเช่นลูกพี่เฉินเมื่อกาลก่อนได้หวนย้อนกลับคืนอีกครั้ง เฉินเฉวียนเย่ในเวลานี้ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างมากจริงๆ

            “ถ้าจับได้ว่าเป็นฝีมือของไอ้สุนัขตัวไหนล่ะก็ ฉันจะตัดมือมันให้กุดเลยคอยดู!”

“คนบุกมาพังร้านงั้นเหรอ?”

ดวงตาของหลินจิงซูเบิกกว้างยืนแน่นิ่งไม่ตอบสนองอยู่พักใหญ่

จากนั้น ทั้งสองก็รีบตรงดิ่งไปที่ร้านชานมไข่มุกภายในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยทันที และเมื่อไปถึง ต่างฝ่ายต่างก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่น่าสลดหดหู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก!

ข้าวของทุกอย่างภายในร้านถูกทุบทำลายไม่เหลือชิ้นดี เศษแก้วเศษวัตถุดิบสารพัดชนิดถูกเทมากองผสมรวมกันจนเละเทะกลาดเกลื่อนพื้น พร้อมกับมีของเหลวสีแดงไม่ทราบว่าเป็นอะไร สาดชโลมไปทั่วฝาผนังทั้งสองด้าน ช่างเป็นภาพที่เห็นแล้วชวนให้สยดสยองไม่น้อยจริงๆ!

ทางด้านเสมียนผู้รับหน้าที่ดูแลเรื่องสถานที่เช่า เมื่อเห็นเจ้าของร้านทั้งสองคนมากถึง ก็รีบตรงดิ่งเข้าไปอธิบายอย่างรวดเร็ว

“ผมได้รับรายงานจากภารโรงในช่วงเช้าว่า กุญแจที่ลูกกรงเหล็กของร้านพวกคุณสองคนมีร่องรอยการงัดแงะ ทันทีที่ทราบเรื่อง ผมก็รีบเข้ามาตรวจสอบความเสียหายโดยเร็ว แล้วก็พบกับภาพที่พวกคุณเห็นอยู่นี่ล่ะ…”

เสมียนผู้รับผิดชอบเงยหน้าขึ้นสังเกตมองสีหน้าท่าทางของคนทั้งคู่อยู่เป็นระยะๆ

เมื่อเห็นว่าร้านชานมไข่มุกยอดนิยมของทุกๆคนถูกทุบทำลายจนแทบไม่เหลือซากเช่นนี้ บรรดานักศึกษาทั้งชายและหญิงที่เดินผ่านไปมา ต่างก็เริ่มรวมตัวเข้ามุงดูเหตุการณ์ด้วยความสนอกสนใจ

“โอ้โห! นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย? ทำไมร้านยอดนิยมของพวกเราถึงได้มีสภาพเละเทะแทบไม่เหลือซากแบบนี้ล่ะ?”

“สงสัยจะเป็นฝีมือของพวกพ่อค้าแม่ค้าที่ร้านข้างๆแน่นอน! คงอิจฉาที่ขายดีสู้เขาไม่ได้ล่ะสิ! ถึงได้ใช้วิธีสกปรกไร้ยางอายแบบนี้มาเล่นงานเขา!”

“….”

จากร้านชานมไข่มุกที่ได้รับการเนรมิตตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ปัจจุบันได้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังในเวลาชั่วข้ามคืน!          

           

            หลินจิงซูและเฉินเฉวียนเย่ต่างยืนมองสภาพร้านที่พังยับเยิบด้วยความรู้สึกว่างเปล่า และเป็นฝ่ายหลังที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วกว่า เขารีบแจ้งตำรวจทันทีโดยไม่รอช้า

            ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ทุกคนต่างก็เริ่มได้ยินเสียงรถตำรวจดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

            เบื้องต้น ทางตำรวจได้ถ่ายรูปสถานที่เกิดเหตุไว้เป็นหลักฐาน ก่อนจะทำการหาเบาะแสต่อไป ถัดจากนั้น ก็ตรวจดูร่องรอยของเหลวปริศนาสีแดงที่ฉาบคลุมทั่วทั้งฝาผนังของร้าน แล้วตำรวจนายหนึ่งก็พูดขึ้นว่า

            “กลิ่นทินเนอร์แรงแบบนี้น่าจะเป็นสีทาบ้านครับ”

            ตำรวจนายหนึ่งยื่นจมูกเข้าไปดมพิสูจน์กลิ่นใกล้ๆ จึงรู้คำตอบทันที

            “ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ พวกคุณสองคนเคยมีเรื่องบาดหมางกับใครบ้างรึเปล่าครับ?”

            ทางด้านเฉินเฉวียนเย่ส่ายหน้าแทนคำตอบแทบจะในทันที นับตั้งแต่เรื่องของชายหัวโล้นจบลง ชีวิตของเขาก็มีแค่เรื่องดูแลร้านชานมไข่มุก ซึ่งเพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาปวดหัวได้ทั้งวันแล้ว ยังจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปหาเรื่องใครๆได้อีก

            ตรงข้ามกับหลินจิงซูที่ยังคงยืนนิ่งเงียบไม่ตอบสนองใดๆ หากจะมีใครสักคนที่เธอทำให้ขุ่นข้องหมองใจในช่วงนี้ ก็ดูเหมือนจะมีจริงๆ แล้วก็มีมากกว่าหนึ่งคนที่น่าสงสัยด้วย!

            ย้อนนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา พ่อแม่ของจ้าวลี่ได้ประกาศตัวเป็นศัตรูกับหลินจิงซูอย่างโจ้งแจ้ง มิหนำซ้ำยังข่อขู่ไว้ว่า จะตามจองล้างจองผลาญเธอจนกว่าจะตายกันไปข้าง! ส่วนอีกหนึ่งผู้ต้องสงสัยก็คือหลินเสวี่ย ที่เสียท่าให้เธอจนต้องถูกไล่ออกจากงาน

            ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายแรกหรือฝ่ายหลัง ความเป็นไปได้กลับมากพอๆกันทั้งคู่

            แต่หลินเสวี่ยจะรู้ได้อย่างไรว่า เธอเปิดร้านชานมไข่มุกที่ไหนบ้าง? ผู้หญิงคนนั้นไม่น่าจะมีความสามารถในการสืบเสาะถึงเพียงนั้นได้

            ฉะนั้นแล้ว ผู้ต้องสงสัยที่มีแนวโน้มจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ พ่อแม่ของจ้าวลี่!

            เมื่อยืนยันได้ว่าผู้ต้องสงสัยเป็นใคร หลินจิงซูก็ตั้งท่าเตรียมจะอ้าปากบอกกับทางตำรวจทันที ทว่าอึดใจถัดมา กลับเร่งกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงท้องคืน

            เพราะเธอไม่มีหลักฐานอะไรจะไปยืนยันกับตำรวจได้เลยว่า ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของพ่อแม่จ้าวลี่ และหากพูดออกไปในตอนนี้ ก็รังแต่จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่า

            ตำรวจนายนั้นหันมาถามย้ำอีกทีว่า พอจะมีผู้ต้องสงสัยอยู่ในใจบ้างหรือไม่? ซึ่งหลินจิงซูก็ส่ายหน้าปฏิเสธว่าไม่รู้ทันที

                  หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้ตระเวนไปสอบถามผู้คนในละแวกนั้นอย่างละเอียด แต่กลับไม่มีใครพบเห็นผู้บุกรุกเลยแม้แต่คนเดียว

            ท้ายที่สุด ตำรวจเองก็จนปัญญาเช่นกัน นอกจากต้องกลับไปตั้งหลักใหม่ที่สถานทีตำรวจ เพื่อทำการตรวจสอบวิเคราะห์หาเบาะแสจากรูปถ่ายอีกครั้ง

            “สาวน้อย ช่วงนี้เธอไปมีเรื่องบาดหมางกับใครบ้างรึเปล่า?”

            ภายหลังที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไปแล้ว เฉินเฉวียนเย่ก็หันไปกระซิบถามด้วยสีหน้าจริงจัง

            หลินจิงซูย่อมไม่คิดจะปิดบังเช่นเดียวกัน เธอจึงเอ่ยตอบออกไปตามตรง

            “ความจริงหนูก็มีคนที่สงสัยอยู่สองสามคน แต่ตอนนี้หนูก็มั่นใจแล้วว่าเป็นฝีมือของใคร!”