ตอนที่ 312 เปิดตัวชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์!

157 1-2

      ตอนที่ 312 เปิดตัวชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์!

            “ดูเหมือนจะไม่มีนะ”

            หลี่ผางตี้ที่สามารถจดจำวัตถุดิบทั้งหมดที่มีในร้านได้ เธอจึงให้คำตอบหลินจิงซูได้ในทันที

            หลินจิงซูได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้ารับทราบทันที หากไม่มีติดร้าน ก็จำต้องหาซื้อมาเพิ่ม

            “งั้นฉันฝากร้านหน่อยนะ ฉันขอไปตลาดค้าส่งแป๊ปนึง!”

            หลินจิงซูถอดผ้ากันเปื้อนออก แล้วรีบวิ่งฝุ่นตลบจากไปท่ามกลางความงุนงงของหลี่ผางตี้และพนักงานคนอื่นๆในร้าน

            เธอรีบปั่นสามล้อมอเตอร์มุ่งหน้าสู่ตลาดค้าส่งอย่างรวดเร็ว

            ที่นี่คือตลาดขายส่งที่ใหญ่ที่สุดของตัวเมือง มีสายธารผู้คนหลั่งไหลจอแจอยู่ตลอดตั้งแต่เช้าจรดหัวค่ำ โดยสถานที่แห่งนี้มีจุดเด่นในเรื่องการขายส่งเป็นหลัก จึงมีพ่อค้าแม่ค้ามากหน้าหลายตาพากันแห่มาที่นี่กันหมด แม้กระทั่งผู้คนจากมณฑลข้างเคียง ก็ยังมีแวะเวียนมาบ้างประปราย

            หลายต่อหลายคนแบกหิ้วถุงกระสอบใบใหญ่ยักษ์ ทั้งพาดไหล่ทั้งใส่รถเข็นที่เตรียมมา

            หลินจิงซูตรงดิ่งเข้าไปที่ร้านขายของแห้ง ซึ่งเป็นร้านที่เธอมักจะแวะเวียนมาซื้ออยู่บ่อยครั้ง

            เมื่อแม่ค้าเห็นลูกค้าขาประจำมาหาอีกครั้ง เธอก็รีบเดินปรี่เข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง

            “สงสัยที่ร้านคงจะขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่าสินะ? ครั้งก่อนเพิ่งจะจัดชุดใหญ่ไปเอง วันนี้ต้องกลับมาซื้อเพิ่มแล้วเหรอจ๊ะ?”

            “แหม ถ้าขายดีขนาดนั้น หนูคงร่ำรวยไปแล้วล่ะค่ะเจ๊ ของที่ซื้อไปคราวก่อนยังเหลือเต็มตู้เลยล่ะ!”

            การได้เสวนากับเหล่าแม่ค้าเป็นอะไรที่หลินจิงซูชื่นชอบมากจริงๆ แต่วันนี้เธอค่อนข้างรีบ จึงต้องตัดบทตรงเข้าประเด็นโดยเร็ว

                  “พอดีวันนี้ต้องรีบกลับค่ะ ว่าแต่เจ๊พอจะมีน้ำตาลทรายแดงขายบ้างมั้ยคะ?”

                  “มีสิจ๊ะอาหมวย!”

                  แม่ค้าคนนั้นมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เดินนำหลินจิงซูไปอีกด้านหนึ่งของร้าน แล้วทำการเปิดปากถุงกระสอบใหญ่ จัดการตักของที่อยู่ด้านในออกมาให้ดูหนึ่งกระบวยใหญ่

                  “ของที่มารอบนี้ค่อนข้างดีเชียวล่ะ แต่ลูกค้าประจำอย่างหมวยก็ต้องรู้อยู่แล้วว่า อะไรไม่ดีเจ๊คนนี้ไม่เอามาขายแน่ๆ!”

                  แม่ค้ายื่นน้ำตาลทรายแดงกระบวยนั้นไปตรงหน้าหลินจิงซูเพื่อให้เธอได้ลองชิม

                  หลินจิงซูหยิบน้ำตาลทรายขึ้นมากัดชิมจำนวนหนึ่ง มุ่งสมาธิอยู่กับการพินิจพิเคราะห์รสชาติที่แตกซ่านภายในช่องปากอย่างตั้งใจ สุดท้ายจึงตอบกลับไปว่า

                  “ของดีจริงๆด้วยค่ะ! สมกับที่เป็นของร้านเจ๊จริงๆ!”

                  “แน่นอน! ระดับเจ๊เลือกกับมือเอง! แล้วเราจะเอาเท่าไหร่ดีล่ะ?”

                  แม่ค้าคนนั้นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            “ขอซื้อกลับไปลองสักถุงสองถุงก่อนดีกว่าค่ะ พอดีหนูกำลังคิดค้นชานมไข่มุกสูตรใหม่อยู่ ราคาเท่าไหร่คะ?”

            หลินจิงซูบอกจุดประสงค์ของตนเองไปตามตรง

            “โอ๊ย แค่สองสามถุงเจ๊ไม่คิดเงินหรอกจ้ะ! หมวยเอาไปเลย! แต่ถ้าสูตรใหม่ออกเมื่อไหร่ อย่าลืมเอามาให้เจ๊ลองชิมด้วยนะ!”

            พูดจบแม่ค้าก็หยิบถุงตักใส่ให้อย่างไม่ยั้ง แล้วจึงยื่นส่งให้หลินจิงซู

            หลินจิงซูรับไว้พร้อมเอ่ยขอบคุณ และไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายว่า

            “ไม่เอาดีกว่าค่ะเจ๊ หนูเกรงใจ! งั้นฝากจดบัญชีไว้คิดรวมกับวัตถุดิบรอบหน้าเลยก็แล้วกันนะคะ แล้วถ้าสูตรใหม่สำเร็จเมื่อไหร่ หนูจะเอามาให้ชิมแน่นอนค่ะ!”

            แม่ค้าโบกมือร่ำลาเฝ้ามองหลินจิงซูปั่นสามล้อมอเตอร์จากไป แลเห็นความขยันเกินเด็กของสาวน้อยคนนี้ กระทั่งเธอเองยังอดชื่นชมไม่ได้จริงๆ

            มีความกล้าได้กล้าเสี่ยง เริ่มต้นธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อย ในเรื่องของวุฒิภาวะทางด้านความคิดอ่านและการพูดจาสื่อสาร ก็ดูราวกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ใช่ว่าเด็กทุกคนในวัยนี้จะสามารถทำได้อย่างเธอ!

           

            เห็นหลินจิงซูเร่งรีบวิ่งปรี่กลับเข้ามาในร้าน ทั้งหลี่ผางตี้และพนักงานอีกคนก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่หาย

            “เจ้านาย ทำไมถึงกลับมาเร็วจังคะ? ได้ของที่ต้องการมาด้วยรึเปล่า?”

            หลินจิงซูชูถุงน้ำตาลทรายแดงในมือพร้อมกับรอยยิ้มสมหวัง ไม่พูดพล่ามทำเพลงใดๆอีก เธอตรงดิ่งเข้าไปหลังครัวอย่างรวดเร็ว

            ใช่แล้ว! อีกหนึ่งเมนูชานมไข่มุกอันเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในช่วงอากาศหนาว มันต้องไม่ใช่ใดอื่น นอกจาก…

            ชานมไข่มุกบราวน์ชูการ์!

            แต่ในยุคศตวรรษที่ 21 นั้น ส่วนผสมหลักอย่างน้ำตาลทรายแดงที่ใช้ทำกัน คนส่วนใหญ่ล้วนใช้น้ำเชื่อมกลิ่นน้ำตาลทรายแดงสงเคราะห์กันหมดทั้งนั้น ทำให้หลินจิงซูไม่รู้อัตราส่วนที่แท้จริง หากต้องใช้ตัวน้ำตาลทรายแดงก้อนแบบธรรมชาติทำ ด้วยความสงสัยใคร่รู้นี่เอง จึงทำให้เธอต้องรีบร้อนออกไปหาซื้อมาทดลองโดยเร็วอย่างที่เห็น

            สูตรที่เคยค้นเจอจากอินเตอร์เน็ตนั้น ส่วนใหญ่ก็จะเป็นชนิดน้ำเชื่อมทั้งสิ้น พูดง่ายๆก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจิงซูจะต้องทดลองทำด้วยน้ำตาลทรายแดงแบบก้อนจริงๆ อาศัยความรู้พื้นฐานที่มีมาลองเสี่ยงประยุกต์ปรับปรุงดู เหมือนกับลองโยนหินถามทางนั่นล่ะ

            ใส่น้ำตาลทรายแดงลงไปในหม้อต้มกว่าหลายก้อน จากนั้น ก็ทดลองเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆดู เมื่อเริ่มมีกลิ่นเล็กน้อย จึงได้ลองเติมน้ำในปริมาณเหมาะสมใส่ลงไป เมื่อส่วนผสมทุกอย่างเชื่อมผสมเป็นเนื้อเดียวกันแล้ว จึงค่อยเร่งระดับเพิ่มเป็นไฟกลาง ผ่านไปไม่นาน สิ่งที่อยู่ในหม้อก็เริ่มแปรสภาพกลายเป็นน้ำเชื่อมเหนียวข้นสีน้ำตาลอ่อน สัมผัสแรกที่รับรู้ได้ก็คือ กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ลอยเข้าเตะจมูก ซึ่งมาพร้อมกับฟองเดือดปุดๆ ที่เริ่มปรากฏบนผิวของเหลวจำนวนนับไม่ถ้วน

            เมื่อมีฟองผุดปรากฏก็นับเป็นสัญญาณเสร็จสิ้นกระบวนการ หลินจิงซูทำการดับไฟในเตาทันที

            เมื่อของเหลวเริ่มเย็นตัวลงเล็กน้อย เธอจึงใช้ตะเกียบด้ามหนึ่งจุ่มลงไปบนเนื้อน้ำเชื่อมข้นเหนียว แล้วค่อยๆยกขึ้นหย่อนใส่ปากเพื่อลองลิ้มชิมรส

            ใช่เลย! มันต้องแบบนี้แหละ!

            ขั้นตอนถัดมา เธอหยิบแก้วบรรจุภัณฑ์ใบหนึ่งขึ้นมา เติมใส่ไข่มุกและเทนมสดเย็นเจี๊ยบลงไป ปิดท้ายด้วยน้ำเชื่อมทรายแดงโรยบางๆรอบแก้วด้านใน ทั้งหมดก็เป็นอันเสร็จสิ้น!

            เห็นผลงานของตนออกมาเสร็จสิ้นสมบูรณ์แบบเช่นนี้ หลินจิงซูก็อดใจรอชิมแทบไม่ไหว!

            ทดลองจิบไปเพียงแค่หนึ่งคำ สาวน้อยก็ถึงกับตาโตเป็นประกาย!