ตอนที่ 317 คำสารภาพของติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ (2)

            159 2-2

            ตอนที่ 317 คำสารภาพของติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ (2)

            “หนู…เอ่อ…เอ่อ…”

            หลินจิงซูพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว ก่อนจะพูดต่อว่า

            “ก็…ก็คือคบหากันอยู่ใช่มั้ยคะ? เอาล่ะ..เอาล่ะ…หนูแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง แล้ว..สองไปมี..เอ่อ…ความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันตั้งแต่ตอนไหนเหรอคะ??”

            สถานการณ์เลยเถิดมาถึงจุดนี้แล้ว หลินจิงซูอดชื่นชมคนทั้งสองไม่ได้จริงๆ! ไปแอบพลอดรักกันตรงไหนถึงได้หลบหูหลบตาเธอได้เสียสนิทแบบนี้! ไม่สิ…เรียกได้ว่าเธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!

            ติงเสวี่ยเหม่ยยืนตัวบิดไปมา เอ่ยปากตอบอย่างขวยเขินว่า

            “สัปดาห์ก่อนตอนที่คุณเฉินมาเยี่ยมแม่ พวกเราเลยมีโอกาสอยู่ด้วยกัน…”

            เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนนะ! ขนาดขาแม่ใส่เฝือกยังไม่เว้นเลยเหรอคะ?!

            หลินจิงซูพยักหน้าแช่มช้า ค่อยๆทำความเข้าใจไปตามลำดับ ถึงอย่างนั้น ร่องรอยความงุนงงสับสนก็ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า ภายหลังไม่นาน เธอก็พูดขึ้นว่า

            “แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่พวกคุณสองคนรักใคร่กัน ที่หนูตกใจก็เพราะ..เอ่อ…มันกะทันหันเกินไปหน่อยน่ะ! แต่หนูเองก็รู้สึกดีใจนะคะ ที่ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างก็รักกันแบบนี้!”

            เมื่อได้ฟังคำตอบจากปากหลินจิงซู ทั้งคู่ต่างก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

            ก็ว่าไม่ได้ เห็นปฏิกิริยาเมื่อครู่ของหลินจิงซู พวกเขาทั้งคู่ก็หลงเข้าใจไปว่า เธอจะต้องไม่เห็นชอบด้วยอย่างแน่นอน!

            แต่เหนือความคาดหมาย หลินจิงซูกลับรู้สึกยินดีกับชีวิตรักบทใหม่ของแม่เธอเอง!

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็แอบรู้สึกติดใจอยู่เล็กน้อย เพราะไม่ยักรู้ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะชอบผู้ชายอย่างเฉินเฉวียนเย่?

            แม้ที่ผ่านมาเขาจะดูโหดร้ายเลวทราม หรือแม้กระทั่งเคยเกือบจะตัดมือลูกสาวตัวเองก็ตาม แต่ปัจจุบัน เขาก็คือผู้ชายที่จริงใจมากคนหนึ่ง และเรื่องนี้หลินจิงซูเองก็สามารถรับรองได้

            และเธอยังเชื่ออีกว่า เฉินเฉวียนเย่จะเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวนับจากนี้ ที่จะทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยมีความสุขได้อีกครั้ง!

            “เอ..ว่าแต่ ใครเป็นฝ่ายสารภาพความในใจก่อนเหรอคะ? ถ้าไม่ตอบหนูไม่อนุญาตให้คบกันนะ!”

            หัวใจของหลินจิงซูรู้สึกคันยุบยับขึ้นทันควัน วินาทีนั้นอดที่จะสาระแนไม่ได้จริงๆ

            “ฉันสารภาพรักกับแม่เธอก่อนสิ”

            เฉินเฉวียนเย่ยกกำปั้นทุบอกตัวเองเบาๆ เพื่อแสดงความกล้าหาญ ทว่าเผชิญหน้ากับรอยยิ้มแสนกรุ้มกริ่มของสาวน้อยเข้า เขาถึงกับหลบสายตาไม่กล้าสู้ด้วย

            หลินจิงซูพยักหน้าเล็กน้อยเป็นอันเข้าใจ ไม่แปลกที่เฉินเฉวียนเย่เป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

            เพราะด้วยอุปนิสัยของติงเสวี่ยเหม่ยแล้ว ต่อให้รอยันแก่ลงโลง เธอก็ไม่มีวันพูดอะไรแบบนั้นออกมาอย่างแน่นอน

            “พ่อเฉินคะ พูดกันตามตรง หนูนี่ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอดชัดๆ! ถ้าลองมองย้อนกลับไปให้ดีๆ พฤติกรรมของคุณกับแม่ มันชวนให้รู้สึกทะแม่งๆตั้งแต่แรกแล้ว! ไอ้เราก็นึกว่าคิดแค่พี่น้อง ก็เลยหยอกล้อขำๆเล่น แต่ที่ไหนได้ล่ะ…”

            หลินจิงซูตบเข่าฉาดใหญ่ อดก่นด่าในความโง่เขลาของตนเองไม่ได้ ความจริงเธอค่อนข้างมั่นใจว่าตนเองเป็นคนช่างสังเกตแล้ว แต่ทำไมเรื่องใกล้ตัวแบบนี้กลับมองไม่เห็นซะได้?

            ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ได้แต่ยืนอ้ำอึ้งในคราแรก ก่อนจะหันหน้าไปสบตากันด้วยรอยยิ้ม

           

            หลินจิงซูประเคนสารพัดข้อสงสัยโยนใส่ทั้งคู่อย่างต่อเนื่อง จนได้ความว่า เฉินเฉวียนเย่แอบปิ๊งติงเสวี่ยเหม่ยตั้งแต่สมัยที่เขาโดนแทงและนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาทชนบทผิงเฉิง

            “พ่อเฉินคะ ถ้าแอบชอบแม่หนูตั้งแต่ตอนนั้น แล้วทำไมถึงไม่บอกกันสักคำ?”

            หลินจิงซูอดสงสัยไม่ได้

            เรื่องความในใจของเขานั้น เฉินเฉวียนเย่ตั้งใจว่ายังจะไม่บอกใครทั้งนั้น จนกระทั่งวันที่เขารู้ว่าหลินชิงอี้ พ่อของสาวน้อยคนนี้ได้ย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักเหมือนกัน ชั่วอึดใจนั้น เปรียบเสมือนบังเกิดวิกฤติครั้งใหญ่ผุดขึ้นกลางใจ หากเขายังมัวแต่ลังแลไม่ยอมพูดความในใจออกไปเสียที เมื่อถึงวันที่ผู้ชายคนนั้นกลับมา เขาคงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!

            แต่เฉินเฉวียนเย่กลับหารู้ไม่ว่า ติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้ได้ตัดใจจากหลินชิงอี้แล้ว ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลับมางอนง้ออีกสักกี่ครั้ง ความรู้สึกเดียวที่เธอมีให้ก็คือความเกลียดชัง!

            “เรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้มันพูดกันโต้งๆได้ที่ไหนกันล่ะ เวลาเราชอบใครสักคน มันรู้สึกกังวลไปหมดเลยนะ! กลัวว่าถ้าพูดไปแล้ว อีกฝ่ายจะไม่คิดเหมือนกัน…”

            เฉินเฉวียนเย่พยายามอธิบายให้ฟัง

            สิ่งที่เขาพูดไปล้วนเป็นความจริง

            เพราะเฉินเฉวียนเย่อดทนรอจนแน่ใจแล้วว่า ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็คิดเช่นเดียวกันกับเขา เหตุนี้จึงทำให้เขามีความกล้าที่จะบอกออกไป ลองอีกฝ่ายไม่มีท่าทีแยแสใส่ใจดูสิ? ต่อให้เข้าทางลูกก็อย่าหมายจะได้สมหวัง!

            หากอีกฝ่ายไม่มีใจ ต่อให้จะพยายามแค่ไหนก็ไร้ค่า สิ่งนี้คือความจริงที่ไม่อาจเถียงได้!

            ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เฉินเฉวียนเย่และหลินจิงซูก็พากันออกไปหาซื้อเนื้อสัตว์และผักผลไม้มากมายที่ตลาด และกลับไปจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าบ้าน!

            “แม่ พ่อเฉิน ขอให้ทั้งสองคนมีชีวิตยืนยาว รักใคร่ดูแลกันไปนานๆนะคะ!”

            หลินจิงซูชูแก้วไวน์ในมือขึ้นพร้อมกล่าวคำอวยพร

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังเขินหน้าแดงไม่เลิก แต่ก็ยังยกแก้วขึ้นมาชนร่วมกัน