ตอนที่ 326 หลินจิงซูสมองกระทบกระเทือน

164 1-2

            ตอนที่ 326 หลินจิงซูสมองกระทบกระเทือน

           

            ยิ่งเห็นทัศนคติและท่าทางที่หยิ่งจองหองของจ้าวเสี่ยวย่ามากเท่าไหร่ หวู่ฮ่าวชิงก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงและต้องการจะช่วยหลินจิงซูมากขึ้นเท่านั้น

            “นี่คุณ นึกอยากจะด่าว่าคนอื่นก็ด่าแบบนี้ มันไม่อวดดีเกินไปหน่อยเหรอ?”

            หลินจิงซูจ้องหน้าปะทะสายตาอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

            วินาทีต่อมา บรรยากาศพลันผันเปลี่ยนอย่างน่ากลัว ประหนึ่งกลิ่นดินปืนได้ปะทุจนฉุนขึ้นจมูก

            บรรดาหนุ่มสาวรอบข้างต่างก็เริ่มหันมาให้ความสนใจในตัวหลินจิงซูมากขึ้น เพราะพวกเขาอยากรู้เหลือเกินว่า พนักงานร้านชานมไข่มุกธรรมดาๆอย่างเธอ จะมีปัญญาต่อกรกับพี่สาวจ้าวที่ทุกคนต่างให้ความยำเกรงได้อย่างไรบ้าง?

            “ยังต้องการอะไรอีก?”

            จ้าวเสวี่ยย่าปราศจากความเกรงกลัวอย่างสิ้นเชิง อยากให้เธอโค้งศีรษะขอโทษพนักงานชั้นต่ำแบบนี้น่ะเหรอ?

            ฝันไปเถอะ!

            ยิ่งมีหวู่ฮ่าวชิงคอยลำเอียงปกป้องเข้าข้างกันขนาดนี้ด้วยแล้ว ก็อย่าได้แม้แต่จะคิด!!

            “ขอโทษฉันซะ แล้วก็จ่ายเงินค่าชานมไข่มุกทั้งหมดมา”

            หลินจิงซูเองก็หยิ่งผยองไม่แพ้กัน สำหรับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้ แม้จะพูดได้เต็มปากว่าใช่จะจัดการได้ง่ายๆ แต่จากประสบการณ์ความเจนจัดในชีวิตที่ผ่านมา กรณีเช่นนี้ก็ไม่ได้ยากเกินมือเธอนัก

            เอาไงดีล่ะสาวน้อย?

            อยากจะขอโทษให้มันจบๆตรงนี้ หรือจะเตรียมตัววินาศสันตะโรหลังจากนี้?

            ทันทีที่จ้าวเสี่ยวย่าได้ยินเช่นนั้น เธอก็ระเบิดหัวเราะเยาะออกมาดังลั่น กับแค่พนักงานกระจอกๆอย่างหลินจิงซู เธอไม่เห็นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำไป!

            “น้ำหน้าอย่างแกจะทำอะไรฉันได้? ฉันไม่ขอโทษ!”

            “จ้าวเสี่ยวย่า!”

            แม้หวู่ฮ่าวชิงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่า จ้าวเสี่ยวย่าเป็นผู้หญิงที่มีอุปนิสัยหยิ่งผยองมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็คาดไม่ถึงว่า เธอจะมีความคิดและทัศนคติที่น่ารังเกียจเกินบรรยายได้ถึงเพียงนี้! และนี่ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธมากจริงๆ

            “ฉันบอกให้เธอขอโทษเดี๋ยวนี้!!”

            น้ำเสียงของหวู่ฮ่าวชิงครั้งนี้เต็มไปด้วยความดุดันและโทสะรุนแรง สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาว่า ได้ห่างเหินกันไปมากเพียงใดแล้ว จ้าวเสี่ยวย่าถึงกับตัวสั่นเทาด้วยแรงแค้นที่เพิ่มทวีสุดขั้ว

            เป็นอย่างที่หลินจิงซูคาดไว้ไม่มีผิด หญิงสาวคนนี้น่าจะคิดกับหวู่ฮ่าวชิงมากกว่าเพื่อนธรรมดาทั่วไป เพราะโดยปกติแล้ว หากคิดกับอีกฝ่ายเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่ง มีหรือที่การกระทำเพียงเท่านี้ จะทำให้ใครสักคนสามารถเดือดดาลถึงเพียงนี้ได้?

            จุดอ่อนของผู้หญิงคนนี้คือหวู่ฮ่าวชิงนี่เอง…

            เมื่อรู้เช่นนั้น หลินจิงซูก็แสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาทันที!

            ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการเงินหรือคำขอโทษจากเธออีกต่อไปแล้ว แต่ขอเป็นหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงของเธอแทนก็แล้วกันนะ!!

           

            บรรดาหนุ่มสาวที่รายล้อมอยู่ต่างก็เริ่มตระหนักแล้วว่า เวลานี้หวู่ฮ่าวชิงกำลังโกรธมากจริงๆ และทุกคนในที่นั้นก็เริ่มหัวเราะไม่ออก กระทั่งมีชายหนุ่มอีกคนรีบสาวเท้าก้าวเข้ามาพร้อมกับพูดจาโน้มน้าวทันที

            “เสี่ยวย่า แค่ขอโทษก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ? ไม่เห็นเหรอว่าเธอทำให้ฮ่าวชิงโกรธมากแค่ไหนแล้ว? พอเถอะนะ!”

            แต่เมื่อจ้าวเสี่ยวย่าหันขวับจ้องมองไปทางต้นเสียง ชายหนุ่มคนนั้นก็ถึงกับหน้าเสีย แล้วรีบก้มศีรษะลงหลบสายตาโดยไว

            “ฉันจะไม่ขอโทษใครหน้าไหนทั้งนั้น ถ้านังลูกจ้างกระจอกๆนี่มันมีปัญญาทำอะไรฉันได้จริงๆ ก็เชิญ!”

            สิ้นเสียงตวาดตอบหวู่ฮ่าวชิง จ้าวเสี่ยวย่าก็หมุนตัวกลับ แล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

            บรรดาหนุ่มสาวเหล่านั้นก็เช่นกัน ต่างฝ่ายต่างก็วิ่งออกไปจากบริเวณนั้นเช่นกัน

            เวลานี้ จึงเหลือเพียงหลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิง ที่กำลังหอบหายใจหนักด้วยความโกรธอยู่ตรงนั้น

            “ฉันต้องขอโทษแทนเสี่ยวย่าด้วยนะ แต่ไหนแต่ไรนิสัยของเธอก็ยังแย่ไม่เปลี่ยนเลย…”

            หวู่ฮ่าวชิงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากโน้มศรีษะลงพร้อมเอ่ยขอโทษแทนจ้าวเสี่ยวย่า

            “นายไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกนะ”

            หลินจิงซูตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูประหนึ่งเป็นสาวน้อยผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีพร้อมที่จะอภัยให้กับทุกคน แต่ทว่า…สายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองจ้าวเสี่ยวย่าที่วิ่งห่างออกไป กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างสุดจะหยั่งถึง

            วันนี้โชคร้ายจริงๆที่มาเจอกับคนบ้าแบบนี้เข้า

            ขนาดไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนแท้ๆ แต่กลับจองหองถึงขั้นดูถูกเหยียดหยามกันได้ถึงเพียงนี้เชียวเหรอ?

            ได้เลย ดูเหมือนว่าจะชื่อจ้าวเสี่ยวย่าใช่มั้ย? แล้วเธอจะได้เผชิญกับความอัปยศอดสูซะยิ่งกว่าความตาย…

            แต่จะว่าไป ทำไมคนสันดานชั่วๆล้วนต้องแซ่จ้าวกันหมดเลยแฮะ?

           

            “โอ๊ย! จู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมา! ปวดจนจะอาเจียนเลยล่ะ…ฮ่าวชิง ช่วยพาฉันไปแจ้งตำรวจหน่อยสิ นาย…นายสัญญาได้มั้ยว่าจะเป็นพยานให้กับฉัน?”

            หลินจิงซูไม่รอช้า แสร้งทำทีเป็นปวดศีรษะและรู้สึกวิงเวียนอย่างหนัก พร้อมกับล้มตัวลงซุกแผ่นอกของหวู่ฮ่าวชิงทันที ริมฝีปากสีชมพูเนียนนุ่มปริออกพร้อมกับเสียงอ้อนวอนขอร้องหวานฉ่ำที่หลุดออกมา

            ใจหนึ่งก็เห็นแก่เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็ก หวู่ฮ่าวชิงลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่ท้ายที่สุดก็ต่อมารยาร้อยเล่มเกวียนของสาวสวยในอ้อมอกไม่ไหว เขาพยักหน้าพร้อมกับช่วยพยุงร่างของเธอเข้าแจ้งความที่สถานีตำรวจโดยเร็ว

            ……

           

            “เมื่อครู่พวกเธอเห็นกันรึเปล่า? หวู่ฮ่าวชิงเอาแต่ปกป้องนังผู้หญิงชั้นต่ำนั่น! ชอบเข้าไปได้ยังไงขี้ข้าร้านที่สกปรกแบบนั้น? แล้วนี่แห่กันมาหมดแบบนี้ ไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้ทั้งคู่อยู่กันสองต่อสองตามลำพังงั้นเหรอ?”

            หลังจากที่ถอยทัพกลับบ้านแล้ว จ้าวเสี่ยวย่าก็กัดฟันพูดออกมาด้วยความเจ็บแค้นใจ นึกถึงภาพฉากหลังจากนี้ที่คนทั้งสองจะมีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังแล้ว ภาพจินตนาการถัดจากนั้นก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดโมโหยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าทวี เธอโกรธจัดจนถึงกับวิ่งไปเตะแจกันในห้องนั่งเล่นจนแตกกระจาย!

            แจกันเปราะบางส่งเสียงแตกสนั่นดัง ‘เพล้ง!’ เศษซากคมกริบบินว่อนไปคนละทิศละทาง

            ท้ายที่สุด หญิงสาวอีกคนที่นิ่งเงียบราวกับไม่มีปากเมื่อครั้งที่ยังอยู่สนามบาสเก็ตบอล ก็พูดเสี้ยมขึ้นในทันทีพร้อมกับปั้นสีหน้ารังเกียจ

            “นั่นน่ะสิ จริงด้วย พี่เสี่ยวย่าพูดถูกต้องที่สุด! ทำไมฮ่าวชิงถึงต้องปกป้องนังนั่นขนาดนี้ด้วย? ก็แค่ลูกจ้างจนๆคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”

            “หรือเขาจะแอบมีใจให้นังนั่น? คนอย่างฮ่าวชิงนี่นะ จะไปชอบลูกจ้างชั้นต่ำแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ?”

             จ้าวเสี่ยวย่าทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดฉุนเฉียว

            เธอเฝ้าติดตามหวู่ฮ่าวชิงมานานหลายสิบปีนับตั้งแต่ที่ทั้งคู่ยังเด็ก อีกทั้งตัวเธอเองยังแอบชอบเขามาโดยตลอด แต่ที่ผ่านมา  เขากลับไม่เคยเหลียวมองเธอเลยสักนิด แค่นี้ก็เจ็บใจมากพอแล้ว ยังจะต้องถูกนังลูกจ้างกระจอกๆนั่นแย่งชายที่รักไปอีก! นี่ไม่เท่ากับถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างมากหรอกเหรอ?!

            “แล้วดูเขาพูดเข้าสิ ถึงกับให้ฉันขอโทษนังลูกจ้างจนๆนั่นด้วย! นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว!!”

            ทุกวาจาคำพูดที่จ้าวเสี่ยวย่าพ่นออกมานั้น ล้วนเต็มไปด้วยคำสบประมาทดูถูกหลินจิงซูทั้งสิ้น

            ครอบครัวของจ้าวเสี่ยวย่าเป็นเจ้าของโรงงานแห่งหนึ่ง เธอจึงได้รับการเลี้ยงดูเอาใจใส่เป็นอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ส่วนเพื่อนๆรอบข้างก็ล้วนแต่เป็นพวกขี้ประจบและตามใจเธอทุกอย่าง เมื่อกาลเวลาผ่านไป สภาพแวดล้อมเหล่านี้จึงได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นคนที่เอาแต่ใจ

            แต่ใช่ว่าจ้าวเสี่ยวย่าจะทำตัวสูงส่งดูถูกดูแคลนผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา เฉพาะในวันนี้ที่เธอรู้สึกเหลืออดกับพฤติกรรมและแสดงออกของหวู่ฮ่าวชิง ที่ดูเหมือนจะทำเกินกว่าเหตุมากไปหน่อย เขาทำราวกับพ่อที่กำลังปกป้องลูกโดยไม่สนเหตุผลใดๆทั้งสิ้น!

           

            “ติ๊งต่อง~ ติ๊งต่อง~…”

            กริ่งประตูบ้านหลังใหญ่ดังขึ้น

            เพื่อนสาวคนนั้นอาสาออกไปเปิดประตูให้ แต่ทันทีที่เห็นบุคคลเบื้องหน้าว่าเป็นใคร เธอก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตะลึงงัน