ตอนที่ 327 หลินจิงซูการละคร

164 2-2

            ตอนที่ 327 หลินจิงซูการละคร

            “ใครคือจ้าวเสี่ยวย่าครับ?”

             แขกผู้มาเยือนหาใช่ใครอื่นไม่ แต่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสองคน ทั้งคู่ปั้นหน้าขึงขังพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

            จ้าวเสี่ยวย่าได้ยินเสียงใครบางคนเอ่ยชื่อของตนขึ้น จึงได้เดินปรี่ออกมาพร้อมความหงุดหงิดใจที่ยังคงไม่จางหาย แต่เมื่อพบว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ เธอก็ถึงขั้นหน้าถอดสีซีดเผือดในทันที

            “ทางเราได้รับแจ้งว่า คุณเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้อื่น ขอเชิญไปที่สถานีตำรวจพร้อมกับพวกเราด้วยครับ”

            ได้ยินเช่นนั้น จ้าวเสี่ยวย่าก็ถึงกับกัดฟันกรอด เธอคิดไม่ถึงจริงๆว่า นังลูกจ้างกระจอกนั่นจะเล่นแรงถึงขั้นแจ้งความ!

            ฉันแค่บังเอิญโยนลูกบาสไปถูกหัวแกไม่ใช่เหรอ? นี่ถึงกับต้องแจ้งตำรวจมาจับกันเลยงั้นเหรอ?

            “หนูก็แค่เผลอโยนลูกบาสไปถูกเธอเท่านั้นเองนะคะ แบบนี้จะเรียกว่าเจตนาทำร้ายได้ยังไงกัน?”

            จ้าวเสี่ยวย่ารีบชูมือชูไม้อธิบายให้เจ้าหน้าที่ตำรวจฟังอย่างรวดเร็ว

            “ไปสถานีตำรวจด้วยกันก่อนดีกว่าครับ แล้วเราจะอธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้ฟัง”

            เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่รับฟังข้อแก้ตัวใดๆของจ้าวเสี่ยวย่าทั้งสิ้น จัดการใส่กุญแจมือเธอ แล้วนำตัวไปที่สถานีตำรวจทันที

           

            ภายในสถานีตำรวจ

            “หลังจากทำการการสอบสวนอยู่หลายรอบ คุณซึ่งเป็นผู้ต้องสงสัยก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่า การที่ลูกบาสอัดกระแทกใส่ศีรษะของเหยื่อนั้นเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ แต่เพราะในตอนนี้ เหยื่อกำลังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล จึงไม่สามารถเข้ามาให้ปากคำเพิ่มเติมใดๆได้ ทางเราคงต้องขังคุณไว้ที่นี่สักระยะก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้หลบหนีได้”

            นายตำรวจที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะสอบสวน เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าขึงขัง

            นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลงั้นเหรอ?

            จ้าวเสี่ยวย่าถึงกับพูดไม่ออกทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เดี๋ยวก่อนนะ นังลูกจ้างนั่นร่างกายของมันเป็นแก้วหรือยังไงถึงได้เปราะบางขนาดนี้? ถูกลูกบาสอัดหัวแค่นั้น ถึงกับต้องนอนโรงพยาบาลเชียวเหรอ?

            ตอแหลล่ะสิไม่ว่า!

            สมแล้วที่เป็นได้แค่ลูกจ้างขี้ข้าคนอื่นแบบนั้น! พฤติกรรมน่ารังเกียจสิ้นดี!!

           

            ที่โรงพยาบาลในเวลาเดียวกัน

            ถูกต้อง…ทั้งหมดล้วนเป็นการแสดงของหลินจิงซูทั้งสิ้น!

            ขั้นแรก เธอได้วานให้หวู่ฮ่าวชิงพาไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ แล้วจึงค่อยเดินทางไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูอาการบาดเจ็บเป็นลำดับต่อไป

            ส่วนเรื่องอาการปวดหัววิงเวียนศีรษะอย่างหนักนั้น แม้ทางโรงพยาบาลจะใช้เครื่องมือแพทย์เฉพาะทางทำการตรวจอย่างละเอียดแล้ว กลับไม่พบความผิดปกติร้ายแรงใดๆต่อร่างกาย แต่ในเมื่อผู้ป่วยยืนยันว่าตนมีอาการดังที่กล่าวข้างต้นมา แพทย์ก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการรักษาเช่นกัน จึงได้สั่งให้นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการอีกที พร้อมกับให้ยาแก้ปวดทั่วไปมารับประทานด้วย

           

            ทำไมจะทำแบบนี้ไม่ได้ล่ะ? ในเมื่อหลินจิงซูมีเงินซะอย่าง!

            ที่สำคัญ อาการเจ็บปวดของผู้คนนับเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เครื่องมือแพทย์ก็ใช่ว่าจะสามารถตรวจพบได้อย่างแม่นยำทุกโรค

            หลินจิงซูอาศัยช่องโหว่สองประการนี้  ผนวกเข้ากับทักษะการแสดงละครของเธอที่ดูราวกับคนปวดศีรษะเจียนตายจริงๆ แพทย์จึงต้องสรุปว่า เธอจำเป็นต้องนอนพักรักษาตัวเพื่อเฝ้าดูอาการต่อไป

            ในชาติก่อนหน้า เมื่อครั้งที่ทำงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมว เคยมีเหล่าอันธพาลบุกเข้ามาหาเรื่องถึงที่โรงงาน และด้วยความเฉลียวฉลาดของเธอ จึงได้รีบโทรแจ้งตำรวจ พร้อมทำทีว่าตนเองถูกลูกหลงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส จำเป็นต้องได้รับการตรวจวินิจฉัยโดยละเอียดจากแพทย์

            หลังเหตุการณ์นี้สิ้นสุดลง ผลที่ได้ก็คือ หลินจิงซูได้นอนเล่นอยู่ในโรงพยาบาลเกือบสิบวันโดยไม่ถูกหักเงินเดือนหรือวันหยุดใดๆเลย หากไม่ถูกทางโรงพยาบาลไล่กลับบ้านเสียก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่าเตียงผู้ป่วยไม่เพียงพอกับจำนวนคนไข้ ป่านนี้หลินจิงซูคงได้นอนสบายใจเฉิบ กินเงินเดือนโดยไม่ต้องทำงานทำการไปอีกพักใหญ่ทีเดียว

            ขนาดเทคโนโลยีด้านการแพทย์ในศตวรรษที่ 21 ยังไม่สามารถตรวจจับความตอแหลของเธอได้ แล้วเพียงแค่โรงพยาบาลเล็กๆในยุค 90 แบบนี้ คิดหรือว่าจะทำสามารถอะไรหลินจิงซูคนนี้ได้?

            ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากการนอนโรงพยาบาลในครั้งนี้น่ะเหรอ ด้วยข้อกฎหมายที่คุ้มครองเหยื่อ หลินจิงซูไม่จำเป็นต้องควักเงินจ่ายเองแม้แต่หยวนเดียว เพราะไม่ว่าจะเป็นค่ารักษาตัว ค่ายา ค่าอาหารและค่าทำขวัญ ทั้งหมดจะถูกนำเข้าบัญชีของผู้กระทำความผิด

            เรื่องนี้จะโทษใครได้ล่ะ? หากจ้าวเสี่ยวย่ายอมเจรจากันดีๆตั้งแต่แรก หลินจิงซูคงไม่ทำตัวร้ายกาจแบบนี้อย่างแน่นอน

            เหมือนที่ใครๆต่างก็พูดกันว่า บางทีความชั่วก็ต้องกำจัดด้วยความชั่ว!

            หวู่ฮ่าวชิงเป็นคนหนึ่งที่หลงเชื่อในการแสดงของหลินจิงซูเข้าเต็มเปา ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งถึงตอนนี้ เขาก็ยังเอาแต่เดินวกไปวนมาอยู่หน้าเตียงผู้ป่วยนับสิบๆรอบ

            “ประธาน ตอนนี้ยังรู้สึกปวดหัวอยู่รึเปล่า?”

            คู่คิ้วของหวู่ฮ่าวชิงเสมือนรถไฟสองขบวนที่ประสานชนกันอยู่ตลอดเวลา บ่งบอกถึงความทุกข์ทรมานใจที่เขารู้สึกอยู่ในขณะนี้ได้เป็นอย่างดี

            “ฉันไม่เป็อะไรแล้วล่ะ ฮ่าวชิง ขอบคุณนายมากเลยนะสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้ในวันนี้ ไหนจะพาฉันไปที่สถานีตำรวจ แล้วยังต้องพามาตรวจที่โรงพยาบาลอีก ฉันรู้สึกเกรงใจนายจริงๆ…”

            หลินจิงซูเอนกายนอนลงบนเตียงเล็กน้อย พร้อมกับก้มศรีษะแสดงความขอบคุณต่อหวู่ฮ่าวชิงอย่างจริงใจ เธอเหลือบมองท้องฟ้ายามเย็นผ่านทางหน้าต่างเล็กน้อย แล้วจึงพูดต่อว่า

            “นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันคงไม่กล้ารบกวนนายไปมากกว่านี้แล้วล่ะ นายกลับบ้านไปได้แล้ว”

            “รบกวนที่ไหนกันล่ะ กลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี ฉันว่าจะอยู่ดูอาการเธออีกสักพัก อ่อ นี่อยากกินแอปเปิ้ลรึเปล่า? เดี๋ยวฉันปลอกให้!”

            โดยไม่รอฟังคำตอบจากปากหลินจิงซู หวู่ฮ่าวชิงจัดการหยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งขึ้นมาจากตะกร้าเยี่ยมไข้ที่เพิ่งซื้อมา

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรฮ่าวชิง แค่ล้างให้ฉันก็พอแล้วล่ะ”

            กับเรื่องที่ต้องให้คนอื่นมาคอยดูแลประคบประหงมแบบนี้ หลินจิงซูไม่สู้จะคุ้นชินเท่าไหร่นัก จึงร้องปฏิเสธทันที

            ก่อนหน้าไม่นาน หลินจิงซูได้โทรไปบอกเฉินเฉวียนเย่ พร้อมกับเล่าเรื่องอุบัติเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้น จนทำให้เธอต้องมาโรงพยาบาลให้อีกฝ่ายฟัง

            ไม่นานเกินรอ เฉินเฉวียนเย่ก็เหยียบคันเร่งจนมิด เร่งตามมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว