ตอนที่ 353 คำนินทาของพนักงานโรงแรม

177 2-2

            ตอนที่ 353 คำนินทาของพนักงานโรงแรม

            “หนูไม่ใช่ลูกสาวของประธานหลิวค่ะ แต่เขามอบอำนาจให้หนูบริหารจัดการแผนกจัดเลี้ยงของทางโรงแรมได้อย่างเต็มที่ ส่วนคุณลุงก็มีหน้าที่คอยจัดส่งสินค้าตามจำนวนที่สั่งในแต่ละเดือนให้ก็พอค่ะ”

            ในยุคสมัยนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผู้ประกอบการธุรกิจไวน์จะเสาะหาช่องทางขายสู่ท้องตลาดได้ การที่มีโรงแรมยักษ์ใหญ่มาขอผูกขาดสินค้าให้ส่งเป็นประจำทุกเดือนเช่นนี้ จึงไม่ต่างอะไรจากการมีเหมืองทองทำเงินอยู่ข้างกายตลอดเวลา!

            เจรจาพูดคุยกันเพียงไม่นาน เจ้าของโรงกลั่นคนนั้นก็รับปากบรรลุข้อตกลงร่วมกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจากกัน หลินจิงวูยังหยิบไวน์แดงชนิดนั้นติดมือกลับไปอีกสองสามขวดด้วย จากนั้น จึงได้เดินทางกลับบ้านพร้อมกับหวู่ฮ่าวชิง

            เด็กหนุ่มคนหนึ่งและเด็กสาวอีกคนหนึ่ง พากันเดินเตร่โยกซ้ายทีขวาทีอยู่บนท้องถนนที่กว้างใหญ่ ทั้งหมดเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทั้งคู่เพิ่งจะดื่มกันมานั่นเอง

            ชั่ววินาทีถัดมา ก่อนที่หลินจิงซูจะทันตอบสนองใดๆด้วยซ้ำ จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียง…

            “พรวดด…”

            สาวน้อยหันขวับอย่างเร็วจนหัวแทบหลุด ปรากฏว่าหวู่ฮ่าวชิงกำลังนั่งยองๆ อาเจียนออกมาเต็มท้องถนน

            พบเห็นภาพฉากนี้เข้า หลินจิงซูอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ เพราะวันนี้นับว่าเธอติดหนี้บุญคุณหนุ่มน้อยคนนี้มากจริงๆ ทั้งที่เขาไม่ใช่ผู้ชายสายดื่มแท้ๆ แต่กลับต้องมาทนทรมานเพราะเธอ!

            หลินจิงซูนั่งยองๆลงที่ถนนเคียงข้างเขาอีกคน พร้อมช่วยตบลูบแผ่นหลังให้อีกฝ่าย

            “ขอโทษ…ฉันขอโทษด้วยนะประธาน ที่ทำให้ต้องเดือดร้อนไปด้วยแบบนี้”

            หลินจิงซูส่ายหน้า

            “นายจะโทษตัวเองไปทำไม? ฉันต่างหากที่ผิด ทำให้นายต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้”

            หวู่ฮ่าวชิงค่อยๆเคลื่อนสายตาจ้องมองไปที่ไวน์แดงสองสามขวดในอ้อมแขนของหลินจิงซู แล้วก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

            “เจ้านี่น่ะ…ถึงกลิ่นของมันจะหอมและรสชาติไม่น่าชวนอ้วกเท่าเหล้า แต่ราคาค่าตัวของมันกลับสูงมาก เฮ้อ…คิดไปก็รู้สึกเสียดายที่อ้วกออกมา ประธาน ฉันยอมรับในความเด็ดเดี่ยวของเธอจริงๆ ที่กล้าลงทุนกับธุรกิจประเภทนี้ได้!” 

             เรื่องราคาของไวน์พวกนี้ หลินจิงซูเองยังต้องยอมรับว่าราคาสูงมากจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไวน์แดง ซึ่งราคาค่าตัวของพวกมันนั้นสูงกว่าไวน์ขาวทั่วไปมาก

            ฉะนั้นแล้ว หากใครสักคนคิดที่จะเปิดบาร์หรือร้านนั่งดื่มแบบนี้ ต้องโยนเรื่องค่าใช้จ่ายทิ้งออกไปจากหัวได้เลย และเพียงแค่หลับหูหลับตาจ่ายออกไปเป็นพอ

            และยิ่งเป็นบาร์ในโรงแรมหรูหรามีระดับเช่นนี้ด้วย เรื่องราคาต้นทุนของไวน์กับวิสกี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะจะทำให้ประสาทเสียเปล่าๆ!

            ด้วยเหตุนี้เอง การจะเปิดร้านนั่งดื่มประเภทนี้จึงต้องมีกลเม็ดเคล็ดลับไม่น้อย อย่างเช่น ไวน์หนึ่งขวดเราจะต้องรู้จักแบ่งขายให้ได้อย่างน้อย10แก้วขึ้นไป และราคาต่อแก้วจะต้องคิดเป็นสองเท่าจากปริมาณที่แบ่งสรร เพราะไม่อย่างนั้น ธุรกิจของเราก็จะไม่มีวันทำกำไรได้เลย!

            “นายไม่เข้าใจ นี่แหละคือวิถีแห่งนักธุรกิจ!”

            หลังจากอาเจียนออกไปชุดใหญ่ หวู่ฮ่าวชิงจึงค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงโรงแรมหลี่เจี่ย

            ตามคำร้องขอของหลินจิงซู โรงแรมหลี่เจี่ยจำเป็นต้องขยายเวลาการให้บริการเป็น 24 ชม. แม้กระทั่งแผนกพื้นที่จัดเลี้ยงก็ต้องเปิดให้บริการตลอดเช่นกัน

            การปรากฏตัวของหลินจิงซูในครั้งนี้ ล้วนแต่สร้างความลำบากให้กับพนักงานของโรงแรมทุกแผนก

            “นังเด็กร้านชานมไข่มุกนั่นชักจะเอาใหญ่แล้ว! ปากดี เอาแต่สั่งโน่นสั่งนี่ไปทั่ว! ลองมายืนหลังขดหลังแข็งทำงานแทนดูบ้างสิ! ขยายเวลาการทำเงินเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แต่เงินเดือนที่ได้ก็ยังเท่าเดิมอยู่ดี! แย่ชะมัด!”

            “นั่นน่ะสิ ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่า ทำไมท่านประธานหลิวถึงได้เชื่อเด็กคนนี้นัก? เท่าที่ฉันได้ยินมา เห็นว่าเด็กนี่ยังเป็นแค่นักศึกษาเองไม่ใช่เหรอ?”

            “ยังจะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ นอกจากว่าท่านประธานหลิวดันตาบอดไปชอบมันเข้าน่ะสิ! มองแว้บแรกก็รู้แล้วว่า นังเด็กนี่ไม่ใช่คนน่าคบหาเลยสักนิด!”

            ทันทีที่หลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิงก้าวเข้ามาในโรงแรม ทั้งคู่ต่างก็ได้เห็นพนักงานรอบข้างเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก

            สีหน้าของหวู่ฮ่าวชิงเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นทันทีที่ได้ยิน วินาทีเดียวกันนั้น เขาแทบจะตบเท้าก้าวออกไปหยุดคำติฉินนินทาเหล่านั้นด้วยตัวเอง แต่ก็เป็นหลินจิงซูที่ห้ามปรามเอาไว้ก่อน

            คิดจะหยุดข่าวลือให้เงียบได้ จะต้องเป็นคนฉลาดเหนือคน เพียงแค่คำอธิบายปลายเหตุน่ะเหรอ พูดให้ตายอย่างไรก็ไม่สามารถหยุดฝีปากผู้คนได้

            หลินจิงซูจะรอจนกว่าสิ่งที่ทำอยู่จะประสบความสำเร็จ เมื่อถึงเวลานั้น เธอจึงค่อยเอาความสำเร็จที่ว่านี้ไปอุดปากคนพวกนั้นก็ยังไม่สาย!

            ในขณะเดียวกัน เฉินเฉวียนเย่ที่กำลังนั่งรอคอยความคืบหน้าอยู่ในโถงล็อบบี้ เมื่อเห็นคนทั้งสองปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนมาแต่ไกล รังสีอำมหิตพลันแผ่ซ่านออกจากร่างกายของเขาทันที

            เฉินเฉวียนเย่ยืนจ้องตาหวู่ฮ่าวชิงเขม็ง ท่าทางขึงขังบ่งบอกว่ากำลังเดือดดาลอย่างมาก เค้นเสียงเย็นยะเยือกยิงคำถามใส่ทีละคำ

            “นี่แก…คิดจะมอมเหล้าลูกสาวฉันงั้นเหรอ?”

            “ปะ-เปล่าครับ! ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ! คุณอาเข้าใจผิดแล้วครับ! ผมแค่พาประธานไปตระเวนชิมไวน์องุ่นตามโรงกลั่นก็เท่านั้นเอง!”

            “พ่อเฉินคะ หนูดูเหมือนคนจะถูกมอมเหล้าได้ง่ายๆเหรอคะ?”

            หลินจิงซูไม่รอช้า รีบพูดแทรกขัดจังหวะคนทั้งสองขึ้นทันที ทันใดนั้น เธอก็หันไปเห็นบาร์เครื่องดื่มที่เหล่าคนงานกำลังรังสรรค์สร้างขึ้น และยิ่งรู้สึกปลื้มปีติมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่า ทุกอย่างล้วนตรงตามแบบที่เธอร่างทุกประการ

            “ไม่เลวเลย นี่ถ้าทำให้โทนสีโดยรวมมืดสลัวกว่านี้หน่อย นี่มันเลานจ์ชัดๆเลย!”

            เลานจ์?

            ทั้งเฉิงเฉวียนเย่ทั้งหวู่ฮ่าวชิงต่างไม่เคยได้ยินศัพท์คำนี้มาก่อน

            “พ่อเฉินมาทางนี้เร็วค่ะ หนูรู้ว่าพ่อเฉินชอบดื่มของมึนเมาเป็นที่สุด วันนี้หนูก็เลยเตรียมไวน์ชั้นเยี่ยมมาให้ลองชิมด้วยค่ะ เดี๋ยวหนูจะลองผสมเครื่องดื่มให้ลองชิมดูนะคะ!”

            ได้ยินว่าเป็นไวน์ชั้นเยี่ยม เฉินเฉวียนเย่ก็วิ่งสับเท้าตรงดิ่งเข้าไปหาหลินจิงซูอย่างรวดเร็ว และไม่สนใจหวู่ฮ่าวชิงอีกต่อไป

            “สาวน้อย สำหรับฉันแล้วการดื่มไวน์ขาวก็ไม่ต่างอะไรจากการน้ำเปล่า! อยากให้ลองสักกี่สูตรก็จัดมาเลย! แค่น้ำผลไม้ให้เด็กกิน เอาอดีตเจ้าพ่อใหญ่แห่งถนนไป๋ฮั่นคนนี้ไม่ลงอยู่แล้ว!”

            จากคำพูดคำจาของเฉินเฉวียนเย่ เห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างดูถูกดูแคลนฤทธิ์เดชของไวน์ประเภทนี้อย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับไวน์แดงที่มีแอลกอฮอล์รุนแรงเสียยิ่งกว่าไวน์ขาวทั่วไป

            หลินจิงซูไม่คิดจะขยายความอะไรต่อเช่นกัน เพียงรินไวน์ใส่ขวดผสมเข้ากับน้ำผลไม้อีกสองสามชนิด จากนั้นก็ปิดฝาเขย่าต่อหน้าชายทั้งสองที่กำลังเฝ้ารับชมด้วยความงุนงง

            เธอนำไวน์แดงผสมกับน้ำผลไม้และเหล้าบางชนิด พร้อมบีบน้ำมะนาวตบท้ายเพิ่มความกลมกล่อม

            โดยไม่มีพูดพล่ามทำเพลง หลังจากที่หลินจิงซูรินใส่แก้วพร้อมประดับตกแต่งเสร็จแล้ว เฉินเฉวียนเย่ก็เอื้อมมือออกไปคว้าหมับพร้อมกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว