ตอนที่ 413 ความอิจฉาที่เริ่มก่อตัว

216 1-2

            ตอนที่ 413 ความอิจฉาที่เริ่มก่อตัว

            เมื่อจู้หยานรู้ว่าหลินจิงซูเป็นคนทำชีสเค้กชิ้นนี้เอง เขาก็รีบตักเค้กชิ้นเล็กพอดีคำส่งเข้าปากด้วยความรู้สึกอบอุ่น รสหอมหวานของมันได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งช่องปากของเขา ก่อนจะกลายเป็นความละมุนของรสชาติที่แสนอร่อยเกินห้ามใจ

ความหอมของเนื้อเค้กผสมชีสกลมกล่อม ตบท้ายด้วยกลิ่นผลไม้หอมจางๆอย่างลงตัว สัมผัสที่แสนแปลกใหม่นี้กระทั่งจู้หยานยังอดประหลาดใจไม่ได้ เขาไม่เคยลองลิ้มชิมรสชาติของชีสเค้กที่อร่อยถึงเพียงนี้มาก่อน แม้กระทั่งประเทศต้นกำเนิดอย่างเยอรมันนีก็ยังเคยพบ

“จิงซู ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ? ทำยังไงเนี่ย??”

หลินจิงซูระบายยิ้มเล็กน้อย เผยปรากฏให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ

“เรื่องนี้บอกไม่ได้หรอก เป็นความลับทางธุรกิจน่ะ! ต่อให้เป็นร้านเบเกอรี่ดังก็เถอะ ฉันก็มั่นใจว่าเค้กของโรงแรมเราสามารถท้าชนได้อย่างสบายๆ! อาศัยความพิเศษที่เค้กร้านอื่นๆไม่มีเหล่านี้ล่ะ ไม่ว่าใครก็ต้องติดใจ!”

แท้ที่จริงแล้วสูตรลับที่ว่าก็ไม่ใช่ลับสุดยอดอะไรนัก ก็แค่เปลี่ยนจากเนยจืดที่ทุกคนคุ้นเคยมาเป็นเนยเค็มจากไขมันสัตว์แทน และในระหว่างที่อบก็เพียงแค่ใส่ชาผลไม้ลงไปด้วยเท่านั้นเอง หรือจะพรมไว้บนตัวเค้กสักเล็กน้อยก็ยังได้

“ชีสเค้กชิ้นนี้รสชาติวิเศษไปเลย! อร่อยมากจริงๆ! ผมไม่นึกเลยว่าคุณจะมีพรสวรรค์ด้านนี้ด้วย!”

            ได้ยินจู้หยานชื่นชมเยินยอกันขนาดนี้ หลินจิงซูก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ส่วนหวู่ฮ่าวชิงที่นั่งอยู่ถัดไป ก็รีบคว้าส้อมมาตัดเค้กเป็นชิ้นเล็กๆตักเข้าปากเช่นกัน

            แม้ว่าปกติแล้ว เขาจะมีโอกาสได้ทานขนมเค้กของทางโรงแรมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ชีสเค้กชิ้นนี้พิเศษกว่าชิ้นไหนๆ เพราะถือได้ว่าเป็นเค้กที่หลินจิงซูบรรจงทำกับมือเป็นพิเศษ กระทั่งหวู่ฮ่าวชิงที่ตัวติดกับมาเธอตลอด ก็ยังไม่เคยได้ชิมอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง เห็นไอ้หนุ่มนักเรียนนอกได้กินโดยไม่ต้องร้องขอแบบนี้ เขากลับรู้สึกอึดอัดขัดใจและอิจฉาริษยาไปพร้อมๆกัน

            “ประธาน นี่ชักจะลำเอียงเกินไปแล้วนะ ทีกับฉันไม่เห็นทำมาให้กินบ้างเลยไอ้ชีสเค้กอะไรเนี่ย มีความสามารถพิเศษแบบนี้ ว่างๆก็ลองทำให้ฉันชิมบ้างก็ได้ รับรองว่าจะวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาไม่ให้แพ้ไอ้เด็กนอกนี่แน่นอน!”

            คำพูดคำจาที่ตรงไปตรงมาของหวู่ฮ่าวชิง ทำเอาหลินจิงซูถึงกับหน้าแดง

            ก็กว่าจู้หยานจะมีโอกาสได้กลับมาพบหน้ากันแบบนี้ เธอก็อยากจะทำเค้กอร่อยๆต้อนรับเขาเสียหน่อย ในอดีต เธอและเขามักตัวติดกันมาตลอด แต่ในวันนี้ เมื่อมีใครบางคนทำตัวแทรกกลางขึ้นมาแบบนี้ หลินจิงซูกลับรู้สึกไม่คุ้นชินเอาซะเลย…

            ชั่วจังหวะเดียวกันที่หลินจิงซูไม่ทันสังเกตนั้น จู้หยานก็หันไปขยิบตาเยาะเย้ยหวู่ฮ่าวชิงเบาๆ ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่า ใครกันแน่ที่ผู้หญิงคนนี้ให้ความสำคัญมากกว่า?

            “พูดบ้าอะไรของนาย? ปกติฉันก็อบเค้กขายทุกวันอยู่แล้ว นายเองก็ชอบมากินประจำนี่ ยังไม่รวมอาหารอีกนะ หรือที่ผ่านมายังชิมฝีมือของฉันไม่พอล่ะ?”

            หลินจิงซูโน้มตัวเข้าไปตบไหล่เป็นการเตือนให้หวู่ฮ่าวชิงหยุดพูดเรื่องไร้สาระเสียที

             ไม่นานหลังจากนั้น หลินจิงซูก็เริ่มเข้าประเด็นสำคัญ สอบถามเกี่ยวกับแผนการของจู้หยานต่อจากนี้

            “ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่านายกลับมาจีนแล้ว นายคิดจะทำอะไรต่อล่ะ? กบดานอยู่ที่โรงแรมจนกว่าครอบครัวนายจะตามมาเจอน่ะเหรอ?”

            เมื่อจู้หยานได้ยินเช่นนั้น หัวคิ้วสองของเขาพลันขมวดแน่นแทบติดชน ด้วยมันสมองอัจฉริยะที่มี เขาได้ยื่นจดหมายส่งตรงถึงมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ ร้องขอสอบทุกวิชาทั้งหมดล่วงหน้าที่เรียนในเทอมนี้ไปจนหมดแล้ว ดังนั้น หากจะพูดกันตามจริง ก็นับว่าเขาปิดภาคเรียนฤดูร้อนเร็วกว่าเพื่อนคนอื่นๆ และเรื่องนี้ก็เป็นความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้

            ทันทีที่มหาวิทยาลัยประกาศปิดภาคเรียนฤดูร้อนตามกำหนดการปกติ ถึงตอนนั้นไม่ช้าก็เร็ว ยังไงจู้หยานก็ต้องได้กลับประเทศจีนเพื่อเยี่ยมเยือนครอบครัวอยู่ดี ถึงตอนนั้น เขาค่อยเสแสร้งว่าเพิ่งกลับมาถึงก็แล้วกัน

            “ไม่ต้องห่วง ไว้ถึงวันปิดภาคเรียนจริงๆ ผมก็จะแกล้งเล่นละคร ทำเป็นว่าเพิ่งบินกลับมาถึงจีน”

            “คุณย่าท่านก็ไม่ได้เจอหน้าผมมาตั้งนานแล้ว ยังไงก็ต้องคิดถึงอยากเจอหน้ากันบ้างล่ะ ยกเรื่องนี้ขึ้นมาอ้างต้องได้ผลแน่ๆ พอย่าอนุญาตก็แค่เดินทางกลับบ้านไปตามปกติ แค่นี้ก็ไม่ต้องกลัวถูกดุแล้วล่ะ”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับรู้ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี เธอไม่เข้าใจเลยว่า ในเมื่อจู้หยานมีผลการเรียนเข้าขั้นดีเยี่ยม จนถึงขั้นที่ทางมหาวิทยาลัยอนุญาตให้สอบทุกวิชาล่วงหน้าได้ แต่ทำไมครอบครัวของเขายังดูไม่พอใจ และไม่ต้องการให้หลานตัวเองกลับมาอีก?

            เรื่องที่จู้หหยานต้องบินไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างกะทันหันนั้น จวนจนปัจจุบันหลินจิงซูก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง ส่วนคำอธิบายที่เคยได้ฟังจากปากอีกฝ่ายนั้น ก็ไม่ชัดเจนเอาเสียเลย

            “ดูท่าคุณย่าคงจะรักนายมากเลยสินะ เดาไม่ผิด ถ้าท่านรู้ว่านายกลับถึงเมืองจีนแล้ว ท่านคงไม่ยอมให้นายพักที่โรงแรมแน่ๆ ต่อให้จะเป็นโรงแรมสวยงามเหมือนวิมานชั้นฟ้าก็เถอะ มีเหรอที่จะอบอุ่นเหมือนบ้านจริงมั้ย? ฉันได้ยินมาว่าบ้านของนายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็เลือกกลับบ้านดีกว่า ฮ่าฮ่าๆ”

            “นี่ก็ดึกมากแล้ว นายสนใจจะไปเที่ยวชมมหาวิทยาลัยของฉันหน่อยมั้ยล่ะ? ยังไงฉันก็ต้องกลับหอพักอยู่แล้ว”