ตอนที่ 54 ยกขึ้นหิ้งถวายข้าวน้ำสามมื้อ

28 1-2

            ตอนที่ 54 ยกขึ้นหิ้งถวายข้าวน้ำสามมื้อ

            หลังจากกลับถึงบ้าน หลินเสวี่ยล้มตัวลงฝังศีรษะซุกอยู่ในหมอนใบโปรด พร้อมกับร้องห่มร้องไห้เสียงดังไม่หยุด และไม่ว่าอู๋ซิ่วเหลียนจะพยายามปลอบโยนอย่างไรก็ไม่เป็นผล

            หลินเสวี่ยร้องไห้โฮพูดขึ้นทั้งน้ำตาอาบสองแก้มว่า

                  “ทั้งหมดเป็นความผิดของนังจิงซูคนเดียว! ถ้าไม่ใช่เพราะมัน มีเหรอที่หนูจะต้องอับอายขายขี้หน้าคนอื่นมากขนาดนี้! หนูมีแต่เสียกับเสีย! แม่คะ ลุงไม่ต้องการพวกเราสองคนแล้วจริงๆเหรอคะ? สุดท้าย ลูกสาวแท้ๆอย่างหลินจิงซูก็สำคัญกว่าอย่างนั้นเหรอคะ?! วันข้างหน้า ลุงคงจะทอดทิ้งพวกเราสองแม่ลูกจริงๆใช่มั้ยคะแม่?!”

                  ใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนคล้ำมืดทมิฬขึ้นทันทีที่ได้ยิน เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเย็นชาว่า

                  “แกไม่ต้องเป็นห่วงไป แม่ไม่มีวันปล่อยให้มันทิ้งพวกเราสองคนไปไหนแน่นอน! ต่อให้ตอนนี้หลินชิงอี้คิดอยากจะหนีจากพวกเราไปแค่ไหน ก็เกรงว่าจะสายเกินไปซะแล้ว! ต่อให้มันหนีไปได้ ก็ต้องเสียแขนเสียขาสักข้างก่อน! แกฟังแม่ให้ดีนะ คิดว่าอู๋ซิ่วเหลียนแม่ของแกคนนี้จะยอมถูกคนอื่นข่มเหงรังแกได้ง่ายๆรึไง?”

                  “แม่ เขา…เขาเป็นแค่ลุงของหนูจริงๆเหรอคะ?”

                  ภายหลังได้ฟังคำพูดของอู๋ซิ่วเหลียน หลินเสวี่ยก็ถึงกับหมดอารมณ์ไม่อยากร้องไห้ต่อแล้ว ชั่วขณะอึดใจนั้น เธอได้เงยหน้าขึ้นจ้องตาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ทั้งอึดอัดและกังวลใจในเวลาเดียวกัน

                  อู๋ซิ่วเหลียนชะงักงันไปเล็กน้อย เธอส่ายหน้าไปมาพร้อมเอ่ยตอบด้วยความรู้สึกที่จนใจเช่นกัน

                  “ฉันเองก็ไม่รู้ ฉันเคยลองคิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน บางทีอาจจะเป็นไปได้ที่แกจะ… ”

                  เธอส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้ สำหรับคำตอบของคำถามนี้ นับว่ายังค่อนข้างคลุมเครือจริงๆ

                  “เรื่องนั้นช่างเถอะ! แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆว่านังเดรัจฉานหลินจิงซูมันจะกล้าพูดจาแบบนั้นกับแก! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมนังนั่นถึงได้จองหองขนาดนี้นะ? แกคิดสิคิด ใครกันที่กระตุ้นให้มันกล้ากำแหงกับพวกเราได้ขนาดนี้?!”

                  “คุณลุงรึเปล่าคะ?” ดวงตาหลินเสวี่ยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที

                  “แม่ ต้องรีบคิดหาวิธีรักษาคุณลุงอย่าให้ไปจากพวกเรานะคะ! ถ้าคุณลุงไม่สนใจพวกเราอีกต่อไป แล้วหนูกับแม่จะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไงกัน?”

                  รอยยิ้มชวนสยองปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียน เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกไร้ปราณีว่า

                  “หลินชิงอี้ แกคิดจะมาก็มา คิดอยากจะไปก็จะไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ? เห็นฉันโง่เง่าแบบนังติงเสวี่ยเหม่ยรึยังไง? ถ้ามันกล้าทิ้งพวกเราไปจริงๆ แม่จะทำให้มันเห็นว่าใครกันแน่ที่ต้องประสบกับความโชคร้าย!”

                 

                  ……..

                  เมื่อหลินจิงซูกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เห็นก็คือ ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังนั่งทานข้าวคนเดียวตามลำพังอยู่บนโต๊ะ เธอจึงรีบเดินเข้าไปถามทันที

                  “วันนี้พ่อไม่มาทานข้าวเย็นด้วยกันเหรอคะ?”

                  “อืม วันนี้พ่อของลูกไม่มาเพราะติดงานจ้ะ วันนี้มีแค่เราสองคนนี่ล่ะ มาเถอะจ้ะมากินข้าวกันได้แล้ว”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยตักข้าวใส่จานให้กับหลินจิงซู

                  “เดี๋ยวหนูขอตัวไปล้างมือก่อนนะคะแม่”

                  หลินจิงซูเดินไปที่ก๊อกน้ำล้างมือ ระหว่างที่กำลังขยี้สองมือกับก้อนสบู่ ภายในใจก็พลางวิเคราะห์คาดเดาสถานการณ์ไปด้วย เวลานี้ หลินชิงอี้น่าจะถูกอู๋ซิ่วเหลียนสกัดไว้อยู่ จึงไม่สามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระตามใจต้องการ เช้านี้ก่อนที่เธอจะออกไปเรียน เธอจงใจปล่อยข่าวเรื่องที่ระยะนี้หลินชิงอี้มักชอบแวะเวียนมาหาพวกเธอสองแม่ลูกที่บ้านโทรมติดริมแม่น้ำอยู่บ่อยครั้ง อาศัยฝีปากช่างจ้อของป้าผาง ข่าวสารเรื่องนี้ก็สามารถผ่านทะลุเข้าหูของอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยได้ภายในเวลาไม่ถึงวัน!

                  เมื่อไหร่ที่หลินชิงอี้และอู๋ซิ่วเหลียนเริ่มขัดแย้งกันเองเมื่อไหร่ แผนการขั้นต่อไปของเธอย่อมสามารถดำเนินต่อได้อย่างราบรื่น

                  กลยุทธ์ใช้หอกทิ่มแทงโล่ตัวเอง!

                  สองวันต่อมา หลินจิงซูที่เห็นว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้หลินชิงอี้ก็ยังไม่โผล่ตัวหน้ามาทานข้าวเย็นด้วยกัน เธอจึงแสร้งตีหน้าเศร้าจงใจพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยให้ดูน่าสงสาร

                  “แม่คะ วันนี้พ่อก็ไม่มาอีกแล้วเหรอคะ?”

                  “ใช่จ้ะ ช่วงนี้พ่องานยุ่งมากเลย”

                  น้ำเสียงของติงเสวี่ยเหม่ยคราวนี้เริ่มฟังดูผิดหวังเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเธอกลัวว่าหลินชิงอี้จะกลับกลายไปเป็นคนเดิม ที่เบื่อหน่ายและเย็นชาต่อพวกเธอสองแม่ลูกอีกครั้ง

                  หลินจิงซูบีบน้ำตาเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้นว่า

                  “แม่คะ ในที่สุดพวกเราก็สามารถกลับมาเป็นครอบครัวสามคนที่อบอุ่นเหมือนเดิมอีกครั้งแล้ว ถ้าคราวนี้เกิดอะไรขึ้นอีกจริงๆ หนูว่าพวกเราก็ไม่ควรนิ่งเฉยเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้วจริงมั้ยคะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องมองหน้าหลินจิงซูด้วยความสงสัย

“แล้วจะให้แม่ทำยังไงล่ะ?”

หลินจิงซูเอ่ยตอบ

“หนูจะไปที่บ้านตระกูลหลินเพื่อตามตัวพ่อกลับมา”

ติงเสวี่ยเหม่ยฟังแล้วก็ถึงกับตกใจ

“มัน…มันจะดีเหรอลูก?”

“แม่คะ แต่ไหนแต่ไรที่นั่นก็เป็นบ้านของเรากับพ่อ อย่าลืมสิว่า พวกเราถูกป้ารองบีบให้ต้องย้ายหนีออกมา ส่วนตัวเองก็ยึดครองบ้านหลังนั้นไว้ซะเอง นี่แม่ไม่คิดอยากจะย้ายกลับไปอยู่ที่นั่นเลยเหรอคะ? กลับไปอยู่กันแบบสามคนพ่อแม่ลูก!”

ถูกจี้ใจดำเข้าไปถึงเพียงนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก และได้แต่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้น จึงค่อยพยักหน้าตอบกลับไปว่า

“เอาแบบนี้ดีมั้ยจ๊ะ ถ้าเห็นว่าพ่อของลูกมีงานยุ่งจริงๆก็อย่าไปบังคับเขา ผู้ชายก็มักเป็นแบบนี้ล่ะ บ้างานเป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกดดันเขามากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งหงุดหงิดใส่เอา ต้องค่อยๆพูดจาดีๆกับพ่อนะจ๊ะ เข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ยจ๊ะ?”

หลินจิงซูแอบกลอกตามองค้อนใส่ผู้เป็นแม่ และได้แต่ค่อนขอดอยู่ภายในใจ แค่จะเรียกมากินข้าวเย็นด้วยกันถึงกับต้องนอบน้อมขนาดนี้เลยเหรอ?

ทำไมไม่ยกขึ้นหิ้งถวายข้าวถวายน้ำสามมื้อเลยล่ะ?