ตอนที่ 55 ข่มขู่

28 2

ตอนที่ 55 ข่มขู่

ผู้ชายแบบนี้ยังอยากจะได้มาเป็นสามีอีกจริงๆน่ะเหรอ?

หลินจิงซูพูดไม่ออกแล้วจริงๆกับทัศนคติของติงเสวี่ยเหม่ย เธอรีบวิ่งตรงไปที่บ้านตระกูลหลินทันที

                  ผลักประตูรั้วเปิดออก หลังจากที่หลินจิงซูเดินเข้าไปได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งดังลั่นออกมาจากห้องนอนเก่าของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินชิงอี้

                  เธอแนบใบหูชิดกับข้างกำแพง และเริ่มแอบฟังอยู่อย่างเงียบงัน

                  “หลินชิงอี้ ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?! ฉันแค่ห้ามไม่ให้ไปเจอกับมันแค่สองสามวันเท่านั้น นี่พี่ถึงกับอดใจไม่ให้คิดถึงนังติงเสวี่ยเหม่ยไม่ได้เลยใช่มั้ย!! พี่คิดยังไงกับฉันกันแน่!!?”

                  น้ำเสียงที่เปล่งดังของอู๋ซิ่วเหลียนสั่นเครือราวกับคนกำลังร้องไห้

                  หลินชิงอี้ตอบกลับเสียงอ่อน พยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

                  “ซิ่วเหลียน ฟังผมให้ดีนะ ผมยังรักคุณเหมือนเดิมเสมอ! แต่ที่ต้องไปทานข้าวกับอาเหม่ยนั้น ทั้งหมดก็เพื่อการเลื่อนตำแหน่งของผมเท่านั้น! แล้วทุกครั้งหลังมื้ออาหารเย็น ผมก็กลับบ้านมาหาคุณทุกครั้งไม่ใช่เหรอ? ในใจของผมมีแต่คุณนะซิ่วเหลียน ทั้งคุณกับเสวี่ยเสวี่ยต่างก็เป็นสมาชิกในครอบครัวของผม!”

                  “พี่ก็ดีแต่พูด! ในใจก็ยังเห็นนังหลินจิงซูเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ส่วนเสวี่ยเสวี่ยของฉันก็เป็นได้แค่หลานสาวที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไร! พี่กำลังคิดอะไรอยู่ย่อมรู้แก่ใจดี! ไม่อย่างนั้น จะยอมจ่ายเงินค่าทัศนศึกษาให้นังหลินจิงซูทำไม?! แทนที่จะเป็นเสวี่ยเสวี่ย

“ทำไมยังเอาแต่พูดเรื่องเดิมๆซ้ำๆไม่จบ? ก็บอกไปแล้วไงว่า ผมไม่ได้เต็มใจจะจ่ายเงินค่าทัศนศึกษาให้จิงซู แต่เป็นเพราะช่วงนี้จางหลานกำลังเพ่งเล็งผมอยู่ ขนาดเรื่องภายในโรงเรียนของจิงซู เธอยังแอบตะล่อมถามอยู่ตลอดเวลาที่มีโอกาส แล้วถ้าเธอรู้ว่าผมจ่ายเงินค่าทัศนศึกษาให้หลานสาวแทนที่จะเป็นลูกสาว ข่าวลือแย่ๆเกี่ยวกับตัวผมคงได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งโรงงานแน่! ผม…”

อู๋ซิ่วเหลียนหัวเราะเย้ยหยัน และพูดแทรกขัดจังหวะเขาทันควัน

“หึหึ…แล้วพี่ไม่กลัวฉันบ้างเหรอ? ไม่ใช่จางหลานคนเดียวที่พูดเรื่องแบบนั้นได้จริงมั้ย?”

“ซิ่วเหลียน นี่คุณหมายความว่ายังไง?”

แทบจะในทันใด สีหน้าน้ำเสียงของหลินชิงอี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นถนัดตา เค้นเสียงดุดันร้องถามขึ้นอย่างน่ากลัวว่า

“นี่คุณกำลังข่มขู่ผมอยู่งั้นเหรอ?”

วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องของอู๋ซิ่วเหลียนก็ดังขึ้นฉับพลัน

“ทำไมพี่ถึงได้ใจร้ายแบบนี้นะ! ทำอย่างกับพี่ไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อพี่มันเป็นยังไง? ก็พี่กำลังทำตัวแบบนี้กับฉัน แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ?”

“ดูสิ ดู พี่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน แล้วจะไม่ให้ฉันโกรธได้ยังไง?  สรุปแล้วพี่ยังรักฉันอยู่ไหม?”

“เอาล่ะ เอาล่ะ พอแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง หลังจากผมได้เลื่อนตำแหน่งเมื่อไหร่ ผมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเป็นการชดเชยในสิ่งที่คุณกับเสวี่ยเสวี่ยควรได้ แบบนี้ดีมั้ย?”

หลินชิงอี้ทนฟังเสียงโหวกเหวกโวยวายต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

“หึ! ขอให้จริงเถอะ! แล้วอย่ามากลับคำทีหลังก็แล้วกัน!”

“เข้าใจแล้ว สัญญาจ้ะสัญญาคนดีของพี่…”

หลินชิงอี้ขยับตัวเข้าใกล้อู๋ซิ่วเหลียนมากขึ้นเรื่อยๆ เคลื่อนมือเข้าไปโอบเอวอีกฝ่ายไว้แน่น พร้อมพูดติดตลกปนหัวเราะเบาๆว่า

“อายุขนาดนี้แล้ว ยังขี้หึงเหลือเกินนะเรา”

“ก็พี่ทำตัวแปลกไปนี่!”

ภายหลังที่สถานการณ์ทุกอย่างคลี่คลายลง อู๋ซิ่วเหลียนก็คลายความตึงเครียดลงตามเช่นกัน เธอโน้มศีรษะลงซบแผ่นอกแข็งแรงของอีกฝ่ายและพูดว่า

“หลังจากนี้ต่อไป ฉันจะเข้าครัวทำอาหารอร่อยๆให้พี่กินที่บ้านเอง แล้วต่อจากนี้ไป ห้ามพี่ไปที่บ้านของติงเสวี่ยเหม่ยอีก!”

“ได้จ้ะ ตามใจเธอก็แล้วกัน”

ก่อนที่เหตุการณ์จะเกินเลยไปมากกว่านี้ หลินจิงซูก็รีบเปิดประตูโพล่งเข้าไปทันที และแสร้งทำเป็นหายใจหอบเหนื่อยคล้ายกับว่าเพิ่งวิ่งมาถึงที่นี่

ทันทีที่อู๋ซิ่วเหลียนเห็นหน้าของหลินจิงซูโผล่เข้ามา ใบหน้าของเธอพลันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งและรู้สึกรังเกียจขึ้นทันที

“มาที่นี่ทำไม?”

น้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรอย่างยิ่งของอู๋ซิ่วเหลียนดังขึ้นต้อนรับ ตามมาด้วยหลินชิงอี้ที่รีบดึงร่างของเธอออกไปให้พ้นตัวอย่างรวดเร็ว แล้วรีบก้าวเข้าไปหาหลินจิงซู พร้อมเอ่ยทักทายขึ้นอย่างอบอุ่นว่า

“จิงซู? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? ไม่ใช่ว่าเวลานี้ควรต้องนั่งกินข้าวเย็นอยู่ที่บ้านหรอกรึ?”

“พ่อคะ หนูมาตามพ่อกลับบ้านไปทานข้าวด้วยกันค่ะ วันนี้แม่เตรียมอาหารจานพิเศษไว้รอพ่อด้วย”

หลินจิงซูปั้นหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมกับจ้องหน้าหลินชิงอี้เขม็ง ทั้งสีหน้าและท่าทางของเธอนั้นดูไม่ออกเลยว่าเป็นการแสดง

ทันทีที่อู๋ซิ่วเหลียนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดขึ้นถนัดตา ราวกับว่ากำลังอมอึสุนัขอยู่ในปากก็ไม่ปาน

                  ก่อนจะหันไปสาดประกายตาดุดันจ้องมองใส่หลินชิงอี้อย่างรวดเร็ว

                  หลินชิงอี้เค้นหัวเราะเสียงแห้งสองสามที แล้วจึงตอบกลับยิ้มๆว่า

                  “วันนี้พ่อคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้แล้วล่ะ ไว้วันหลังก็แล้วกันนะ”

                  ได้ฟังเช่นนั้น หลินจิงซูก็ย่นคิ้วขมวดเข้าหากัน และตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

                  “พ่อคะ ไม่ใช่พ่อเองเหรอที่เป็นคนบอกว่า อยากจะย้ายไปอยู่กับพวกเราสองแม่ลูกถาวร? แต่ตอนนี้แค่ไปทานข้าวก็ยังไปไม่ได้ หรือพ่อจะทิ้งหนูกับแม่ไปอีกแล้วใช่มั้ยคะ? แม่อุตส่าห์จัดห้องนอนเตรียมไว้ต้อนรับพ่อโดยเฉพาะ…”

                  ยิ่งได้ยินคำเน้นเสียงในประโยคหลังสุด ใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนก็ยิ่งบิดเบี้ยวอัปลักษณ์น่าเกลียดกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ในตอนนี้ สีหน้าของเธอแทบไม่ต่างอะไรจากคนที่กำลังทรมานเพราะถูกวางยาพิษเลยแม้แต่น้อย!

                  “นี่มันหมายความว่ายังไง! พี่กำลังจะย้ายไปอยู่กับมันจริงๆเหรอ?! เห็นพวกฉันสองแม่ลูกเป็นตัวอะไรกัน? คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ถีบหัวส่งกันดื้อๆแบบนี้! หรือในสายตาของพี่ ฉันกับลูกสาวคงจะน่าสมเพชมากใช่มั้ย?!!”