ตอนที่ 53 ลูกพี่ลูกน้องกาฝาก (2)

27 2-2

                  ตอนที่ 53 ลูกพี่ลูกน้องกาฝาก (2)

                  หลินเสวี่ยกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เนื้อตัวสั่นเทาไม่หยุด ทั้งดูอ่อนแอและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ สาวน้อยจึงค่อยๆปริปากพูดขึ้นว่า

                  “จิงซู ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉันมาโดยตลอด พ่อแท้ๆของฉันก็จากไปแล้ว เธอเองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า เรื่องนี้เป็นปมในใจของฉันมาโดยตลอด แล้วทำไมถึงยังกล้าเอาเรื่องการตายของพ่อฉันมาล้อเลียนสนุกสนานหัวเราะเยาะต่อหน้าเพื่อนๆทุกคนแบบนี้อีก?”

                  ทันทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของหลินเสวี่ย บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง ทุกคนต่างสูดลมหายใจเย็นหอบใหญ่ที่ปะปนไปด้วยหลายหลากอารมณ์สะท้อนใจ

                  โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับจื่อเสี่ยวหลี่ ที่มองเห็นถึงร่องรอยแห่งความสูญเสียในแววตาของเพื่อนสนิท

                  ซ่งเหนี่ยวทนฟังบทละครน้ำเน่าพวกนี้ต่อไปอีกไม่ไหว เธอกัดฟันระเบิดความโกรธพร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น

                  “ใครที่ไหนหัวเราะเยาะเธอกันห๊ะ? มันเป็นเพราะความโง่เขลาของเธอเองไม่ใช่เหรอ ถึงทำให้เรื่องที่หลอกลวงคนอื่นไว้ถูกเปิดเผยออกมาแบบนี้? ทำไมเธอถึงได้หน้าด้านหน้าทนแบบนี้นะ?”

                  หลินเสวี่ยเริ่มร้องไห้ออกมา และพูดทั้งน้ำตาว่า

                  “อย่างน้อย…อย่างน้อยขอแค่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ในโรงเรียนก็พอ ที่ฉันจะได้หลอกตัวเองว่ามีพ่อแท้ๆแบบเพื่อนคนอื่นเขาบ้าง! ฉันไม่อยากถูกคุณครูหรือเพื่อนร่วมชั้นดูถูกว่าเป็นเด็กกำพร้าพ่อ! แล้วฉัน…ฉันเองก็อยากทำให้แม่เห็นว่าต่อให้ไม่มีพ่อคอยดูแล ฉันก็สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้! ฉันถึงได้พยายามมาจนถึงจุดนี้ยังไงล่ะ! จิงซู ฉันไม่ได้โกหกเธอนะ หวังว่าเธอจะเข้าใจฉันบ้าง แล้วก็อย่าเอาเรื่องนี้ไปเปิดเผยกับคนอื่นๆในโรงเรียนอีกเลยนะ ฉันขอร้อง! ฮึกๆ…ฮึกๆ…”

                  ภายหลังได้ฟังคำอ้อนวอนของหลินเสวี่ย เพื่อนๆนักเรียนที่อยู่ในบริเวณนั้น ต่างก็เริ่มคล้อยตามและรู้สึกเห็นอกเห็นใจหลินเสวี่ยขึ้นทันที บ้างก็รู้สึกซาบซึ้งกินใจอย่างมาก และชื่นชมในการพึ่งพาตนเองของเธอ ตรงกันข้ามกับหลินจิงซู ทุกคนต่างแสดงความสมเพชและรังเกียจออกมาผ่านทางสีหน้า ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้คือนางมารร้ายที่ชอบกลั่นแกล้งพี่สาวตัวเองเป็นชีวิตจิตใจ

                  เพื่อนในห้องบางคนอดที่จะสบประมาทในความไร้หัวใจของหลินจิงซูไม่ได้ ถึงกับพ่นคำพูดดูถูกถากถางขึ้นว่า

                  “นี่แหละนะชีวิต ก็แค่โชคดีเกิดมาเป็นลูกสาวแท้ๆ ถึงได้มีสิทธิ์ไปทัศนศึกษาในเมือง จะไปเข้าใจหัวอกคนที่เป็นหลานสาวได้ยังไงกัน?”

                  “นี่มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย”

                  “ทำไมคนดีๆแบบเธอถึงต้องมากำพร้าพ่อด้วยนะ? ส่วนบางคนไม่สมควรมีพ่อด้วยซ้ำก็ดันมี! โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ!”

                  หลินเสวี่ยรีบปาดซับน้ำตา หันไปพูดกับคนอื่นๆรอบตัวว่า

                  “ไม่เป็นไรจ้ะ ขอเพียงลูกพี่ลูกน้องของฉันมีความสุข ฉันเองก็มีความสุขเหมือนกัน”

                  หลินจิงซูแอบหัวเราะคิกคักกับตัวเองในใจ ไม่พูดตอบโต้อะไรออกไปแม้แต่คำเดียว เพราะต้องการเฝ้าดูการแสดงละครของหลินเสวี่ยต่อไปเรื่อยๆ

                  ซ่งเหนี่ยวหน้าตาบูดบึ้ง ใบหน้ากลายเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโมโหเดือดดาล เธอคาดไม่ถึงจริงๆว่า หลินเสวี่ยจะหน้าด้านได้โล่ถึงเพียงนี้! สามารถกลับดำให้เป็นขาวได้ด้วยการบีบน้ำตาเท่านั้น

                  “นี่เธอ!!”

                  ขณะที่ซ่งเหนี่ยวกำลังอ้าปากจะพ่นคำด่าออกไปนั้น จู่ๆก็ถูกหลินจิงซูดึงแขนกระชากกลับมา

                  แล้วหลินจิงซูก็ก้าวออกไปยืนข้างหน้าแทน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเข้มขลับของหลินเสวี่ย

                  “พี่เสวี่ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ เรื่องที่พี่สร้างอีกตัวตนหนึ่งขึ้นในโรงเรียน ฉันเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน แต่ทั้งหมดเป็นเพราะเพื่อนพี่คนนั้นต่างหากที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องพูดเรื่องนี้ออกมา แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าเรื่องนี้มันจะไปทำร้ายจิตใจของพี่ขนาดนี้”

                  หลินจิงซูเว้นวรรคพักหายใจเล็กน้อย แล้วจึงพูดต่อว่า

                  “ถ้าพี่อยากจะไปทัศนศึกษาในเมืองจริงๆ ฉันก็ยอมเพื่อพี่ได้นะ บางทีที่พี่ไปครั้งก่อนอาจจะยังไม่พอใจ ถ้าพี่อยากจะไปซ้ำอีกสักรอบ ฉันก็จะยอมถอยให้ ช่วงนี้พ่อเองก็มีภาระเรื่องค่าใช้จ่ายมากมาย ตั้งแต่ที่ลุงรองจากพวกเราไป พ่อก็ดูแลพี่เสวี่ยกับแม่เป็นอย่างดี ไหนจะค่าเรียนพิเศษของพี่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็เป็นเงินกว่าพันหยวน ตอนนี้ฉันเองก็กำลังทำข้าวกล่องส่งให้ตามบ้าน พยายามจะช่วยพ่อหาเงินด้วยอีกแรงด้วย ส่วนเรื่องทัศนศึกษาครั้งนี้ ถ้าพี่อยากไปก็ไปเถอะค่ะ”

                  หลายคนก่อนหน้านี้ที่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมกับหลินเสวี่ยนั้น ถึงกับชะงักงันพูดอะไรไม่ออก ต่างคนต่างจ้องหน้ากันไปมาด้วยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะกลับตาลปัตรมาเป็นแบบนี้ได้!

                  หลินเสวี่ยถึงกับหน้านิ่งแข็งทื่อเป็นหิน พยายามบีบบังคับให้น้ำตาไหลหยดออกมา และแสดงละครต่อไป                “คุณลุงรวยจะตายไป ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองคนก็ไปด้วยกัน…”

                  หลินจิงซูส่ายหัว รอบดวงตาเห่อร้อนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำคล้ายกำลังจะร่ำไห้เช่นกัน

                  “พ่อเอาเงินไปจ่ายค่าเรียนพิเศษให้พี่หมดแล้ว นี่เป็นเงิน 80หยวนสุดท้ายที่ฉันจะขอจากพ่อได้แล้ว…”

                  เวลานี้ สถานการณ์กลับพลิกตาลปัตร จึงไม่มีใครกล้าเข้าข้างหลินเสวี่ยอีกต่อไป หลายคนจับกลุ่มรวมตัวซุบซิบกัน และกลายเป็นประเด็นร้อนแรงขึ้นทันที

                  “ยัยนี่ก็โลภเกินไป ใช้เงินตั้งมากมายไปกับค่าเรียนพิเศษของตัวเองแล้ว ตอนนี้ยังจะกระแดะอยากไปทัศนศึกษาในเมืองจนตัวสั่นอีก น่าสมเพชสิ้นดี!”

                  “ทำตัวเหมือนเป็นเหยื่อถูกข่มเหงรังแก ที่ไหนได้! ตัวเองกลับเป็นคนรังแกเขาแทน!”

                  “เห้ออ… ถ้าครอบครัวฉันมีลูกพี่ลูกน้องนิสัยเสียแบบนี้นะ บอกได้เลยว่าโชคร้าย!”

                  “ใช่! ใช่! โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีลูกพี่ลูกน้องเป็นกาฝากคอยเกาะคนอื่นกินแบบนี้! นี่ขโมยเงินเรียนกันซึ่งหน้าไม่พอ ยังจะมาใส่ร้ายกันอีก! พ่อตายแล้วไม่มีคนเลี้ยงยังไม่เจียมเนื้อเจียมตัว ยังจะหน้าด้านทำตัวเป็นคุณหนู! น่ารังเกียจที่สุด!!”

                  หลินเสวี่ยกัดฟันแน่นด้วยความอับอายเกินบรรยาย วินาทีนั้นใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปทั่ว เธอไม่สามารถเสแสร้งรับบทเป็นหญิงสาวผู้อ่อนแอได้อีกต่อไป ตรงกันข้าม เธอใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีดีดตัววิ่งฝ่าฝูงชนออกไปอย่างรวดเร็ว

                  เดิมทีเธอได้วางแผนเตรียมการกับจื่อเสี่ยวหลี่มาแล้วเป็นอย่างดี เกี่ยวกับทริปท่องเที่ยวทัศนศึกษาในเมืองครั้งนี้ แต่ใครจะไปคาดคิดว่า หลินชิงอี้จะปฏิเสธไม่อนุญาตให้เธอไปอย่างที่ใจต้องการ? ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่น และต้องจำใจโกหกเพื่อนๆไปว่า ตนเองถูกหลินจิงซูที่เป็นลูกพี่ลูกน้องขโมยโอกาสตรงนี้ไป

                  แต่เกินกว่าที่เธอจะคาดคิด เพราะทันทีที่ฟังจบ จื่อเสวี่ยหลี่ก็ถึงกับหัวร้อนเดือดดาลอย่างที่สุด แล้วพุ่งตรงไปประจันหน้ากับหลินจิงซูโดยไม่บอกไม่กล่าวแต่อย่างใด!

                  เธอรู้สึกอับอายขายขี้หน้าเป็นที่สุด!

                  ยิ่งหลินเสวี่ยครุ่นนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอาฆาตแค้นมากขึ้นเท่านั้น เธออยากจะหามีดสักเล่มกระซวกแทงร่างของหลินจิงซูให้ยับสักพันแผล!

                  เห็นหลินเสวี่ยวิ่งเตลิดออกไปไกลด้วยความอับอายขายหน้าเช่นนั้น หลินจิงซูก็แอบกระหยิ่มยิ้มในใจ

                  หลินเสวี่ยเอ๋ย ทั้งหมดนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น!