ตอนที่ 93 จิตใจคนต่างหากที่ผมกลัว

47 2-2

            ตอนที่ 93 จิตใจคนต่างหากที่ผมกลัว

            เสี้ยวพริบตาก่อนที่ร่างจะร่วงถึงพื้น ด้วยความไวและการตอบสนองที่เป็นเลิศ หลินจิงซูสามารถใช้มือค้ำยันไว้ได้ทันท่วงทีพร้อมบิดเอวตวัดร่างวาดรัศมีครึ่งวงกลม ดีดตัวกลับมายืนหยัดได้ดังเดิม แต่ขนมดลูกกวาดที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงกลับเทกระจาดสาดกระจายไปทั่วพื้น

            ลูกกวาดกลิ้งระเนระนาดหลุดออกจากกระดาษน้ำมันที่ห่อหุ้ม บางเม็ดถึงกับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

            ทว่าหลินจิงซูกลับไม่สนใจ เธอรีบคุกเข่าใช้ฝ่ามือกวาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

            ตราบใดที่เธอรวดเร็วพอ พวกแบคทีเรียก็ไม่ทันรู้ตัวเช่นกัน!

            เธอหยิบขนมลูกกวาดที่ตกพื้นเม็ดแล้วเม็ดเล่าขึ้นมาเป่าฝุ่น แล้วรีบยัดเก็บเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยความเร็วแสง

            ในยุคที่มีแต่ความยากจนเช่นนี้ ต่อให้เป็นของหมดอายุ เธอก็เต็มใจที่จะกินมันเช่นกัน!

            จู้หยานเดินออกมาจากห้องมืด นั่งยองๆเคียงข้างเธอ พร้อมกับชี้ไปทางลูกกวาดที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ปากก็พูดขึ้นว่า

            “มันตกพื้นไปแล้ว สกปรกนะ”

            “ไม่ ไม่ มันยังไม่สกปรก! ถ้าตกพื้นไม่เกินห้าวินาทีถือว่ายังกินได้!”

            สิ้นเสียงพูดจบ หลินจิงซูก็โยนลูกกวาดเม็ดหนึ่งเข้าปากกินให้ดูเป็นขวัญตา ความหอมหวานจากคาราเมลแตกกระจายไปทั่วช่องปากของเธอ

            สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูดูดื่มด่ำกับความอร่อยของลูกกวาดอย่างมาก จู้หยานถึงกับแอบหรี่ตามองด้วยความประหลาดใจ ปลายนิ้วของเขาขยับเล็กน้อย พลางคิดอยู่ภายในใจว่า ‘นี่มันกินได้จริงๆเหรอ?’

            ความสงสัยใคร่รู้พลันบังเกิดขึ้น จู้หยานเอื้อมมือไปหยิบลูกกวาดเม็ดหนึ่งบนพื้นขึ้นมา แล้วยัดใส่ปากตัวเองอย่างไม่ลังเล

            หลินจิงซูเห็นเขาหลับตาเคี้ยวลูกกวาดเหมือนกับตนเอง จึงร้องถามออกไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

            “นาย ทำไมถึงกินเข้าไปล่ะ?”

            “ยังไม่เกินห้าวินาที กินได้”

            จู้หยานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเร้นแฝงไว้ด้วยความปั่นประสาทเล็กๆ

            หลินจิงซูถึงกับพูดไม่ออกอีกครั้ง ย้อนอีกฝ่ายกลับไปด้วยความหมั่นไส้

            “แต่มันตกพื้นไปแล้วนะ สกปรกจะตายกินไม่ได้หรอก! และที่สำคัญลูกกวาดพวกนี้ย่าหวังให้ฉันไม่ใช่นายสักหน่อย! ถ้านายอยากกินก็ไปขอย่าหวังเองสิ!”

            “ทำไมล่ะ? คุณยังกินได้เลย?”

            “ฉันกับนายเหมือนกันที่ไหนล่ะ? คุณชายที่กินหรูอยู่สบายอย่างนาย จะมาเก็บของตกพื้นกินได้ยังไงกัน?”

            ในชีวิตก่อนหน้า สิ่งที่หลินจิงซูเกลียดที่สุดคือพวกคนร่ำรวย ทุกครั้งเวลานอนไถมือถือ เธอมักจะเห็นคลิปอวดรวยของเหล่าทายาทเศรษฐีบนอินเทอร์เน็ต ที่มักใช้เงินมูลล่าหลักล้านหยวนเพื่อซื้อกระเป๋าแพงๆสักใบมาสะพายโชว์ ส่วนคนธรรมดาสามัญอย่างเธอ ต่อให้ทุ่มเงินทั้งชีวิตที่สู้อุตส่าห์ทำงานมาอย่างหนัก เพียงแค่ซิปบนกระเป๋าพวกนั้นยังไม่มีปัญญาจะจ่ายเลยด้วยซ้ำไป!

            ในสายตาของหลินจิงซู เธอมักจะสบประมาทดูแคลนคนรวยเหล่านี้อยู่เสมอ กระเป๋าแบรนด์เนมหรูหราเหล่านั้น ใช่ว่าจะออกแบบดีเลิศอะไรมากมาย ผลิตมาก็เพื่อหลอกเอาเงินจากพวกคนร่ำรวยที่ไร้สมอง

            ก็แค่โชคดีกว่าคนทั่วไป เป็นพวกคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดเท่านั้น  

            หลินจิงซูมีความคิดแบบนั้นเรื่อยมา จนกระทั่งได้พบกับคุณชายจากตระกูลร่ำรวยอย่างจู้หยาน ทำให้เธอเผชิญพบกับความจริงอีกข้อว่า เบื้องลึกเบื้องหลังของคนเหล่านี้ ดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่าที่คนภายนอกเห็น!

            แต่ถึงอย่างนั้น การได้มาเห็นคุณชายผู้สูงศักดิ์อย่างจู้หยานก้มเก็บของตกพื้นขึ้นมากินอย่างในตอนนี้ หลินจิงซูก็อดที่จะล้อเลียนอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ

            “พวกเราเหมือนกัน”

            เพื่อพิสูจน์ความจริงข้อนี้ จู้หยานได้หยิบลูกกวาดบนพื้นอีกเม็ดขึ้นมายัดใส่ปากอย่างไม่ลังเล

            “ยังจะกินอยู่อีก!”

            หลินจิงซูกระแทกเสียงใส่ด้วยความโกรธ

            “คนไม่เคยกินของตกพื้นหรือหมดอายุแบบนาย จะไปมีภูมิคุ้นกันที่ไหนกัน? เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก!”

            “ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ?”

            สิ้นคำพูดประโยคนั้น จู้หยานก็ยัดลูกกวาดเข้าปากไปอีกเม็ด

            เวลานี้ หลินจิงซูเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาจริงๆ เธอจึงต้องยอมสิโรราบแต่โดยดี

            “พอแล้ว! พอแล้ว! ฉันเชื่อนายแล้ว! นี่มันเกินห้าวินาทีแล้ว หยุดกินเดี๋ยวนี้เข้าใจมั้ย?”

            เมื่อจู้หยานได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มบางๆก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาทันที เผยให้เห็นฟันเขี้ยวน้อยๆที่โผล่ออกมาดูเจ้าเล่ห์นัก

            “ทั้งที่นายถ่ายรูปแล้วก็จดบันทึกทุกอย่างก่อนกินข้าว แต่กลับกล้ากินของตกพื้นแบบนี้เนี่ยนะ?”

            ฟันเขี้ยวน้อยๆที่มุมปากของจู้หยานเคลื่อนหายปิดสนิท สีหน้าท่าทางของเขากลับสู่ความเฉยชาอีกครั้ง ไม่นานเขาก็ให้คำตอบเพียงแค่สั้นๆว่า

            “ผมไม่ได้กลัวของตกพื้น จิตใจผู้คนต่างหากที่ผมกลัว”

            ได้ฟังถ่อยคำนี้ไป หลินจิงซูถึงกับสะดุ้งเฮือก แอบรู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก

            ปรากฏว่าสิ่งที่จู้หยานหวาดกลัวกลับไม่ใช่อาหาร แต่เป็นหัวใจของผู้คน…