ตอนที่ 92 ห้องมืดที่เก็บซ่อนความลับ

47 1-2

            ตอนที่ 92 ห้องมืดที่เก็บซ่อนความลับ

            แม้หลินจิงซูจะค่อนข้างงุนงงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เธอยังคงความเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่าย

            ถ้าหากจู้หยานไม่ต้องการให้เธอเข้าไปข้างใน เธอก็แค่รออยู่ตรงนี้

            เธอกระชับกอดเจ้าสาหร่ายไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น และยืนรออยู่หน้าประตูอย่างเชื่อฟัง ปากก็พูดออกไปว่า

            “ถ้างั้นนายก็เข้าไปเถอะ เดี๋ยวฉันกับเจ้าสาหร่ายจะรออยู่ตรงนี้”

            จู้หยานพยักหน้าส่งเสียงตอบกลับมาเพียงสั้นๆว่า “อืม” ก่อนจะหยิบกุญแจไขเข้าห้องมืดไปเพียงลำพัง

            เมื่อร่างของจู้หยานหายเข้าไปในห้องมืด และบานประตูตรงหน้ากำลังจะปิดลงนั้น จู่ๆเจ้าสาหร่ายก็ดีดตัวพุ่งหนีออกจากอ้อมแขนของหลินจิงซูอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงร้อง “เมี้ยวว~” ด้วยสรีระที่ยืดหยุ่นของมัน พริบตาต่อมา มันก็ไปยืนสี่ขาอยู่ข้างน้ำยาล้างฟิล์มตรงโต๊ะทำงานในห้องแล้ว

             “ไม่นะเจ้าสาหร่าย!”

            หลินจิงซูรีบพุ่งตัวติดตามเข้าไป พยายามจะเอื้อมมือออกไปคว้าจับตัวเจ้าสาหร่ายไว้ไม่ให้เล่นซนไปมากกว่านี้

            แต่จู้หยานก็ได้รีบช้อนตูดของเจ้าสาหร่ายที่มีนิสัยซุกซน ให้ออกห่างจากขวดน้ำยาล้างฟิล์มได้อย่างทันท่วงที

            เมื่อใดที่ผิวหนังของแมวเกิดสัมผัสโดนน้ำยาล้างฟิล์มพวกนี้ อาจทำให้ผิวหนังของมันเกิดแผลไหม้จากสารเคมีได้ เจ้าสาหร่ายเกือบต้องบอกลาเจ้านายของมันอย่างหวุดหวิดแล้วเชียว

            “ทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้นะ!”

            น้ำเสียงเย็นยะเยือกของชายหนุ่มที่ฟังออกว่ากำลังอารมณ์เสียไม่น้อย พริบตาไม่ทันได้ยั้งคิด เขาก็ยกมือขึ้นตบก้นอวบอ้วนของเจ้าสาหร่ายอย่างแรงไปหลายที

            “จู้หยาน นาย…”

            คำพูดของหลินจิงซูช่วยดึงสติของเขากลับคืนมา และเพิ่งรู้ตัวว่าใครบางคนได้เข้ามาในห้องนี้โดยไม่รับอนุญาตเสียแล้ว จู้หยานรีบชี้นิ้วไปที่ประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกซึ่งยากนักจะได้เห็น พร้อมกับตะคอกเสียงดังไล่เธอออกไปทันที

            “ออกไป!”

            บนผนังด้านหนึ่งในห้องมืด ปรากฏภาพถ่ายของหลินจิงซูครอบคลุมพื้นที่ไปกว่าครึ่ง สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูนั้นมีอิทธิพลต่อจิตใจเจ้าของห้องมืดแห่งนี้มากเพียงใด

            และไม่ใช่เรื่องยากเช่นกันที่หลินจิงซูจะสังเกตเห็นรูปภาพเหล่านั้น

            คราวก่อนไม่ใช่ว่ามีภาพเธอยืนหันหลังแค่เธอรูปเดียวหรอกเหรอ? ทำไมครั้งนี้ถึงได้เปลี่ยนไปมาก?

            หลินจิงซูเริ่มกลับมาย้อนคิดกับตัวเอง หรือแท้ที่จริงแล้ว…ตัวเธอเองจะมีพรสวรรค์ในการเป็นนางแบบด้วย? ไม่ยักรู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นคนที่ถ่ายรูปขึ้นขนาดนี้? คงเพราะแบบนั้นล่ะมั้ง จู้หยานในฐานะตากล้องคงจะอดใจไม่ให้ถ่ายรูปเธอเก็บไว้ได้สินะ?

            อืม อืม พอเข้าใจได้ล่ะ ก็คนมันสวยนี่นะ!

            “ออกไป!!”

            จู้หยานเพิ่มระดับเสียงขับไล่ให้ดังขึ้นไปอีก อ้อมแขนทั้งสองข้างที่กำลังอุ้มแมวเริ่มสั่นเทาเกินควบคุม

            แม้แต่เจ้าสาหร่ายยังสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของผู้เป็นเจ้านาย มันส่งเสียงร้องเหมียวๆอยู่หลายครั้งหวังปลอบประโลม และถึงกับยกอุ้งเท้าที่เต็มไปด้วยขนสีขาวปกปุยขึ้นมาเขี่ยๆ ราวกับต้องการจะบอกอีกฝ่ายให้ใจเย็นๆ

            หลินจิงซูไม่เพียงไม่ออกไปไหนทั้งนั้น แต่ยังขยับเข้าไปใกล้ทิศทางที่จู้หยานยืนอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ

            “จู้หยาน นี่นายถ่ายรูปฉันทำไม?”

            เธอเพียงแค่ต้องการให้จู้หยานยอมรับความจริง การฝึกให้เด็กหนุ่มรู้จักกล้าแสดงออก นี่ล่ะคือหน้าที่ของผู้ใหญ่อย่างเธอ

            “ผมบอกให้ออกไป!!”

            จู้หยานสืบเท้าก้าวถอยหนีอย่างต่อเนื่อง แรงสั่นของน้ำเสียงยิ่งเพิ่มความหวาดหวั่นมากขึ้นเรื่อยๆ เขาพยายามดีดตัวให้ออกห่างจากหลินจิงซูมากที่สุด

            เห็นจู้หยานมีท่าทีขวัญผวาแบบนั้น หลินจิงซูก็เริ่มรู้สึกสงสัย นี่เธอทำให้เขาหวาดกลัวรึเปล่านะ?

            ไม่ว่าความคิดความอ่านของจู้หยานจะโตเกินวัยเพียงใด แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้น

            ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ในฐานะที่เธอเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง เธอจึงมีหน้าที่ต้องรับฟังปัญหาของเด็กๆ และช่วยแก้ไขให้

            หลินจิงซูยิ้มกล่าวว่า

            “จู้หยาน นายใฝ่ฝันอยากจะเป็นช่างภาพใช่มั้ยล่ะ?”

            “ก็พอเข้าใจล่ะว่านายต้องการใช้ฉันเป็นนางแบบสำหรับฝึกถ่ายรูป แต่ว่า..ไม่ถ่ายเยอะเกินไปหน่อยเหรอ?”

            “ถ้าอยากให้ฉันเป็นนางแบบก็บอกกันตรงๆได้ ฉันยินดีและเต็มใจให้ความร่วมมืออยู่แล้ว ก็เหมือนกับที่ฉันต้องการใช้รูปของเจ้าสาหร่ายไปแปะบนแก้วชานมไข่มุกนั่นแหละ”

            “จู้หยาน นายไม่ต้องเขินไปหรอกน่า ถ่ายรูปฉันออกมาได้สวยขนาดนี้ ฉันเองก็ชอบมากเลย!”

            หลินจิงซูใช้เสียงอ่อนเสียงหวาน พยายามพูดให้กำลังใจจู้หยาน หวังว่าคำพูดเหล่านี้จะช่วยปลอบประโลมเขาจากอาการตื่นตระหนกลงได้บ้าง

            ชายหนุ่มตรงหน้ายืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาดุดัน เสมือนว่าเพิ่งถูกเปิดโปงความลับที่น่าอายที่สุดของตนไป เขาจึงตะคอกเสียงดังอย่างดื้อรั้นว่า

            “ผมไม่ได้อยากให้คุณมาเป็นนางแบบให้ซะหน่อย!”

            “อ้าว แล้วทำไมถึงถ่าย…”

            หลินจิงซูยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกจู้หยานพูดแทรกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน เขาตะโกนเสียงดังอธิบายด้วยความร้อนรนว่า

            “ผมก็แค่อยากถ่ายรูปทิวทัศน์! ใครใช้ให้คุณมายืนขวางกล้องทุกครั้งที่ผมถ่ายล่ะ!”

            หลินจิงซูถึงกับพูดไม่ออก “….”

            ปรากฏว่าเธอรวบรัดสรุปไปเองว่า จู้หยานอยากให้เธอเป็นนางแบบสำหรับถ่ายภาพเหรอนี่

            หลงตัวเองไปซะอย่างนั้น

            “เอ่อ…งั้นฉันก็ต้องขอโทษนายด้วยละกัน”

            หลินจิงซูฝืนยิ้มแห้ง แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

            “ยังไงก็…ขอรูปถ่ายเจ้าสาหร่ายหน่อยนะ ฉันจะออกไปรอข้างนอกเดี๋ยวนี้ล่ะ”

            “อืม”

            จู้หยานหันกลับไปเก็บรวบรวมรูปภาพของเจ้าสาหร่ายภายในห้องมืดต่อไป

            แต่ทันใดนั้นเอง ขณะที่เธอกำลังจะหมุนตัวออกไปจากห้อง ก็บังเอิญสะดุดเข้ากับขอบประตู จนล้มคะมำหน้าทิ่มลงกับพื้นทันที!