ตอนที่ 94 เสาะหานักออกแบบ (1)

48 1-2

            ตอนที่ 94 เสาะหานักออกแบบ (1)

            กลับมาถึงบ้าน หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จสรรพ หลินจิงซูก็ไล่คัดเลือกรูปถ่ายของเจ้าสาหร่ายในหลากหลายอากัปกิริยาและท่วงท่า

            เธอตั้งชื่อชานมไข่มุกว่า ‘ชาคุณแม่’ เนื่องจากธุรกิจนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นได้เลยหากปราศจากผู้หญิงคนนี้ อีกทั้งยังตั้งขึ้นเพื่อเป็นของขวัญให้แก่ติงเสวี่ยเหม่ย หวังว่าจะช่วยฟื้นคืนพลังให้เธอสามารถกลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง

            แต่ถึงอย่างไร การที่ใช้ชื่อว่า ‘ชาคุณแม่’ แต่กลับมีหน้าแมวแปะอยู่ที่แก้ว ดูแล้วก็กระไรอยู่?

            แม้เธอจะพอมีภาพโลโก้ชาเจ้าดังจากชีวิตก่อนหน้าอยู่ในหัว แต่จะให้ลอกเลียนแบบมาทั้งดุ้นย่อมจะไม่เหมาะสม ส่งผลให้เกิดปัญหาขึ้นกับเธอในตอนนี้ เพราะจนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่ได้บรรจุภัณฑ์แบบที่ต้องการเสียที

            คนหนึ่งคนใช่ว่าจะเก่งไปซะทุกเรื่อง เช่นเดียวกับหลินจิงซูที่ไม่ถนัดเรื่องศิลปะเอาเสียเลย

            หลินจิงซูต้องการคนมาออกแบบผลิตภัณฑ์ของเธอโดยเร็วที่สุด

            และทันใดนั้นเอง ก็มีภาพของใครบางคนผุดขึ้นในหัวของเธอ!

            ถ้าเป็นเขา…บางทีอาจจะเป็นไปได้!

            หลินจิงซูกวาดตามองภาพถ่ายของเจ้าสาหร่ายน้อยจำนวนมากที่วางกระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะ แม้ภาพถ่ายเหล่านี้จะสวยงามสักแค่ไหน แต่จะให้นำมาแปะคู่กับชื่อ ‘ชาคุณแม่’ ก็เกรงว่าใครเห็นย่อมต้องรู้สึกแปลกๆ

            ดังนั้น นี่เป็นอีกครั้งที่เธอจำต้องรบกวนจู้หยาน

            วันรุ่งขึ้น หลินจิงซูเดินทางไปที่บ้านศาสตราจารย์หวังตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับภาพถ่ายชุดเดิมของเจ้าสาหร่าย

            หลังจากสาธยายความต้องการของเธอให้จู้หยานฟัง อีกฝ่ายถึงกับร้องถามด้วยความประหลาดใจ

            “อยากจะพาเจ้าสาหร่ายไปเจอนักออกแบบนี่นะ? แล้วภาพถ่ายที่ให้ไปยังไม่เพียงพออีกเหรอ?”

            “ในสายตาของนักออกแบบ ย่อมมองเห็นอะไรแตกต่างจากที่เราเห็น ถ้าพาเจ้าสาหร่ายตัวเป็นๆไปให้ดู อาจจะได้ไอเดียดีๆที่คาดไม่ถึงก็ได้! ขอร้องเถอะนะ รับรองว่าฉันจะดูแลเจ้าสาหร่ายอย่างดีเลยล่ะ!”

            “เห็นแบบนี้เจ้าสาหร่ายเป็นแมวขี้กลัวมาก มันไม่เคยอยู่ห่างผมมาก่อนเลย”

            จู้หยานเอ่ยตอบ

            เมื่อหลินจิงซูได้ฟังคำตอบเช่นนั้น เธอจึงตระหนักได้ในทันทีว่าจู้หยานไม่เห็นด้วย และเธอเองก็ไม่กล้าที่จะบังคับกดดันใดๆต่ออีก เพราะท้ายที่สุดแล้ว สัตว์เลี้ยงของใคร ใครก็รัก โดยเฉพาะกับจู้หยานที่เห็นเจ้าสาหร่ายเป็นเสมือนสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะไม่อยากอยู่ห่างกัน

            “ความจริงแล้วใช้รูปถ่ายของเจ้าสาหร่ายที่นายให้มาก็ได้” / “ถ้าอยากจะพาไปเจอนักออกแบบจริงๆ เดี๋ยวผมไปกับคุณด้วยดีกว่า ผมจะอุ้มเจ้าสาหร่ายเอง”

            เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองเปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกัน

            ได้ฟังคำพูดที่จู้หยานเอ่ยออกมา หลินจิงซูก็ถึงกับระบายยิ้มกว้าง ร้องถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุข

            “นี่นายพูดจริงเหรอ? ถ้างั้นพร้อมจะไปเดี๋ยวนี้เลยมั้ย?”

            เห็นท่าทางรีบร้อนเช่นนั้นของสาวน้อย จู้หยานก็แอบขมวดคิ้วเล็กน้อยและตอบกลับไปว่า

            “ผมช่วยคุณมาตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่หนีไปไหนหรอกน่า”

            “ฉันรู้แล้วก็ไม่เคยลืม แต่แค่ตื่นเต้นไปหน่อยเท่านั้นเอง”

            เธอรู้ดีเป็นที่สุดว่า ในช่วงเวลาคับขัน ผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันทอดทิ้งเธออย่างแน่นอน เหตุการณ์ในวงพนันของพวกนักต้มตุ๋นคือเครื่องพิสูจน์อย่างดี หากจู้หยานไม่ได้เป็นห่วงกันจริงๆ มีหรือจะวิ่งแจ้นไปแจ้งตำรวจแบบนั้น? หาไม่แล้ว เธอกับป้าผางคงถูกรุมกระทืบปางตายอย่างแน่นอน

            จู้หยานฟังแล้วก็คร้านที่จะต่อความยาวสาวความยืด เขาพูดตรงเข้าประเด็นในทันที

            “เอาล่ะ ขอเวลาเตรียมของก่อนแป๊ปนึง เจ้าสาหร่ายมีนิสัยขี้กลัวมาก ถ้าเกิดตกใจระหว่างเดินทาง เดี๋ยวมันจะวิ่งหนีเตลิดไปได้ ต้องไปเตรียมกระเป๋าสำหรับใส่แมวออกไปข้างนอกก่อน”

            หลินจิงซูเหมือนจะเคยเห็นโลโก้กระเป๋าใส่แมวที่จู้หยานนำออกมา และเพียงแค่ได้เห็นโลโก้ ‘LV’ อันเป็นเอกลักษณ์ เธอก็จำได้ในทันทีว่า มันคือแบรนด์กระเป๋าเก่าแก่จากประเทศฝรั่งเศษที่มีราคาแพงหูฉี่!

            ในช่วงปี 1990 ทุกคนรู้จักเพียงแค่สายจูงสัตว์เลี้ยง คำว่ากระเป๋าใส่แมวหรือกระเป๋าใส่สุนัขสำหรับพาออกไปข้างนอกนั้น พูดไปก็ไม่มีใครรู้จัก และหากต้องการกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงแบบนี้ ก็จำเป็นต้องนำเข้าจากต่างประเทศเท่านั้น

ส่วนกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงในมือจู้หยานใบนี้ ต้องบอกว่ามีราคาที่สูงมาก จนอาจพูดได้ว่าเพียงแค่กระเป๋าใบนี้ใบเดียว ก็สามารถจ่ายค่าผ่าตัดรักษาขาให้กับติงจูฮั่วได้ทั้งหมด!

            หากตระกูลติงสามารถหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ทันเวลา ติดจูฮั่วก็คงไม่ต้องขาพิการไปทั้งชีวิต

            หนึ่งชีวิตของใครบางคน มีค่าเพียงแค่กระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงหนึ่งใบเท่านั้น

            นี่ล่ะระบบชนชั้นชีวิต

            ถึงจะมีความคิดเห็นไปในแนวนั้น แต่หลินจิงซูก็ไม่ได้มีความเกลียดชังหรืออิจฉาริษยาใดๆต่อจู้หยานเลย เพียงแต่สิ่งนี้เปรียบเสมือนแรงผลักดันให้เธอต้องรีบสร้างธุรกิจเพื่อกอบโกยเงินทอง!

            เธอจะไม่มีวันปล่อยให้ ‘ความจน’ มาบ่อนทำลายชีวิตอีกต่อไป!

            “เป็นอะไรรึเปล่า?”

            จู้หยานเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าหลินจิงซูเอาแต่จ้องมองกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงในมือของเขา

            “เปล่า แค่คิดว่ากระเป๋าใส่แมวใบนี้ดูสะดวกดีนะ”

            หลินจิงซูยิ้มตอบกลับไปเป็นปกติ

            “อยากจะถือกระเป๋าใส่เจ้าสาหร่ายแทนผมมั้ยล่ะ?”

            จู้หยานชูกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยงใบนั้นขึ้นตรงหน้าเธอ

            เธอส่ายหัวอย่างเชื่องช้าและตอบกลับไปว่า

            “ไม่ล่ะ เจ้าสาหร่ายอยู่กับนายดีแล้ว เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น ปฏิกิริยาการตอบสนองต่อความเครียดของมันจะเบากว่าเมื่ออยู่ในมือของคนแปลกหน้า”