บทที่ 3 สวมบทบาทในโลกใหม่

พบตะวันในอีกโลกที่มีชื่อว่าธารตะวัน ยืนล้างจานด้วยท่าทีเหม่อลอยคิดไปไกล พยายามไล่ย้อนเรียงเหตุการณ์ที่นางเอกของเรื่องต้องเจอมา แล้วก็พบว่าจุดเริ่มต้นเจอกับคนรักเก่าคือตอนสมัครงานนี่แหละ

ตอนนั้นตัวของธารตะวันยังไม่ตกหลุมรักเขา แต่เพราะมีการชวนไปทำงานที่เดียวกัน ใช้เวลาร่วมกันบ่อย มันเลยมีสถานการณ์ให้เธอใจเต้นแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้

สุดท้ายก็ไปตกหลุมรักรุ่นพี่ที่คิดว่าแสนดีและอบอุ่น... โดยที่เธอไม่รู้อนาคตเลยว่าผู้ชายคนนี้จะหักหลังกันได้อย่างเลือดเย็น

“ชาตินี้อย่าหวังจะได้เจอกันอีกเลยเถอะ” เธอถูฟองน้ำล้างจานกับถ้วยในมือหนักๆ ตามอารมณ์โกรธแค้น

ตัวร้ายที่จับได้บทตัวเอกอย่างเจตกวิน สมควรโดนแห่ประจานแล้วปาหินใส่ที่สุด โทษฐานไม่รู้จักสำนึกเรื่องถูกผิดในกามตัณหา ทำให้ลูกในท้องภรรยาต้องแท้งก่อนกำหนดด้วย

พูดมาได้ยังไงว่าผู้ชายก็ต้องมีที่ระบายกันบ้าง นิสัยเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือจนนึกว่าธารตะวันไปคว้าสามีผิดคน

“ตะวัน”

“คนเลว...”

“ธารตะวัน”

เสียงเรียกที่ดังขึ้นดึงเธอจากภวังค์ เงยหน้ามองคนที่ยืนพิงประตูอยู่

แพรพิมพ์ดาวขมวดคิ้วนิ่วหน้าใส่ วันนี้ธารตะวันทำตัวแปลกตั้งแต่นั่งคุยจ้อถึงเรื่องในอดีตแล้ว ทั้งถามถึงรุ่นพี่ที่รู้จักตอนเรียนมหาวิทยาลัยอย่างเจตกวิน ไหนจะปรานเดือนฟ้าพี่สาวของตัวเองอีก

ทำอย่างกับลืมเลือนคนรอบตัวไปได้ ไม่คิดด้วยว่าเธอจะพูดถึงปรานเดือนฟ้า ในเมื่อเธอก็รู้ว่าเสียใจแค่ไหนที่ไม่ใช่ลูกรักแบบพี่สาวตัวเอง

“มีอะไรหรือเปล่าเรียกซะดังเชียว” ขอเรียกชื่อเธอว่าธารตะวัน ในโลกนี้ตัวของพบตะวันไม่มีใครรู้จักอีกต่อไปแล้ว

ถ้าหากเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายภาคต่อของธารตะวันจริงๆ เธอก็จะเป็นตัวละครธารตะวันให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้มีจุดจบเหมือนภาคแรกที่ทิ้งร่างดิ่งลงทะเลแน่นอน

“ฉันเห็นแกกำลังสาปแช่งใครอยู่น่ะสิ เห็นมุบมิบปากแล้วก็ถูจานแรงจนจะถลอกหมดแล้วน่ะ”

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย”

ธารตะวันยิ้มกลบเกลื่อนพิรุธ ตัวละครที่เคยอ่านจากนิยายมามันชัดแล้วว่าเธอก้าวข้ามมาในโลกนิยายภาคต่อ โดยที่พาตัวของนางเอกหรือธารตะวันย้อนเวลากลับมาก่อนลงเอยกับเจตกวิน

ขอเดาสุ่มจากนักอ่านช่างเพ้อฝัน คือเธอต้องกีดกั้นเส้นทางรักของธารตะวันและเจตกวินถึงที่สุด

ถ้าเธอยังสวมบทบาทนี้อยู่ เขาไม่มีทางได้หัวใจเธออีกครั้งแน่

“มีสติหน่อยเถอะตะวัน วันนี้แกทำตัวแปลกจนฉันคิดว่าแกผีเข้าแล้วนะเนี่ย” แพรพิมพ์ดาวลูบแขนสยองพองขนบอกไม่ถูก

“ฉันทำตัวแปลกยังไงล่ะ”

“ก็แกถามถึงพี่ปรานไง”

“ปกติฉันไม่ถามเหรอ...”

“ปกติแกไม่อยากพูดถึงด้วยซ้ำ เพราะแกจะรู้สึกเสียใจที่แม่รักพี่สาวมากกว่า ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าแกเป็นเด็กจบใหม่ที่เตะฝุ่นหางานอยู่”

“นั่นสิ ทำไมแม่ถึงไม่รักธารตะวันบ้างนะ”

คำถามนี้ติดอยู่ในใจคนอ่านอย่างเธอเช่นกัน...

แม่ไม่เคยพูดว่ารักธารตะวันเลย แต่กลับไปโอ๋พี่สาวมากกว่า เพราะตัวของปรานเดือนฟ้าเก่งและมีความสามารถในทุกเรื่อง เป็นลูกสาวที่ได้ดั่งใจคนเป็นแม่ทุกอย่างเลย

ตรงกันข้ามกับธารตะวัน เธอไม่ยอมเรียนหมอตามรอยพี่สาว แต่เลือกเรียนมนุษย์ศาสตร์เอกภาษาญี่ปุ่นแทน จนการดื้อรั้นในครั้งนี้ทำให้แม่ตัดหางปล่อยวัด ถีบส่งให้เธอหาเงินเรียนเองเพราะไม่ได้ดั่งใจ

ถึงจะเข้าใจในความเจ็บปวดที่เผชิญมา แต่ก็ไม่อาจยอมรับให้ตัวของธารตะวันตายตอนจบได้

ชีวิตใหม่ครั้งนี้จะใช้ให้ดีเลย

“แต่ช่างเถอะ ฉันก็แค่ถามถึงน่ะ ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษหรอก”

“แล้วเรื่องพี่เจตล่ะ”

พอได้ยินชื่อเธอก็เผลอชักสีหน้าใส่ พลางยิ้มเจื่อนแล้วสั่นหัวขนลุกซู่

“แกถามถึงพี่เจตทำไมเหรอ... ฮั่นแน่ สนใจพี่เจตเหรอจ้ะสาว”

แพรพิมพ์ดาวเป็นตัวละครเพื่อนที่จริงใจกับธารตะวันเสมอมา ในภาคก่อนเธอคือคนเดียวที่กอดปลอบธารตะวันตอนแท้งลูก ยืนด่ากราดเมียน้อยของสามีเพื่อนอย่างไม่อายสายตาชาวบ้านที่มองมา

ได้เจอตัวจริงแบบนี้ อยากจะโผเข้าไปกอดสักทีเลย

แต่ขนาดแพรพิมพ์ดาวยังมองว่าเจตกวินดี มุมมองพระเจ้าที่นักอ่านเคยเจอคงได้เห็นนิสัยของตัวละครทุกมุม แต่พอสวมบทบาทเป็นตัวละครเองถึงได้เข้าใจ ว่าเรามองคนจากภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ

“อ๋อ... ก็แค่ชื่อเขามันผุดขึ้นมาในหัว เหมือนจำได้ลางๆ ว่าเคยเจอคนชื่อนี้มาก่อนในชีวิต”

“พี่เจตกวินหนุ่มหล่อบริหารธุรกิจ บ้านรวย ใจดีแถมยังอบอุ่นอีกต่างหาก ถามจริงน้า... แกแค่ถามถึงเฉยๆ จริงเหรอตะวัน”

อีกฝ่ายอดจะกระเซ้าเย้าแหย่ไม่ได้ ร้อยวัยพันปีเพื่อนรักไม่เคยถามไถ่ถึงผู้ชายอื่นเลย มีแต่ก้มหน้าทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว แล้วมาถามถึงรุ่นพี่หนุ่มสุดหล่อแบบนี้จะไม่ให้แซวได้ยังไง

ธารตะวันพ่นลมขำ ล้างฟองน้ำยาในมือด้วยน้ำเปล่า ก่อนจะสะบัดมือในซิงก์แล้วหันมาทำหน้าจริงจังแต่ยิ้มอยู่

“ไม่มีแน่นอนพิมพ์ดาว”

“จริงเหรอจ้ะ”

“จริงสิ... ชาตินี้ให้ตายก็ไม่มีวันลงเอยกับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด”

ตกกลางดึกที่ธารตะวันข่มตานอนไม่หลับ ครุ่นคิดหนักว่าจะพาตัวละครนี้ไปในทิศทางไหนดี เพราะไม่มีคำใบ้หรือเสียงจากพระเจ้ากำหนดทิศทางให้เลยสักนิด

ร่างบางพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ ทั้งแปลกถิ่นแปลกที่จนอดคิดไม่ได้ว่าตัวเธอจะต้องทำยังไงหลังจากนี้ดี

แล้วต้องทำยังไง ตัวเธอถึงจะหลุดออกจากโลกนิยายนี้ได้ หรือมันก็คือพล็อตนิยายรักทั่วไปที่ต้องเดาทางให้ถูก คือนำพาตัวละครธารตะวันในโลกนี้ได้ลงเอยรักดีๆ กับใครสักคนหรือเปล่า

“ใครสักคนที่ดี... แต่ต้องไม่ใช่ไอ้เลวนั่นแน่นอน”

เธอกัดฟันด้วยสายตามุ่งมั่นแน่วแน่ ภาคแรกที่ตัดจบมันดาร์กโรมานซ์เกินไป เพราะงั้นเธอจะขอเปลี่ยนเป็นให้กลายเป็นนิยายรักโรมานซ์ที่อบอุ่นหัวใจให้ได้

ตัวของธารตะวันจะได้มีความสุขกับเขาสักที...