Share

บทที่8 ตามหาศพ

Penulis: zuey
last update Tanggal publikasi: 2024-12-25 06:54:05

ผู้ดูแลเฉินเดินออกไปด้านหลังของเริ่นโส่วถัง ทะลุสนามหญ้าข้ามไปอีกฝั่งที่มีประตูบานใหญ่สีแดง ด้านในเป็นเรือนสี่ประสาน สวนตรงกลางถูกตกเเต่งอย่างสวยงาม

ผู้ดูแลเฉินเดินเข้าไปในเรือนที่มีห้องหลักอยู่ตรงกลาง กระซิบบอกองครักษ์ร่างใหญ่ที่ยืนเฝ้าหน้าประตู ไม่นานองครักษ์ก็มาตามเขาให้เข้าไปข้างใน ผู้ดูแลเฉินเดินเข้าไปในห้องหลักจากนั้นเขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนพื้นมีเบาะนุ่มรองอยู่เขาเอนกายชันเข่าพิงหมอนใบใหญ่ด้วยท่าทางเกียจคร้าน

ผมยาวดำขลับคล้ายกับสีดวงตาที่ทั้งดำและดูลึกลับราวกับยามรัตติกาลไร้ที่สิ้นสุด ถูกรวบเอาไว้ด้านหลังอย่างหลวมๆ ดวงตาคมใต้เรียวคิ้วเข้มหนาที่โก่งรับกับจมูกโด่งเป็นสันสะกดสายตา ใบหน้า คมเข้มด้านข้างมองเห็นสันกรามได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากบางที่เม้นน้อยๆ แลดูเอาแต่ใจ ไรหนวดที่ขึ้นเขียวบางๆ ทำให้ใบหน้าดูหล่อเหลาและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน

ลำคอยาวรับกับลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะอย่างพอดี ผิวขาวผ่องดูเรียบลื่นของหน้าอกเลยลงไปถึงหน้าท้องที่มีมัดกล้ามเป็นลอนอย่างสวยงามไม่มากไม่น้อยโผล่พ้นชุดดำที่เปิดอ้าออกคล้ายตั้งใจยั่วยวนผู้ที่ได้พบเห็น

มือเรียวยาวที่โผล่พ้นชุดมองเห็นข้อนิ้วอย่างชัดเจนกำลังถือจอกเหล้าคลึงไปมา มืออีกข้างลูบขนเงางามที่ถูกดูแลอย่างดีของเจ้าสัตว์ร้ายตัวมหึมานัยน์ตาสีเหลืองอำพันที่นอนหมอบอยู่ข้างเจ้านายของมันอย่างสงบนิ่ง

ผู้ดูแลเฉินกลืนน้ำลายเล็กน้อย เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนใบหน้าอย่างยากจะควบคุม

ปีศาจ นี่มันปีศาจจอมล่อลวงชัดๆ ในโลกใบนี้ยังจะมีใครดูดีได้ถึงเพียงนี้อีกแล้วหรือไม่ ช่างเกิดมาให้นรกริษยาเทวดารังเกียจจริงๆ

เสียงทุ้มนุ่ม ดั่งเครื่องดีดโบราณชั้นดีที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกใบนี้ ดังเอื่อยเฉื่อยขึ้น

“มองพอแล้วหรือยัง” ผู้ดูแลเฉินถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมองนายเหนือหัวของตน

“มีอะไรก็พูดมาแล้วก็เลิกทำท่าทางเขินอายเหมือนดั่งสาวน้อยริเริ่มรักเช่นนี้” ผู้ดูแลเฉินสะดุ้งอีกครั้ง

แม้แต่ฝีปากก็เหนือกว่าผู้คนในใต้หล้า เขาบ่นในใจคนเดียว

“คือ..... มีชาวบ้านมาขายโสมภูเขาขอรับ”

“ทำไม......แค่มีคนมาขายโสมเจ้าก็ไม่สามารถตัดสินใจเองได้ถ้าอย่างนั้นข้าจะเก็บเจ้าเอาไว้ให้เปลืองอาหารของข้าทำไม”

“มะ ไม่ใช่ขอรับ คนที่มาขายโสมเป็นชายชราสามีภรรยาและหลานสาว แต่หลานสาวของพวกเขา.....”

ผู้ดูแลเฉินเงียบไปไม่กล้าพูดออกมา เพราะผู้ใต้บัญชาของชายหนุ่มผู้นี้ต่างรู้ว่าในระยะนี้ที่นายท่านของพวกเขาอารมณ์ไม่ดีหน้าดำคล่ำเครียดหงุดหงิดตลอดเวลาเพราะเรื่องอะไร

“พูด” เสียงเด็ดขาดตวาดก้องดังขึ้น แม้กระทั่งองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูยังสะดุ้งตาม

“น.....นางดูคล้ายกับคนที่เรากำลังตามหาขอรับ แต่ข้าน้อยไม่แน่ใจ” ร่างสูงลุกขึ้นยืนทันที

เจ้าเสือดำที่นอนสงบนิ่งผงกหัวอันใหญ่โตขึ้นส่ายไปมาพ่นลมหายใจฟืดฟาดคล้ายกับมันรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเจ้านายของมันที่กำลังพลุ่งพล่าน

“นางอยู่ที่ไหน” เซียวอี้เหิง ที่ยืนจังก้าส่งสายตาคมกริบประหนึ่งรัตติกาลกำลังมาเยือนไปยังผู้ดูแลเฉิน ผู้ดูแลเฉินที่ตอนนี้เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าจนเปียกโชกไปทั้งกาย ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง

“นางอยู่ที่ห้องรับรองของเริ่นโส่วถังขอรับ” ในที่สุดผู้ช่วยเฉินก็หาเสียงตนเองจนพบและเปล่งออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ดี ไปพาตัวนางมาให้ข้า”

ผู้ดูแลเฉินรีบออกไปจากห้องอย่างลนลาน ลืมแม้กระทั่งทำความเคารพก่อนจากไป

เมื่อเขาออกมาจากห้องหลักที่เหมือนกับขุมนรกนั้นแล้วก็ได้แต่ลูบอกยกมือปาดเหงื่ออย่างหวาดกลัว

องครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องหลักมองผู้ดูเเลเฉินอย่างเห็นใจ

หนึ่งเดือนมานี้ไม่ว่าใครก็เข้าหน้าท่านอ๋องไม่ติดแม้แต่ฮ่องเต้หยวนหมิงที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขายังถูกชินอ๋องผู้นี้ชักสีหน้าใส่ สาเหตุที่ท่านอ๋องมีอาการเช่นนี้

ทั้งหมดมันเริ่มขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน หลังจากที่เซียวอี้เหิงสั่งให้คนเฆี่ยนอวี้ซูเหยาจนตาย จากนั้นในตอนที่เขาเข้านอนได้ฝันไปว่าอวี้ซูเหยากลับมาและนางได้หลับนอนกับเขา ตัวเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้ แม้ในใจของเขาจะปฏิเสธมันแค่ไหนก็ตามแต่ในช่วงสุท้ายก่อนที่นางจะจากไปร่างกายเปลือยเปล่าของนางเต็มไปด้วยรอยแส้ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด เสียงร้องไห้ของนางดังก้องในโสตประสาทของเขา จากนั้นเซียวอวี้เหิงจึงได้สติตื่นขี้นมาและพบว่าตนเองนอนอยู่ในบ่อน้ำพุร้อน

เขาเรียกองครักษ์ที่เฝ้าประตูมาสอบถามว่าใครเป็นคนพาเขามานอนที่นี่และได้ความว่า ท่านอ๋องเดินมาที่บ่อน้ำพุร้อนด้วยตัวเอง เซียวอี้เหิงแย้งว่าเป็นไปไม่ได้ องครักษ์ทั้งสองมองหน้ากัน จึงตอบว่าพวกเขาทำความเคารพและท่านอ๋องยังพยักหน้าให้ก่อนเดินเข้าไปด้านใน

หลังจากคืนนั้น เหตุการณ์ที่บ่อน้ำพุร้อนก็เกิดขึ้นซ้ำๆ จนกระทั่งผ่านไปสิบวันเซียวอี้เหิงแทบจะไม่ได้นอนเพราะทุกครั้งที่เขาหลับตาภาพของเขาที่ร่วมหลับนอนกับอวี้ซูเหยาจะผุดขึ้นมาในหัวตลอดอย่างไม่สามารถควบคุมได้

แม้จะให้องครักษ์เฝ้าหน้าห้องของเขาหรือแม้กระทั่งมัดตัวเองติดกับเตียงแต่ความฝันนั้นก็ยังตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ดี

“ท่านอ๋อง ข้ารู้จักซินแสอยู่ท่านหนึ่งเราลองเชิญให้เขามาปัดเป่าวิญญาณที่จวนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอี้เหิงที่ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณ เหลือบตามองฉีเยี่ยนปราดหนึ่ง “อืม” เขาตอบเสียงเนือยๆ ออกมา

ความจริงฉีเยี่ยนคิดว่าท่านอ๋องจะต้องปฏิเสธแน่ๆ แต่ไม่นึกว่าจะยอมทำตามคำแนะนำของเขา ฉีเยี่ยน องครักษ์คนสนิทที่อยู่ข้างกายเซียวอี้เหิงมาตั้งแต่เด็ก รีบจัดการตามคำสั่งของเซียวอี้เหิงทันที

แต่ถึงจะหาซินแสมากี่คนสุดท้ายก็ยังไม่ได้ผลอยู่ดี เพราะเขายังคงฝันถึงอวี้ซูเหยาซ้ำไปซ้ำมา แล้วเรื่องที่จวนชินอ๋องเชิญซินแสมาทำการปัดรังควานก็แพร่กระจายออกไป จนไปถึงหูไทเฮา ไม่นานไทเฮาก็สั่งให้ขันทีข้างกายตามเซียวอี้เหิงเข้าวังไปสอบถามซึ่งเขาก็ตอบไปตามความจริง

“ตายแล้วก็ตายไปเหตุใดนางจึงยังมารังควานเจ้าอีก”

“ลูกไม่ทราบ” เซียวอี้เหิงตอบพระมารดาของตนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะเขาไม่ได้นอนมาหลายวัน ใต้ตาดำคล้ำ แม้แต่หนวดเคราก็ขึ้นมาจนเขียวครึ้มเพราะเขาไม่ใส่ใจจะดูแลมัน ไทเฮารู้สึกปวดใจไม่น้อยที่เห็นบุตรชายคนเล็กได้รับความทรมานเช่นนี้

เซียวอี้เหิงเป็นบุตรชายคนเล็กของนางที่มีตอนอายุมากแล้วก่อนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนจะสวรรคตจากไปนางจึงรักเขามาก

หลังจากเซียวอี้เหิงออกจากวังไปไทเฮาก็มีรับสั่งให้จางเต๋อฉวน ขันทีคนสนิท ไปเชิญไต้ซือเสวียนคงเจ้าวาสวัดสือซานที่ไทเฮานับถือ และวัดสือซานเป็นวัดที่ไทเฮาไปขอพรให้มีลูกชาย พระนางจึงเลื่อมใสและไปปฏิบัติธรรมที่วัดนี้ทุกปี ขันทีจางเมื่อรับคำสังจากไทเฮาก็นั่งรถม้าออกจากวังหลวงไปทันที โดยไม่รอช้า และเรียนเชิญไต้ซือเสวียนคงมาที่จวนชินอ๋อง

เซียวอี้เหิงที่หมดหวังเรื่องการใช้ไสยศาสตร์มาแก้ปัญหาแล้วจึงไม่ได้สนใจไต้ซือเสวียนคงนักไต้ซือเสวียนคงไม่ถือสาเขาแม้แต่น้อยใบหน้ายังคงยิ้มน้อยๆ เป็นปกติของตน

“ท่านอ๋องอาตมาขอคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่” เซียวอี้เหิงมองไต้ซือเสวียนคงนิ่งอย่างต้องการอ่านความคิด ว่าพระชรารูปนี้ต้องการทำอะไร จากนั้นเขาก็พยักหน้า และโบกมือให้องครักษ์ออกไป เมื่อในห้องที่เหลือเพียงสองคน เซียวอี้เหิงและไต้ซือเสวียนคงแล้ว ไต้ซือเสวียนคงก็เอ่ยขึ้นว่า

“นางไม่ยินยอมจากไป นางยึดมั่นในตัวท่าน มีทางเดียวคือต้องทำให้นางสมปารถนา แต่ท่านจะบังคับนางไม่ได้ ต้องให้นางเต็มใจด้วนตนเอง” เซียวอี้เหิงไม่เข้าใจคำพูดปริศนาที่พระชรารูปนี้เอ่ยกับเขา แต่ก็ยังพอเข้าใจได้ว่านางที่ไต้ซือเสวียนคงเอ่ยถึง คืออวี้ซูเหยา

“นางตายไปแล้ว ข้าไม่สามารถทำให้นางสมปรารถนาได้” เซียวอวี้เหิงคิดว่าพระชรารูปนี้จะต้องเป็นพวกสิบแปดมงกุฎเหมือนซินแสพวกนั้นแน่นอน ไต้ซือเสวียนคงยังคงยิ้มน้อยๆ ในใบหน้าไม่สนใจสายตาดูแคลนของเซียวอี้เหิง และยังคงพูดต่อไป

“ทั้งตายแล้วและยังไม่ตาย มีเพียงนางคนเดียวที่สามารถทำให้ท่านหยุดฝันถึงเรื่องนั้นได้”

พระชราพูดจบก็ลุกจากเก้าอี้เดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจสายตามที่มีแต่คำถามของเซียวอี้เหิง เมื่อพระชรากลับไปพร้อมขันทีจางแล้วเซียวอี้เหิงก็เรียกองครักษ์คนสนิทมาถามว่าใครเล่าเรื่องความฝันของเขาให้ไต้ซือเสวียนคงฟัง

“อาจจะเป็นขันทีจางก็ได้นะพะยะค่ะ” ฉีเยี่ยนตอบ

“ไม่ใช่ เรื่องนี้เราเล่าให้เพียงเสด็จแม่ฟังเท่านั้น อีกอย่างเรื่องที่จะทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียเกียรติ เสด็จแม่ไม่มีทางทำแน่”

เซียวอี้เหิงยังคงสงสัย แต่ก็ให้ฉีเหลยองครักษ์คนสนิทอีกคนของเขาไปตรวจดูศพที่สุสานร้างนอกเมือง เพราะติดใจคำพูดพระชราที่บอกว่าทั้งตายและไม่ตาย

ไม่นานฉีเหลยกลับมาพร้อมเสื่อที่ใช้ห่อศพของอวี้ซูเหยา แต่ไม่มีศพกลับมา

“ศพนางหายไปแล้วพะยะค่ะ อาจเป็นสัตว์ป่าที่คาบศพไปกินเพราะนี่ก็ผ่านมาสิบกว่าวันแล้วที่นำศพนางไปทิ้งไว้ที่นั่น”

เซียวอี้เหิงกอดอกลูบริมฝีปากบางที่เย้ายวนของตนแล้วเดินไปมา อย่างครุ่นคิด

“ถ้าหากศพของนางถูกสัตว์ป่าคาบไปก็ต้องเหลือร่องรอยไว้ที่เสื่อผืนนี้ ให้คนตรวจสอบอีกที บางที......” เซียวอี้เหิงหยุดคำพูดของตนเองไว้เพียงเท่านั้น นางอาจจะยังไม่ตาย

และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่เซียวชินอ๋องสั่งคนของเขาทั้งหมดออกตามหาหญิงสาวที่ถูกระบุจากหมอที่เก่งกาจที่สุดของเขาว่าตายไปแล้ว

ไม่ว่าเจ้าจะตายจริงๆ หรือแกล้งตายข้าจะต้องตามหาเจ้าให้พบ ขอเอาเกียรติของชินอ๋องเป็นประกัน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   ตอนพิเศษ2

    ตอนพิเศษ2“คิดจะพาลูกของข้าหนีไปที่ใด เจ้าตัวแสบ”เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางหน้าเรือนเสี่ยวหลันจื่อก็หันขวับไปทันที นางเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าเรือน บุรุษที่ เหล่อเหลาที่สุดของนางบุรุษที่นางคิดถึงอยู่ทุกวันแม้ในยามหลับฝัน บุรุษของนางกลับมาแล้ว เสี่ยวหลันจื่อวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนที่กำลังยกขึ้นเพื่อรอรับนาง“ยินดีต้อนรับท่านอ๋องของข้า”เสี่ยวหลันจื่อยิ้มทั้งน้ำตา ในที่สุดเขาก็กลับมาอย่างปลอดภัย“ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก ทำไมท่านไม่ส่งจดหมายกลับมาหาข้าบ้างเลย”เซียวอี้เหิงลูบผมยาวนุ่มสลวยของนางอย่างแสนคิดถึง“ข้าได้อ่านจดหมายของเจ้าทุกฉบับ แต่ที่ข้าไม่ได้ตอบกลับมาก็เพราะข้าอยากมาตอบเจ้าด้วยตนเอง” เซียวอี้เหิงก้มลงจูบปากอวบอิ่มของสตรีที่เขารักประหนึ่งดวงใจ เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยนางเป็นอิสระ“ข้ากลับมาแล้วชายารัก ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน”เสี่ยวหลันจื่อโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งอย่างมีความสุข หลังจากที่ทุกคนกลับมาก็ได้รับข่าวดีว่าเสี่ยวหลันจื่อตั้งครรภ์ แม้แต่ผู้ปกครองทั้งวังหน้าและวังหลังก็ยังส่งของมาร่วมยินดีกับว่าที่บิดามารดามือใหม่ที่จวนอ๋อง แต่เจ้าของจวนทั้งสองกลับไม่มีใครอ

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   ตอนพิเศษ1

    ตอนพิเศษ.......เซียวอี้เหิงได้รับสามรลับมาจากชายแดนว่าแคว้นฉู่ได้ยกทัพมาประชิดชายแดนเมืองชิงโจวแล้ว สี่ยวหลันจื่อที่รู้เข้าก็ตกใจอดีต รัชทายาทถูกจับกุมแล้วตระกูลกู้ก็ถูกประหารแล้วเหตุใดสงครามยังมีอยู่อีก แสดงว่านางไม่สามารถเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมดได้ เสี่ยวหลัน จื่อเดินวนไปวนมานางกำลังกังวลเรื่องสงคราม แต่เซียวอี้เหิงกลับมีท่าทีสบายๆ“ท่านไม่กังวลใจเลยหรือ สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะเหตุใดท่านจึงยังสบายอกสบายใจได้อยู่อีก”เสี่ยวหลันจื่อเอ็ดเซียวอี้เหิงเสียงเขียว นางกังวลใจจะตายอยู่แล้วเจ้าตัวที่ต้องนำทหารออกรบกลับยังทำหน้าระรื่นอยู่อีก“จื่อเอ๋อเจ้าจะกังวลไปใย การลงสนามรบของข้าก็เป็นเพียงการคืนสู่เหย้าเท่านั้น ฉู่หมิงเทียนจะทำอันใดได้ ดูท่าจะยังไม่รู้เรื่องที่พันธมิตรของเขาล่มไปแล้ว ข่าวสารแคว้นฉู่ช่างล่าช้าเสียจริง”ความจริงเซียวอี้เหิงให้คนของเขาสกัดสายลับของแคว้นฉู่เอาไว้ไม่ให้ส่งข่าวไปที่รัชทายาทฉู่หมิงเซียว เขาอยากจะใช้สงครามครั้งนี้กำหราบเจ้าโง่ที่ชอบอวดตัวว่าตนเองแข็งแกร่งทั้งที่รู้เรื่องการรบแค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้น ทั้งยังเอาแต่ยั่วยุทหารของเขาที่ชิงโจวแต่กลับไม่กล้าสู้กันซึ่ง

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายเซียวอี้เหิงพาเสี่ยวหลันจื่อกลับไปที่จวน เขาขังนางเอาไว้ในห้องกับตนเองถึงห้าวันเพื่อเป็นการลงโทษเสี่ยวหลันจื่อขอร้องเขาอย่างไรเซียวอี้เหิงก็ไม่ใจอ่อน แม้นางจะบีบน้ำตาก็ตาม จะไม่ให้เสี่ยวหลันจื่ออ้อนวอนเขาได้อย่างไรการลงโทษของเซียวอี้เหิงนั้นช่างวาบหวิวน่าอายนัก เจ้าคนเย็นชานี่ไม่นึกเลยว่าเมื่อได้ลองเรื่องนี้แล้วจะติดใจจนแทบไม่ปล่อยนางลงจากเตียง ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรียวแรงมากที่ใดเคี่ยวกรำเสี่ยวหลันจื่อทั้งวันทั้งคืนนจนนางระบบไปหมดแล้วเขาคิดว่าตนเองแค่เล็กๆ อย่างนั้นหรือ“ท่านอ๋องข้าขอร้อง ข้ารับไม่ไหวแล้วส่วนล่างของข้าระบมไปหมดแล้ว” เสี่ยวหลันจื่อโอดครวญเสียงหวาน“ข้าเคยได้ยินท่านหมอบอกว่าเมื่อเราเป็นแผลที่ใดให้ใช้น้ำลายแตะก็จะหายเร็ว มาเถอะชายารักข้าจะใช้น้ำลายช่วยรักษาให้เจ้าเอง”เซียวอี้เหิงจับขาทั้งสองข้างของเสี่ยวหลันจื่อชันขึ้นแล้วเขาก็ก้มตัวลงไปละเลงลิ้นบนความชุ่มฉ่ำของนางรียกเสียงครางหวานออกมาจากริมฝีปากแดงช้ำเพราะถูกจูบเซียวอี้เหิงจูบจนนางแทบสำลักลมหายใจเสี่ยวหลันจื่อตอนนี้ในหัวของนางขาวโพลน ไม่รู้ว่าเซียวอี้เหิงวางยาอะไรนางแต่ตอนนี้นางต้องการเขาให้เติมเต็มส่วนล่า

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   ภาพจำสุดท้าย

    เสี่ยวหลันจื่อร้อนใจเป็นอย่างมากรีบพาเซียวอี้เหิงกับองครักษ์หลายนายตรงไปที่เรือนหลังหนึ่งทางทิศใต้ของเมืองหลวง เรือนหลังนี้ไม่โดดเด่นนักเหมือนกับเรือนหลังอื่นในระแวกนี้ แต่ครั้งก่อนที่นั่นมีทางลับที่องค์ชายสามทำเอาไว้ เขาไม่มีโอกาสได้ใช้แต่เป็นกู้รั่วอวิ๋นต่างหากเมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนยังไม่มีผู้ใดเข้ามาที่นี่ เพราะเมื่อคืนมีฝนตกลงมาอย่างหนัก ถ้ามีคนมาที่นี่จะต้องมีรอยเท้าอย่างแน่นอน“นางยังมาไม่ถึงที่นี่ อาจเพราะมีทหารออกค้นหาทั่วเมืองจึงทำให้นางไม่สะดวกประกฏตัว” เซียวอี้เหิงวิเคราะห์“จื่อเอ๋อ เจ้ากลับไปรอฟังข่าวที่จวนดีหรือไม่ที่นี่อันตรายนัก หากกู้รั่วอวิ๋นกับพวกของนางมาที่นี่จะต้องมีการต่อสู้เกิดขึ้นแน่”เสี่ยวหลันจื่อทำท่าไม่ยินยอม นางอยากเห็นกับตาว่ากู้รั่วอวิ๋นถูกจับไม่อย่างนั้นนางไม่สบายใจ“ท่านอ๋องคนของเรามากเพียงนี้ยังต้องกลัวนางอีกหรือ ท่านให้ข้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้ารับรองจะอยู่ด้านหลังตลอดไม่ทำตัวเป็นฮีโร่แน่”เซียวอี้เหิงถอนหายใจอย่างจนใจกับความดื้อดึงของเสี่ยวหลันจื่อแม้เขาจะไม่รู้ว่าฮีโร่คือสิ่งใดเเต่เขาก็ยอมตามใจนาง “เช่นนั้นเจ้าอย่าออก

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   จับกุม

    “ท่านยาย”ประโยคแรกที่เสี่ยวหลันจื่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่นางได้สติ เสี่ยวหลันจื่อโผเข้าหาแม่เฒ่าสวีทันทีกอดนางร้องไห้ออกมาเสียงดังจนทุกคนในเรือนตกใจ พวกเขาสงสัยว่านางเป็นอะไรหลังจากที่ตื่นเหตุใดจึงได้ร้องไห้คร่ำครวญเพียงนั้น แม่เฒ่าสวีทำอะไรไม่ถูก็ได้แต่กอดปลอบนาง เซียวอี้เหิงสังเกตทุกอิริยาบทของเสี่ยวหลันจื่อ ตอนแรกเขาคิดว่านางกำลังละเมอแต่ว่าไม่ใช่“แม่นางเจ้า.....รู้จักข้าหรือ” เม่เฒ่าสวีถามเสี่ยวหลันจื่ออย่างไม่เเน่ใจหลังจากที่นางตั้งสติได้แล้ว เสี่ยวหลันจื่อพยักหน้าให้แม่เฒ่าสวีอย่างจริงจัง“ไม่เพียงแต่ท่านที่ข้ารู้จัก ข้ารู้ยังจักทุกคนเกินครึ่งหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าท่านไม่เชื่อข้าสามารถบอกชื่อพวกเขาให้ท่านฟังได้นะ”เเล้วเสี่ยวหลันจื่อก็เอ่ยชื่อของชาวบ้านที่นางรู้จักบางคนแม้กระทั่งว่าบ้านของพวกเขาตั้งอยู่ตรงไหนของหมู่บ้านนางก็สามารถบอกได้ถูก แม่เฒ่าสวีรู้สึกอัศจรรย์ยิ่งนัก แม้แต่เซียวอี้เหิงที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ยังคล้อยตาม“ข้าดีใจจริงๆ ที่พวกท่านทั้งหมดยังอยู่ ข้าสัญญาว่าจะต้องปกป้องท่านเอาไว้ให้ได้” แม้แม่เฒ่าสวีจะยังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็ยิ้มให้กับท่าทางที่น่

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   ข้ากลับมาแล้ว

    เมื่อเสี่ยวหลันจื่อหลับไป ภายในความฝันร่างของนางค่อยๆ ล่องลอยไปไกล จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาตอนนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่นางรู้สึกคุ้นเคยเสี่ยวหลันจื่อไม่รู้ว่านั่นเป็นบ้านของใครแต่นางกลับรู้สึกคิดถึงที่นี่มาก คล้ายกับว่าตนเองเคยอยู่เมื่อนานมาแล้ว นางผลักบานประตูที่ทำจากไม้เนื้อแข็งดูเก่าเหมือนจะถูกสร้างมานานหลายปีแล้วแต่ยังดูเเข็งเเรงเมื่อเดินเข้าไปในบ้านเสี่ยวหลันจื่อเห็นต้นอู๋ถงที่ล้านหน้าบ้านออกดออกบานสะพรั่งสวยงาม นางเดินไปเก็บดอกที่หล่นบนพื้นขึ้นมาดม เสียงพูดคุยภายในเรื่อนหลังน้อยแต่ดูอบอุ่นเรียกความสนใจของเสี่ยวหลันจื่อให้หันไป นางเดินตามเสียงนั้นผ่านห้องโถงเลยไปจนถึงห้องครัวนางพบสองผู้เฒ่าวัยชราที่กำลังถกเถียงกันอยู่เหมือนสองผู้เฒ่าจะรู้การมาของนางทั้งสองหันมายิ้มให้เสี่ยวหลันจื่อและพูดกับนางบางอย่าง แต่เสี่ยวหลันจื่อไม่ได้ยิน นางพยายามที่จะฟังแต่เหมือนเสียงนั้นจะค่อยๆ ห่างไกลออกไปนางรู้สึกเหมือนจะขาดใจเสี่ยวหลันจื่อร้องไห้ออกมาพร้อมทั้งตะโกนเรียกทั้งสองคนเสียงดัง“จื่อเอ๋อ! จื่อเอ๋อ! ตื่นร็วเกิดอะไรขึ้น” เป็นเซียวอี้เหิงที่เขย่าตัวปลุก

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   บทที่2 ระบบแสกน

    สิ้นเสียงของระบบ ร่างของเสี่ยวหลันจื่อวูบไปอีกครั้งแต่ตอนี้สถานที่ที่เธอยืนอยู่คือลานโล่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าที่ขึ้นสูง รอบด้านมืดมิดมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบและมีภูเขาล้อมรอบ ฝนตกปรอยๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศ น่ากลัวกว่าเดิม ที่นี่น่าจะเป็นเชิงเขาของที่ไหนสักแห่งก่อนที่เสี่ยวหลันจื่อจะถามระบบว่าพาเธอมาที่ไห

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   บทที่1 ตัวละครลับอะไร

    เสียงหวอของรถกู้ภัยดังไม่ขาดสาย ร่างโปร่งแสงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนมองเจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังช่วยเหลือหญิงสาวโชคร้ายที่ถูกลูกหลงจากการทะเลาะวิวาทของชายขี้เมาสองคน ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ สี่ชั่วโมง เสี่ยวหลันจื่อเดินทางจากศูนย์เด็กเล็กที่เธอทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กอยู่มาที่ร้านอาหารในตัวอำเภอเธอทำงานพาร์ท

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   บทที่22 เดินทางไปเมืองหลวง

    เสี่ยวหลันจื่อนั่งนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายระหว่างที่นั่งรถม้าไปเมืองหลวงนางเอกแต่งกับพระเอก องค์ชายสามสมคบแคว้นฉู่ก่อกบฏแต่ล้มเหลวจึงถูกปลดเป็นสามัญชนแล้วเนรเทศไปชายแดนทางภาคเหนือ ที่รกร้างและมีหิมะตกถึงแปดเดือนในหนึ่งปีขุนนางที่เข้าร่วมการกบฏในครั้งนี้ถูกประหารเก้าชั่วโคตรลำเอียงเห็นๆ ฮ่องเต้ไม

  • ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต   บทที่17 ความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน

    เสี่ยวหลันจื่อที่นั่งอยู่ท้ายเกวียนวัวกระโดดลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคงแล้วจึงยกเอาตะกร้าที่ใส่ของลงมาด้วย หน้าบ้านสกุลหลิวมีหญิงสาวหลายคนยืนอยู่หนึ่งในนั้นมีหลิวหลีรวมอยู่ด้วย"พวกเจ้ากลับมาแล้ว "หลิวหลีส่งยิ้มอ่อนหวานไปให้เซียวอี้เหิง ก่อนที่มันจะเจือนลง เมื่อมีหญิงงามแต่งตัวหรูหรางดงามเหมือนกับคุณ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status