MasukShare
บทที่12 หลานเขยผู้หล่อเหลา
Tanggal publikasi:
2024-12-29 10:14:25หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้วเสี่ยวหลันจื่อจึงเดินเข้าบ้าน ตั้งแต่ตื่นมานางยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจนสามารถกินหมูเข้าไปทั้งตัวได้แล้ว
“ท่านยายวันนี้มีอะไรกินบ้าง” แม่เฒ่าสวีที่ก่อนหน้านี้พาสามีไปแอบดูทั้งสองคนคุยกัน เพราะเป็นห่วงกลัวเขาจะทะเลาะกันรีบยิ้มเอาใจเสี่ยวหลันจื่อทันที
“จื่อเอ๋อวันนี้ยายทำแต่ของโปรดเจ้าทั้งนั้นเลยนะ มาๆ นั่งลงเดี๋ยวยายตักข้าวให้”
เสี่ยวหลันจื่อนั่งลงแต่โดยดี เมื่อลงมือกินข้าวเสี่ยวหลันจื่อเหลือบมองเซียวอี้เหิงที่นั่งหลังตรงท่าทางองอาจดั่งผู้สูงศักดิ์นั่งรับประทานอาหารในโรงเตี๊ยมชั้นสูง นางก็ถอนหายใจเบาๆ คนดูดีแม้แต่ตอนที่นั่งกินข้าวในสถานที่ซอมซ่อเช่นนี้ก็ยังเหมือนอยู่ในสถานที่ชั้นสูง
“ต้องขออภัยท่านอ๋อง ที่ต้องให้มานั่งรับประทานอาหารในบ้านหลังเล็กซอมซ่อเช่นนี้ อาหารพื้นๆ ธรรมดาคงจะไม่ถูกปากท่านเท่าใดกระมัง” เสี่ยวหลันจื่อพูดจาเหน็บแนมเขา
แต่เซียวอี้เหิงไม่ได้ตอบนาง เขาได้รับการสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กเวลากินจะไม่พูด และกิริยาท่าทางของเขานั้นแสดงออกมาโดยธรรมชาติเพราะความสูงศักดิ์ของเขามันฝังลึกอยู่ในสายเลือด
ฮึ เสี่ยวหลันจื่อหมดอารมณ์ที่จะกิน นางวางตะเกียบทันทีแล้วยกชามข้าวเข้าไปในครัว
“อิ่มแล้วหรือจื่อเอ๋อ ทำไมวันนี้กินน้อยจังคงไม่ได้ไม่สบายกระมัง”แม่เฒ่าสวีเดินตามหลังเสี่ยวหลันจื่อที่เดินเข้าครัวไป “ยังคงเป็นท่านยายที่เป็นห่วงข้า” แต่แม่เฒ่าสวีเดินมาตักข้าวอีกชาม ให้เซียวอี้เหิงทำให้เสี่ยวหลันจื่อดีใจเก้อ นางกะฟัดกะเฟียดเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับตะกร้าและอุปกรณ์ขึ้นเขาของนางพร้อมด้วยเจ้าเสี่ยวหงที่เหมือนเงาตามตัว
“ไปกันเสี่ยวหงที่นี่ไม่น่าอยู่เลยมีแต่มลพิษ เสี่ยวหลันจื่อพูดออกมาลอย ๆ เสียงดัง ฉีเยี่ยนกับฉีเหลยที่ยืนอยู่ในลานบ้านเป็นนายทวารบาลไม่ขยับไปไหนมองนางงงๆ ว่ามลพิษคืออะไร แต่ไม่น่าใช่ความหมายที่ดีแน่
เสี่ยวหลันจื่อเปิดประตูออกมา ยังมีชาวบ้านบางส่วนที่ยังชุมนุมอยู่ใกล้ๆ หน้าบ้านของนางเพื่อรอดูพ่อหนุ่มรูปงานที่แสนเก่งกาจคนนั้น พวกเขารีบปราดเข้าไปถามเสี่ยวหลันจื่อทันที
“เสียวหลันจื่อ พ่อหนุ่มที่กระโดดเข้าไปในบ้านของเจ้าเป็นใครหรือ”
เป็นจางซื่อเพื่อนบ้านของพ่อเฒ่าหลิวที่เป็นคนเอ่ยถาม “ไม่รู้เจ้าค่ะคงเป็นคนรู้จักของท่านตากระมัง” เสี่ยวหลันจื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถาม
“จริงหรือ แต่เมื่อเช้าท่านลุงหลิวถามว่าเขามาหาใครแต่เขาไม่ตอบอะไรเลยนะยืนนิ่งเป็นรูปปั้นเชียว”
เสี่ยวหลันจื่อกลอกตา ทีนี้ฉลาดกันเชียว ใครว่าคนโบราณเชื่อคนง่าย
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ ข้าต้องไปแล้วขอตัวก่อน” เสี่ยวหลันจื่อเดินเลี่ยงชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็น
“เสี่ยวหง แกคงจะไม่ทรยศข้าใช่หรือไม่ อยู่ให้ห่างจากชายคนนั้นนะเขาเป็นตัวอันตราย” เสี่ยวหลันจื่ออุ้มเสี่ยวหงแนบอกเดินขึ้นเขาไป
“เจ้าว่าใครอันตราย”
เซียวอี้เหิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเสี่ยวหลันจื่อโน้มตัวมากระซิบข้างหูนาง เพราะความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้เวลาเขาโน้มตัวมาหาเสี่ยวหลันจื่อที่สูงหนึ่งร้อยหกสิบห้า ทำให้ดูเหมือนเขากำลังโอบกอดนางอยู่“เอ๊ะ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ให้ซุ่มให้เสียง” เสี่ยวหลันจื่อตกใจ
“ถ้าข้าไม่มาเงียบๆ ก็คงไม่ได้ยินเจ้านินทาข้ากับเจ้ากระรอกดินนี่หรอก”
“ใส่ร้ายเกินไปแล้ว นี่ไม่เรียกว่านินทาแต่เรียกว่าสอนสั่งต่างหาก” เสี่ยวหลันจื่อเถียงข้างๆ คูๆ “ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้า ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่” เสี่ยวหลันจื่อมองเขาอย่างระแวง เพราะนางกลัวเขาจะฆ่าหมกภูเขา เพราะนางเอาแต่เถียงเขาตลอดเวลา “มาเดินเล่น” เซียวอี้เหิงตอบสั้นๆ “เหอะ!!ช่างเป็นงานอดิเรกสมเป็นอ๋องผู้ยิ่งใหญ่จริงเชียว นับถือ นับถือ” เสี่ยวหลันจื่อแสร้งยกมือคารวะเขา แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง“รู้งี้รีบเปิดระบบตรวจสอบซะก็ดี จะได้รู้เวลามีคนเข้ามาใกล้ๆ ประมาทจริงๆ” นางบ่นกับตัวเองเบาๆ แล้วเดินหนีไป
เสี่ยวหลันจื่อเดินหาเก็บสมุนไพรอย่างสบายอารมณ์เมื่อไม่เห็นเซียวอี้เหิงในระบบตรวจจับของนาง และเป็นอีกครั้งที่ เสี่ยวหงพานางไปเจอสมุนไพรล้ำค่าหลายอย่าง ฟังก์ชั่นตราจสอบรายชื่อสมุนไพรสามารถใช้ได้แค่ในระยะสายตาของนางเท่านั้นหากไม่รู้แหล่งก็ไม่มีความหมาย
หลังจากเสี่ยวหลันจื่อเก็บสมุนไพรจนพอใจนางก็เดินกลับหมู่บ้านพร้อมกับเสี่ยวหง ตลอดการเดินทางนางภาวนาขอให้เซียวอี้เหิงกลับไป แต่ดูเหมือน สวรรค์จะไม่เข้าข้างนาง
เขายืนอยู่ท่ามกลางการรุมล้อมของชาวบ้านแต่ต่างจากเมื่อเช้าที่ สีหน้าของชาวบ้านไม่ใช่อยากรู้อยากเห็นแต่แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี
“กำลังยินดีเรื่องอะไรกันนะ ไปดูเรื่องสนุกกันเสี่ยวหง”
เสี่ยวหลันจื่อเดินตรงไปที่ชาวบ้านที่กำลังชุมนุมกันอยู่ นางสะกิดถามเด็กสาวอายุราวสิบสองสิบสามคนหนึ่งที่นางจำได้เเค่หน้าตาแต่จำชื่อไม่ได้“ทำอะไรกันอยู่หรือ มีเรื่องน่ายินดีอะไรกัน” เสี่ยวหลันจื่อถามนาง
“เอ๊ะ พี่เสี่ยวหลันจื่อท่านกลับมาแล้วหรือ “เสี่ยวหลันจื่อพยักหน้า
“แล้วมีเรื่องน่ายินดีอะไรทำไมชาวบ้านมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้”
“จะเรื่องอะไรซะอีกล่ะ ก็เรื่องของท่านน่ะสิ ยินดีด้วยนะพี่เสี่ยวหลันจื่อสามีของท่านหล่อเหลามากพวกท่านทั้งสองคนเหมาะสมกันมากเลย”เสี่ยวหลันจื่อยืนงง ด้วยความสงสัยและชาวบ้านที่เห็นนางมาก็ต่างพากันยินดีและอวยพรนางกันเซงแซ่ มีทั้งคนที่ยินดีจากใจจริงและคนที่อิจฉามาร่วมอวยพร
“เดี่ยวก่อน นี่พวกท่านกำลังล้อเล่นอะไรกัน สามีอะไร”
“จื่อเอ๋อ เจ้าไม่ต้องอายหรอกชาวบ้านรู้เรื่องของเราสองคนหมดแล้ว”เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นทำให้นางสะดุ้งจนตัวโยน ขนทั่วร่างของนางลุกชันขึ้นพร้อมกัน จื่อเอ๋อหรือ นี่เขากำลังคิดทำบ้าอะไร
“ท่านพูดจาเหลวไหลอะไรให้พวกชาวบ้านบ้านฟัง” เสี่ยวหลันจื่อเดินเข้าไปใกล้เขากัดฟันพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน เซียวอี้เหิงยกยิ้มมุมปากอย่างเห็นได้ยากนัก
“ข้าแค่พูดความจริง” เขาโน้มตัวลงมาพูดใกล้ๆ ใบหน้านางทำให้เหมือนทั้งสองกำลังจะจูบกัน สิ่งที่ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบๆ เห็นคือเซียวอี้เหิงกำลังแสดงความรักกับเสี่ยวหลันจื่อ พวกเขาถึงกับเขินอายจนหน้าแดงที่มองเห็นการแสดงความรักของทั้งสอง
Bab terbaru
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ตอนพิเศษ2
ตอนพิเศษ2“คิดจะพาลูกของข้าหนีไปที่ใด เจ้าตัวแสบ”เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางหน้าเรือนเสี่ยวหลันจื่อก็หันขวับไปทันที นางเห็นร่างสูงโปร่งที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าเรือน บุรุษที่ เหล่อเหลาที่สุดของนางบุรุษที่นางคิดถึงอยู่ทุกวันแม้ในยามหลับฝัน บุรุษของนางกลับมาแล้ว เสี่ยวหลันจื่อวิ่งเข้าสู่อ้อมแขนที่กำลังยกขึ้นเพื่อรอรับนาง“ยินดีต้อนรับท่านอ๋องของข้า”เสี่ยวหลันจื่อยิ้มทั้งน้ำตา ในที่สุดเขาก็กลับมาอย่างปลอดภัย“ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก ทำไมท่านไม่ส่งจดหมายกลับมาหาข้าบ้างเลย”เซียวอี้เหิงลูบผมยาวนุ่มสลวยของนางอย่างแสนคิดถึง“ข้าได้อ่านจดหมายของเจ้าทุกฉบับ แต่ที่ข้าไม่ได้ตอบกลับมาก็เพราะข้าอยากมาตอบเจ้าด้วยตนเอง” เซียวอี้เหิงก้มลงจูบปากอวบอิ่มของสตรีที่เขารักประหนึ่งดวงใจ เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยนางเป็นอิสระ“ข้ากลับมาแล้วชายารัก ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน”เสี่ยวหลันจื่อโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งอย่างมีความสุข หลังจากที่ทุกคนกลับมาก็ได้รับข่าวดีว่าเสี่ยวหลันจื่อตั้งครรภ์ แม้แต่ผู้ปกครองทั้งวังหน้าและวังหลังก็ยังส่งของมาร่วมยินดีกับว่าที่บิดามารดามือใหม่ที่จวนอ๋อง แต่เจ้าของจวนทั้งสองกลับไม่มีใครอ
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ตอนพิเศษ1
ตอนพิเศษ.......เซียวอี้เหิงได้รับสามรลับมาจากชายแดนว่าแคว้นฉู่ได้ยกทัพมาประชิดชายแดนเมืองชิงโจวแล้ว สี่ยวหลันจื่อที่รู้เข้าก็ตกใจอดีต รัชทายาทถูกจับกุมแล้วตระกูลกู้ก็ถูกประหารแล้วเหตุใดสงครามยังมีอยู่อีก แสดงว่านางไม่สามารถเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมดได้ เสี่ยวหลัน จื่อเดินวนไปวนมานางกำลังกังวลเรื่องสงคราม แต่เซียวอี้เหิงกลับมีท่าทีสบายๆ“ท่านไม่กังวลใจเลยหรือ สงครามกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะเหตุใดท่านจึงยังสบายอกสบายใจได้อยู่อีก”เสี่ยวหลันจื่อเอ็ดเซียวอี้เหิงเสียงเขียว นางกังวลใจจะตายอยู่แล้วเจ้าตัวที่ต้องนำทหารออกรบกลับยังทำหน้าระรื่นอยู่อีก“จื่อเอ๋อเจ้าจะกังวลไปใย การลงสนามรบของข้าก็เป็นเพียงการคืนสู่เหย้าเท่านั้น ฉู่หมิงเทียนจะทำอันใดได้ ดูท่าจะยังไม่รู้เรื่องที่พันธมิตรของเขาล่มไปแล้ว ข่าวสารแคว้นฉู่ช่างล่าช้าเสียจริง”ความจริงเซียวอี้เหิงให้คนของเขาสกัดสายลับของแคว้นฉู่เอาไว้ไม่ให้ส่งข่าวไปที่รัชทายาทฉู่หมิงเซียว เขาอยากจะใช้สงครามครั้งนี้กำหราบเจ้าโง่ที่ชอบอวดตัวว่าตนเองแข็งแกร่งทั้งที่รู้เรื่องการรบแค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้น ทั้งยังเอาแต่ยั่วยุทหารของเขาที่ชิงโจวแต่กลับไม่กล้าสู้กันซึ่ง
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทส่งท้าย
บทส่งท้ายเซียวอี้เหิงพาเสี่ยวหลันจื่อกลับไปที่จวน เขาขังนางเอาไว้ในห้องกับตนเองถึงห้าวันเพื่อเป็นการลงโทษเสี่ยวหลันจื่อขอร้องเขาอย่างไรเซียวอี้เหิงก็ไม่ใจอ่อน แม้นางจะบีบน้ำตาก็ตาม จะไม่ให้เสี่ยวหลันจื่ออ้อนวอนเขาได้อย่างไรการลงโทษของเซียวอี้เหิงนั้นช่างวาบหวิวน่าอายนัก เจ้าคนเย็นชานี่ไม่นึกเลยว่าเมื่อได้ลองเรื่องนี้แล้วจะติดใจจนแทบไม่ปล่อยนางลงจากเตียง ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรียวแรงมากที่ใดเคี่ยวกรำเสี่ยวหลันจื่อทั้งวันทั้งคืนนจนนางระบบไปหมดแล้วเขาคิดว่าตนเองแค่เล็กๆ อย่างนั้นหรือ“ท่านอ๋องข้าขอร้อง ข้ารับไม่ไหวแล้วส่วนล่างของข้าระบมไปหมดแล้ว” เสี่ยวหลันจื่อโอดครวญเสียงหวาน“ข้าเคยได้ยินท่านหมอบอกว่าเมื่อเราเป็นแผลที่ใดให้ใช้น้ำลายแตะก็จะหายเร็ว มาเถอะชายารักข้าจะใช้น้ำลายช่วยรักษาให้เจ้าเอง”เซียวอี้เหิงจับขาทั้งสองข้างของเสี่ยวหลันจื่อชันขึ้นแล้วเขาก็ก้มตัวลงไปละเลงลิ้นบนความชุ่มฉ่ำของนางรียกเสียงครางหวานออกมาจากริมฝีปากแดงช้ำเพราะถูกจูบเซียวอี้เหิงจูบจนนางแทบสำลักลมหายใจเสี่ยวหลันจื่อตอนนี้ในหัวของนางขาวโพลน ไม่รู้ว่าเซียวอี้เหิงวางยาอะไรนางแต่ตอนนี้นางต้องการเขาให้เติมเต็มส่วนล่า
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ภาพจำสุดท้าย
เสี่ยวหลันจื่อร้อนใจเป็นอย่างมากรีบพาเซียวอี้เหิงกับองครักษ์หลายนายตรงไปที่เรือนหลังหนึ่งทางทิศใต้ของเมืองหลวง เรือนหลังนี้ไม่โดดเด่นนักเหมือนกับเรือนหลังอื่นในระแวกนี้ แต่ครั้งก่อนที่นั่นมีทางลับที่องค์ชายสามทำเอาไว้ เขาไม่มีโอกาสได้ใช้แต่เป็นกู้รั่วอวิ๋นต่างหากเมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนยังไม่มีผู้ใดเข้ามาที่นี่ เพราะเมื่อคืนมีฝนตกลงมาอย่างหนัก ถ้ามีคนมาที่นี่จะต้องมีรอยเท้าอย่างแน่นอน“นางยังมาไม่ถึงที่นี่ อาจเพราะมีทหารออกค้นหาทั่วเมืองจึงทำให้นางไม่สะดวกประกฏตัว” เซียวอี้เหิงวิเคราะห์“จื่อเอ๋อ เจ้ากลับไปรอฟังข่าวที่จวนดีหรือไม่ที่นี่อันตรายนัก หากกู้รั่วอวิ๋นกับพวกของนางมาที่นี่จะต้องมีการต่อสู้เกิดขึ้นแน่”เสี่ยวหลันจื่อทำท่าไม่ยินยอม นางอยากเห็นกับตาว่ากู้รั่วอวิ๋นถูกจับไม่อย่างนั้นนางไม่สบายใจ“ท่านอ๋องคนของเรามากเพียงนี้ยังต้องกลัวนางอีกหรือ ท่านให้ข้าอยู่ที่นี่เถอะ ข้ารับรองจะอยู่ด้านหลังตลอดไม่ทำตัวเป็นฮีโร่แน่”เซียวอี้เหิงถอนหายใจอย่างจนใจกับความดื้อดึงของเสี่ยวหลันจื่อแม้เขาจะไม่รู้ว่าฮีโร่คือสิ่งใดเเต่เขาก็ยอมตามใจนาง “เช่นนั้นเจ้าอย่าออก
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต จับกุม
“ท่านยาย”ประโยคแรกที่เสี่ยวหลันจื่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่นางได้สติ เสี่ยวหลันจื่อโผเข้าหาแม่เฒ่าสวีทันทีกอดนางร้องไห้ออกมาเสียงดังจนทุกคนในเรือนตกใจ พวกเขาสงสัยว่านางเป็นอะไรหลังจากที่ตื่นเหตุใดจึงได้ร้องไห้คร่ำครวญเพียงนั้น แม่เฒ่าสวีทำอะไรไม่ถูก็ได้แต่กอดปลอบนาง เซียวอี้เหิงสังเกตทุกอิริยาบทของเสี่ยวหลันจื่อ ตอนแรกเขาคิดว่านางกำลังละเมอแต่ว่าไม่ใช่“แม่นางเจ้า.....รู้จักข้าหรือ” เม่เฒ่าสวีถามเสี่ยวหลันจื่ออย่างไม่เเน่ใจหลังจากที่นางตั้งสติได้แล้ว เสี่ยวหลันจื่อพยักหน้าให้แม่เฒ่าสวีอย่างจริงจัง“ไม่เพียงแต่ท่านที่ข้ารู้จัก ข้ารู้ยังจักทุกคนเกินครึ่งหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าท่านไม่เชื่อข้าสามารถบอกชื่อพวกเขาให้ท่านฟังได้นะ”เเล้วเสี่ยวหลันจื่อก็เอ่ยชื่อของชาวบ้านที่นางรู้จักบางคนแม้กระทั่งว่าบ้านของพวกเขาตั้งอยู่ตรงไหนของหมู่บ้านนางก็สามารถบอกได้ถูก แม่เฒ่าสวีรู้สึกอัศจรรย์ยิ่งนัก แม้แต่เซียวอี้เหิงที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ยังคล้อยตาม“ข้าดีใจจริงๆ ที่พวกท่านทั้งหมดยังอยู่ ข้าสัญญาว่าจะต้องปกป้องท่านเอาไว้ให้ได้” แม้แม่เฒ่าสวีจะยังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็ยิ้มให้กับท่าทางที่น่
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต ข้ากลับมาแล้ว
เมื่อเสี่ยวหลันจื่อหลับไป ภายในความฝันร่างของนางค่อยๆ ล่องลอยไปไกล จนถึงสถานที่แห่งหนึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาตอนนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่นางรู้สึกคุ้นเคยเสี่ยวหลันจื่อไม่รู้ว่านั่นเป็นบ้านของใครแต่นางกลับรู้สึกคิดถึงที่นี่มาก คล้ายกับว่าตนเองเคยอยู่เมื่อนานมาแล้ว นางผลักบานประตูที่ทำจากไม้เนื้อแข็งดูเก่าเหมือนจะถูกสร้างมานานหลายปีแล้วแต่ยังดูเเข็งเเรงเมื่อเดินเข้าไปในบ้านเสี่ยวหลันจื่อเห็นต้นอู๋ถงที่ล้านหน้าบ้านออกดออกบานสะพรั่งสวยงาม นางเดินไปเก็บดอกที่หล่นบนพื้นขึ้นมาดม เสียงพูดคุยภายในเรื่อนหลังน้อยแต่ดูอบอุ่นเรียกความสนใจของเสี่ยวหลันจื่อให้หันไป นางเดินตามเสียงนั้นผ่านห้องโถงเลยไปจนถึงห้องครัวนางพบสองผู้เฒ่าวัยชราที่กำลังถกเถียงกันอยู่เหมือนสองผู้เฒ่าจะรู้การมาของนางทั้งสองหันมายิ้มให้เสี่ยวหลันจื่อและพูดกับนางบางอย่าง แต่เสี่ยวหลันจื่อไม่ได้ยิน นางพยายามที่จะฟังแต่เหมือนเสียงนั้นจะค่อยๆ ห่างไกลออกไปนางรู้สึกเหมือนจะขาดใจเสี่ยวหลันจื่อร้องไห้ออกมาพร้อมทั้งตะโกนเรียกทั้งสองคนเสียงดัง“จื่อเอ๋อ! จื่อเอ๋อ! ตื่นร็วเกิดอะไรขึ้น” เป็นเซียวอี้เหิงที่เขย่าตัวปลุก
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่9 พบพระเอกในนิยาย
ผู้ดูแลเฉินนำทางเสี่ยวหลันจื่อมาที่เรื่อนที่เซียวอี้เหิงพักอยู่หลังจากที่รายงานองครักษ์แล้วนางก็ยืนรอให้เจ้าของห้องอนุญาตให้เข้าพบ“ลึกลับจริงๆ” เสี่ยวหลันจื่อบ่นคนเดียวเบาๆ แต่ผู้ดูแลเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังได้ยินเขาได้แต่หันมายิ้มแหยๆ ให้นางองครักษ์ที่เข้าไปรายงานออกมาบอกให้เสี่ยวหลันจื่อเข้าไป
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่8 ตามหาศพ
ผู้ดูแลเฉินเดินออกไปด้านหลังของเริ่นโส่วถัง ทะลุสนามหญ้าข้ามไปอีกฝั่งที่มีประตูบานใหญ่สีแดง ด้านในเป็นเรือนสี่ประสาน สวนตรงกลางถูกตกเเต่งอย่างสวยงามผู้ดูแลเฉินเดินเข้าไปในเรือนที่มีห้องหลักอยู่ตรงกลาง กระซิบบอกองครักษ์ร่างใหญ่ที่ยืนเฝ้าหน้าประตู ไม่นานองครักษ์ก็มาตามเขาให้เข้าไปข้างใน ผู้ดูแลเฉินเ
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่7 ขายสมุนไพร
เสี่ยวหลันจื่อลงมาจากภูเขาในตอนบ่ายแก่ๆ แล้ว ด้านหลังมีตะกร้าสมุนไพรที่เก็บมา ในอ้อมแขนยังอุ้มเจ้าสัตว์ตัวเล็กสีแดงเพลิงที่นางพึ่งจะตั้งชื่อให้มันว่าเสี่ยวหง เพราะขนมันสีแดงทั้งตัวแม้กระทั่งตาของมันก็มีสีแดงเสี่ยวหลันจื่อเปิดประตูเดินเข้าไปในลานบ้านวางตะกร้าลงแม่เฒ่าสวีที่รอนางกลับมาอย่างใจจดใจจ่
ทะลุมิติไปเป็นตัวละครลับของท่านอ๋องอำมหิต บทที่6 เจ้าเป็นตัวอะไร
“ออกมานะ” เงียบ..... เจ้าร่างเล็กๆ สีแดงไม่ขยับนางจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง จึงแอบย่องไปอีกด้านของต้นไม้เพื่อดูว่าเจ้าตัวเล็กนี่คือตัวอะไรทำไมถึงเดินตามนางมาทันทีที่เดินไปถึงสิ่งที่ปรากฏในสายตาของเสี่ยวหลันจื่อคือร่างเล็กกลมป้อมเท่ากำปั้นกำลังใช้ขาหน้าที่ปุกปุยปิดหัวเล็กๆ ของมันอยู่ นางมองด้วยความงง
Anda juga akan menyukai
ข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.9K Dibacaข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K Dibacaจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.9K Dibacaข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม45.0K Dibacaเกิดใหม่เป็นภรรยาตัวร้ายของท่านโหวธงแดง
หวงตี้ny170 Dibacaคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี386 Dibacaสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ713 Dibacaทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์186 Dibaca
